دانشگاه اصفهان متافیزیک 2476-3276 3 11 2012 02 20 Existence does not Have any Extension: Sohrawardi's Theory about Existence not Having any Real Extension and its Usage in the Realm of the Necessary Being through Itself وجود مصداق ندارد: دیدگاه سهروردی در نفی تحقق عینی وجود و کاربست آن در قاعده «الحق ماهیته انیته» 33 48 19169 FA رضا اکبری دانشیار گروه فلسفه و کلام دانشگاه امام صادق علیه السلام Journal Article 2016 06 14 Theories about the dawn of "principality of existence" or "principality of quiddity" stand in the realm of "confusion of term and concept fallacy". It is true that asalat as a term appeared for the first time in Mirdamad's works such as Taqwim al-Iman to mention the problem of principality of existence, but we should notice that its meaning as a concept can be tracked in Suhrawadi's works. If by the term asalat we mean having real extension, as it is used in Mulla Sadra's work, we can, without any doubt, claim that Suhrawardi is among the proponents of principality of quiddity. Proposing the distinction of existence and quiddity by al-Faraby and Avicenna, some philosophers regarded this distinction as a real one. But Suhrawardi, by presenting about nine arguments, claimed that existence remains as a mental predicate and does not have any real extension. He made use of his theory in the realm of the Necessary Being through Itself. Avicenna had claimed that the essence of God is His Existence (al-Haqq mahiyyatuh inniyyatuh) but Suhrawardi denied this Avicennan Peripatetic principle. He said that existence has no real extension and so the essence of God cannot be existence. He claimed that here iniyyah means indivisible life (al-Hayat al-Basit). It seems that Mulla Sadra's arguments for demonstrating the principality of existence posed versus Suhrawardi's arguments for the mental nature of existence. نظریات مربوط به آغاز پیدایی مسئله اصالت وجود و ماهیت، از جمله اموری است که گرفتار خلط مفاهیم با الفاظ شده است. هر چند به نظر می‌رسد که لفظ «اصالت» در مبحث اصالت وجود و ماهیت، نخستین بار در آثار میرداماد خصوصاً تقویم الایمان مورد استفاده قرار گرفته ولی اصل مسئله در آثار سهروردی قابل رهگیری است. اگر اصالت را در مسئله اصالت وجود و ماهیت به معنای داشتن مصداق عینی تلقی کنیم، چنان که در آثار ملاصدرا غالباً به این معنا به کار رفته است، می‌توان سهروردی را قائل به اصالت ماهیت و اعتباریت وجود قلمداد کرد. با طرح مسئله زیادت وجود بر ماهیت، عده ای این زیادت را زیادت عینی دانستند که مستلزم تحقق عینی وجود است. در مقابل، سهروردی در آثار خود نُه استدلال بر نفی مصداق عینی داشتن وجود اقامه می کند. از نظر او، در حیطه ممکن الوجودها، صرفاً ماهیتِ مرتبط با علت تحقق عینی دارد و وجود، مفهومی است که از چنین ماهیتی انتزاع می شود. سهروردی در حیطه قاعده «الحق ماهیته انیته» از نظریه خود استفاده کرده است. از نظر او، با توجه به اینکه وجود صرفاً مفهومی ذهنی است و مصداق عینی ندارد، مقصود از این قاعده، وجود بودن خداوند نیست بلکه مقصود آن است که خداوند عین حیات است و حیات او برترین حیات یعنی حیات محض بسیط است. به نظر می‌رسد که ادله ملاصدرا در اثبات اصالت وجود، غالباً در مقام پاسخ و نقض دلایل سهروردی در اعتباریت وجود بوده است. https://mph.ui.ac.ir/article_19169_eaa66f72dc9ed6f8bf13b109074e7f51.pdf