دانشگاه اصفهان متافیزیک 2476-3276 1 1 2009 05 22 Substantial :union: or Substantial Distinction of Mind and Body in Descartes' Metaphysics اتحاد یا تمایز جوهری ذهن و بدن در مابعدالطبیعه دکارت 1 24 19132 FA فهیمه جامعی دانشجوی دکتری فلسفة تطبیقی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات موسی اکرمی دانشیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات Journal Article 2016 06 14 According to Descartes’ metaphysics there are two different kinds of substances in the world of creatures: “thinking substance” and “extended substance” or soul and matter. In Descartes’ philosophy the soul is equal to the mind and considered as a “thinking substance”. This immaterial substance is the essence of the human being. Body, being considered as a “matter“, is an “extended substance” and entirely distinct from the soul. The soul, therefore, exists and may be known prior to body and, not being corporeal, can exist after human death. Hence, Descartes can prove the immortality of human soul in the framework of the principle of substantial distinction. On the other hand, as a physiologist and psychologist, Descartes indeed believes in mind-body :::union:::, so that some causal interactions between mind and body show their substantial :::union:::. In this essay, the authors show that Descartes faces a serious problem in combining substantial :::union::: of mind and body with their substantial distinction despite of his efforts in introducing the idea of pineal gland, the problem remains unsolved. Therefore it seems that as he cannot dispense with his only reason for proving the immortality of human soul, he has to hold the mind-body distinction theory in his metaphysics. Indeed, Descartes prefers to support the distinction theory rather than :::union::: theory in confronting a thesis and an antithesis stating one of two theories. در مابعدالطبیعه دکارت در جهان مخلوقات تنها دو نوع جوهر وجود دارند که از اساس با یکدیگر متفاوتند؛ این دو عبارتند از: جوهر "اندیشنده " و جوهر "ممتد" یا نفس و ماده. نزد دکارت نه تنها باید نفس انسانی را از نفوس حیوانات جدا کرد، بلکه باید آنها را دارای دو حیطه متفاوت اندیشه و حرکات مادی دانست. نفس در فلسفه دکارت معادل ذهن است و جوهری اندیشنده به شمار می‌رود و همین جوهر غیر مادی، اصل انسان تلقی می‌شود. بدن که جزو مادیات محسوب می‌شود، جوهری ممتد دارد و کاملاً متمایز از نفس است. پس نفس، هم وجود دارد و هم می‌تواند قبل از شناخت بدن شناخته شود و چون اصلاً جسمانی نیست، می‌تواند پس از مرگ انسان نیز باقی بماند. از این رو، دکارت با اصل تمایز جوهری می‌تواند بقای انسان را اثبات نماید. از طرف دیگر، دکارت به عنوان یک تنکارشناس [/فیزیولوژیست] و روان شناس، در حقیقت معتقد به تعامل و اتحاد واقعی بین ذهن و بدن است، زیرا که برخی اندرکنش‌های علّی میان ذهن و بدن، نشان دهنده اتحاد جوهری بین آنهاست. در این مقاله نشان داده می‌شود که جمع بین اتحاد و تمایز جوهری ذهن و بدن، دکارت را با مشکلی جدی رو به رو می‌کند و، علی رغم تلاشهای او در ارائه راه حل‌هایی چون انگاره روح بخاری یا هر انگاره دیگری مثل قلب یا غده صنوبری، این اشکال همچنان باقی می‌ماند. از این رو، به نظر می‌رسد که چون دکارت نمی‌تواند از تنها دلیل اثبات بقای نفس آدمی صرف نظر کند، مجبور است از لحاظ نظری تمایز جوهری ذهن و بدن را در مابعدالطبیعه خود نگه دارد. در واقع، دکارت ترجیح می‌دهد در مقابله با پارادوکسی که از یک طرف تمایز جوهری و از طرف دیگر، اتحاد جوهری ذهن و بدن را درست می‌داند، جانب تمایز جوهری ذهن و بدن را بگیرد. https://mph.ui.ac.ir/article_19132_8b3eec92b2237d07db08d5d83c6980cd.pdf