دانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-32761320100220The Criterion of Incorporeal and Material Things in the Philosophy of Plotinus and MÅ«llÄ SadrÄملاک تمایز مجرد از مادی در فلسفه أفلوطین و ملاصدرا12419139FAرضااکبریاندانشیار فلسفه دانشگاه تربیت مدرس تهرانطیبهکرمیاستادیار بنیاد دایره المعارف اسلامیJournal Article20160614Incorporeal being consists of immaterial things such as intellect and soul. Also The One, in Plotinus' philosophy, and Independent and Rich Existence (Necessary Being), in MullÄ SadrÄ's philosophy, are incorporeal and immaterial. Moreover there is another kind of immaterial being in Islamic philosophy, which is called ideal incorporeal. Incorporeal things are distinct from material things in some attributes: existence, unity, knowledge and causality prevail in incorporeal things and matter, movement, time and space are negated in them. Plotinus and MullÄ SadrÄ have different ideas about these attributes. The significant point in MullÄ SadrÄ's point of view is the negation of material and immaterial opposition and facilitating the relation between material and immaterial things. Plotinus is in trouble with this relation because he assumed soul completely unaffected.مجرد دارای اقسامی است. عقل و نفس دو قسم مشهور مجردات هستند. در فلسفه أفلوطین أحد، و موجود مستقل و مطلق در فلسفه ملاصدرا، نیز مجردند. علاوه بر این سه قسم، نوعی دیگر از مجرد به نام مجرد مثالی در فلسفه اسلامی مطرح است. مجردات در دیدگاه أفلوطین و ملاصدرا ویژگیهایی متمایز از مادیات دارند. در مجردات احکامی مثل وجود، وحدت، علیت و علم غلبه دارد و عوارض مادی مانند ماده، حرکت، زمان و مکان از آنها سلب میشود. البته، هر یک از این احکام مختصات ویژهای در هر یک از مراتب تجرد و در دو نظام أفلوطین و ملاصدرا دارند. ملاصدرا با رفع تقابل میان مجرد و مادی گامی در تسهیل ارتباط مجرد و مادی برداشته است، در حالی که أفلوطین با طرح انفعال ناپذیری نفس در ترسیم این ارتباط دچار مشکل شده است.https://mph.ui.ac.ir/article_19139_2ca0c7fcf311c2b20618a55d301818b0.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-32761320100220Necessary Conclusions in Moods with only One Necessary Premise A problem in Aristotelian modal syllogismاستنتاج نتایج ضروری در ضربهایی با یک مقدمه ضروری، مسألهای درموجهات ارسطو254219140FAفرشتهنباتیاستادیار فلسفه دانشگاه علامه طباطبائی تهرانJournal Article20160614There are many criticisms about Aristotelian modal syllogism. Some logicians tried to provide adequate formulation of his total system but they were not successful. Therefore some logicians decided to account for those parts of the system which had been more controversial. The most controversial of the system is the "two barbaras" problem. The problem is about Aristotle's claim that moods with necessary major premise and assertoric minor premise have necessary conclusion while moods with assertoric major premise and necessary minor premise do not have necessary conclusion. Some logicians accept this, some believe that both of them have necessary conclusion, and some believe that both of them have assertoric conclusion. Rescher defended Aristotle's idea rather successfully. Moreover he thereby showed the consistency of this account with other parts of Aristotle's logic.انتقادهای فراوانی به نظام قیاسهای موجه ارسطو وارد شده است. برخی از منطقیون تلاش کردهاند تا صورتبندی مناسب و رضایت بخشی از کل این نظام ارائه دهند، ولی هیچ یک از این کوششها قرین توفیق نبوده است. به همین دلیل، منطق- دانانی در صدد برآمدند تا تنها در مورد بخشهایی از این نظام که بیشتر مورد مناقشه بوده، تبیین مناسبی ارائه دهند. مناقشه انگیزترین بخش این نظام که به مسأله "دو باربارا" مشهور است، در مورد این ادعای ارسطو است که ضربهایی دارای کبرای ضروری و صغرای مطلقه نتیجه ضروری میدهند، در حالی که ضربهای دارای کبرای مطلقه و صغرای ضروری نتیجه ضروری نمیدهند. برخی از منطق دانان این نظر ارسطو را پذیرفتهاند، برخی هر دو نوع ضرب را دارای نتیجه ضروری دانستهاند و برخی نیز نتیجه هر دو نوع ضرب را مطلقه اعلام و هر یک برای نظر خود دلایلی ارائه کردهاند. رشر در حمایت از نظر ارسطو موفق است و علاوه بر تبیین این مسأله، سازگاری آن را با دیگر نظرات ارسطو نشان میدهد. https://mph.ui.ac.ir/article_19140_5b81f610d24b407ff69be1ce6313b55c.