دانشگاه اصفهان متافیزیک 2476-3276 3 9 2011 08 23 Comparative Study of the Concept of Space in Aristotle, Descartes and Heidegger بررسی تطبیقی مفهوم مکان نزد ارسطو، دکارت و هیدگر 65 76 19164 FA محمدجواد صافیان استادیار فلسفه دانشگاه اصفهان (مسئول مکاتبات) ناصر مومنی کارشناس‌ارشد فلسفه Journal Article 2016 06 14 The concept of ''place'' depends on the modern understanding of Being. Today, we regard place simply as a mathematical and measurable space which contains things. Furthermore, we regard this concept as a self-evident concept, while this conception belongs to modern understanding of Being. Since in modern ages Being is understood as an object, place is only measurable space that, in the final analysis, is not separate of the things themselves. But, in the traditional pre-modern thought, for example in Aristotle, since Being means actuality and substance, in accordance to this concept place is the last level of the container of things. Place, for Aristotle, is a natural thing containing natural things but he does not think about it as a mere quantitative thing (as Descartes thinks so). Everything, according to its special nature, has natural place. Soil, water, air and fire, each one has its own special place. Heidegger, who believes that old and modern Metaphysical thought are based on neglecting the Truth of Being, criticizes traditional conception of place and tries to think about it according to the human beings Dasein, nearness and distance to Being and beings. مفهومی که امروزه از مکان شیوع عام دارد بر اساس تلّقی متعارف از وجود حاصل شده است. امروزه ما مکان را فضایی صرفاً ریاضی و قابل اندازه‌گیری که حاوی اشیاء است می‌دانیم و این معنا را مسلّم و بدیهی می‌انگاریم. در حالی که اگر نیک بنگریم چنین مفهومی از مکان، محصول تلقی دوره جدید از هستی است. از آنجا که در دوره جدید، وجود امر عینی (ابژکتیو) تلقی می‌گردد مکان چیزی جز فضای ممتد قابل اندازه‌گیری نیست که در تحلیل نهایی نیز از خود اشیاء مجزا و مستقل نخواهد بود. اما در تفکر سنتی پیش ازمدرن فی المثل در نظر ارسطو از آنجا که وجود به معنای فعلیت و کمال اول (یا جوهر) است مکان نیز متناسب با همین مفهوم، عبارت است از آخرین سطح حاوی ارسطو مکان را امری طبیعی می‌داند که حاوی اشیاء طبیعی است اما آن را امری صرفاً کمی (همانند دکارت) به حساب نمی‌آورد. ارسطو برای هر شیئ به حسب طبیعت خاص آن به مکانی طبیعی قائل است. خاک و آب و هوا و آتش هر یک مکان خاص خویش را داراست، هیدگر که تفکر متافیزیکی قدیم و جدید را مبتنی بر غفلت از حقیقت وجود می‌داند، تلقی از مکان در این سنت را نیز نمی‌پذیرد و تلاش می‌کند درباره آن برحسب حقیقت وجود به مثابه نامستوری تأمل نماید. به همین جهت مکان را بر حسب قرب و بعد آدمی به وجود و موجودات توضیح می‌دهد. https://mph.ui.ac.ir/article_19164_e391c8f22fc675d848f0c366e3b67f1d.pdf