دانشگاه اصفهان متافیزیک 2476-3276 1 3 2010 02 20 Following Sadra in the Realm of Imagination and Death همراه با صدرا در ساحت خیال و مرگ 113 130 19145 FA مرضیه پیراوی ونک استادیار فلسفه غرب دانشگاه هنر اصفهان. Journal Article 2016 06 14 Imagination and death are two mysterious areas of the truth that serve as a buffer zone between sense and reason, world and afterworld. By imagination, we mean imaginary forms, the world of imagination and faculty of imagination. With faculty of imagination, man in the world is able to imagine the transcendental truths and meaning in guise of appropriate imaginary forms, given that imagination relates itself to higher foundation of Being, not to the common sense. <br />Death, which is a buffer zone between the world and afterworld, enables man to observe ideal truths. Abundance of paradise graces is realized through imagination according to the will of paradise people in the ideal world which is the field of spiritualization of bodies and corporealization of spirits. <br />Death and imagination are transcendence from the sensual and entering the abstraction of limbo, from a lower to a higher stage. Then, man reaches an openness in the realm of death and imagination which can never be grasped in sensual stage. Art , the field of imagination , is a death toward divine Beauty. Sadra, in the 7th volume of Asfar Arbae, believes that chaste love of artists helps them gain a clear mind, compassionate spirit and fine view that develop a beauty which is manifestation of divine Beauty. <br />In fact, the artist’s imaginary forms are medium of transcendence to the name of Allah. Then, art, in its original sense, is the death of whatever than God and the manifestation of God’s beauty. خیال و مرگ دو ساحت پر رمز و راز حقیقت اند که واسط (برزخ) میان حس و عقل، دنیا وعقبی واقع شده اند. مراد از خیال، صورتهای خیالی، قوه خیال و همچنین عالم خیال است. انسان در نشئه دنیا به مدد قوه متخیله قادر است تا حقایق و معانی متعالی (امور خفیه) را در کسوت صور خیالی مناسب برای خود متصور نماید؛ به شرط آنکه خیال خود را به مبادی عالی هستی مرتبط سازد، نه آنکه در بند حس مشترک محبوس گرداند. مرگ نیز - که برزخی میان دنیا و عقبی است - با کنار زدن پرده حواس، رؤیت حقایق مثالی را برای انسان ممکن می سازد. وفور تنعمات بهشتی بنا بر اراده بهشتیان در عالم مثال (برزخ) که عرصه تروح اجسام و تجسد ارواح است، به مدد خیال متحقق می گردد. ساحت مرگ، متجسم شدن اعمال و کردار آدمی، فشار قبر، حضور فرشتگان مامور مرگ و... همگی بر اساس مثالی بودن خیال معنا می یابند. مرگ و خیال، کنده شدن از مرتبه رقیقه (محسوس) و ورود به مرتبه تجرد برزخی است. مرگ و خیال نشان دهنده استعلا و فراروی هستی انسان از مرتبه نازله به مرتبه‌ای بالاتر است. بر همین اساس، انسان در مقام خیال و مرگ به نحوی از گشودگی (آزادی) و انکشاف دست خواهد یافت که هرگز در مرتبه حس به آن دست نیافته است. هنر که جولانگاه خیال است، مرگی است که رو به سوی جمال الهی دارد. صدرا در جلد هفتم اسفار اربعه، عشق عفیف صاحبان صنایع لطیفه (ظرفا) را سببی می داند در نیل آنها به ذهنی صاف و روانی رحیم و نگاهی ظریف که موجب ظهور جمالی می شود که تجلی جمال حق است. در واقع، صور خیالی هنرمند، واسطه ای برای تعالی به اسم ا... می‌گردد. به همین جهت، هنر به معنای اصیل کلمه، مرگ است؛ مرگ هر آنچه غیر خداست و مظهریت جمال حق. https://mph.ui.ac.ir/article_19145_4a20b8a3f326c6b0405601e67d513d38.pdf