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-32761320100220Richard Rorty: From Anti-metaphysical Neo-Pragmatism to Rejection of Philosophyریچارد رورتی: از نو عملگرایی ضد مابعدالطبیعی تا طرد فلسفه436419141FAموسیاکرمیدانشیار الهیات و فلسفه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران.محسنمحمودیدانشجوی دکتری دانشکدۀ الهیات و فلسفه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهرانJournal Article20160614Richard Rorty is a neo-Pragmatist philosopher. For three decades, he has attacked the traditional philosophy (from Plato to Kant) as well as any other epistemology searching for truth or claiming to mirror the nature in his philosophical works. Rorty holds that, according to the history of philosophy in his reading, there is no final answer to the traditional questions concerning knowledge, truth, and representation. These questions, therefore, should be dissolved and denied. He maintains that knowledge is justified belief, justification, however, being not the consequence of some correspondence between the theory or the statement, but the consequence of conversation, social practice, group consensus, and social solidarity. Rorty also thinks that democracy has priority on philosophy, disagreeing with the thesis that philosophy is the foundation of the rest of culture. <br />Despite of usefulness of some elements and implications of Rortyâs metaphilosophy (such as his emphasis on freedom, democracy, and pluralism as well as his insisting on philosophical humility and avoiding scientific pride), it is faced with several problems, including 1) ignoring the referential and realist features of language, 2) confusing interpretation and reality, 3) eliminating the border between objectivity and subjectivity, 4) interfering of public and private life, and 5) ignoring the need of science, culture, technology and, in particular, politics, in philosophy. The authors try to show and analyze some elements of these problems.ریچارد رورتی، فیلسوف مابعدالطبیعه ستیزِ نوعمل گرای آمریکا، طی سه دهه در آثار گوناگون خود فلسفۀ سنتی، از افلاطون تا کانت، را مورد انتقاد قرارداده است. به باور وی، تاریخ فلسفه بیانگر این است که هیچ گونه پاسخ نهایی به پرسش های سنتی در مورد « شناخت»، «حقیقت/ صدق»، و «بازنمود»، وجود ندارد؛ در نتیجه به جای حل کردن این پرسشها باید آنها را منحل کرد. وی شناخت را باور صادق موجه تعریف میکند، اما نظریۀ صدق او عمل گرایانه است و توجیه را حاصل گفت وگو؛ یعنی فعالیت اجتماعی، اجماع گروهی و نوعی همبستگی اجتماعی میداند. رورتی همچنین به اولویت دموکراسی در برابر فلسفه باور دارد، و با مبنا بودن فلسفه برای دیگر بخشهای فرهنگ مخالف است. آرای فلسفی رورتی علی رغم برخورداری از نکاتی سودمند، چه در محور سلبی نقد جزمهای مابعدالطبیعۀ سنتی و چه در محور ایجابی تأکید بر پاره ای از دستاوردهای فکری پسامدرن (همچون تأکید برآزادی، دموکراسی، کثرت گرایی، تواضع فلسفی، و دوری از نخوت علمی) با مشکلاتی مواجه است. نگارندگان در این مقاله به نقد مهمترین برنهادهای چالش برانگیز او میپردازند: 1- نادیده گرفتن ویژگی حکایتگری و اشاره ای زبان؛ 2- خلط میان تأویل و واقعیت؛ 3- مخدوش کردن مرز میان عینیت و ذهنیت؛ 4- تداخل امر عمومی و خصوصی؛ و 5- بی توجهی به نیازمندی علم، فرهنگ، فن شناسی و بویژه دموکراسی به فلسفه.https://mph.ui.ac.ir/article_19141_0eeb342263488da8e970d23f27aa15b7.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-32761320100220Comparison of Views of Allame Tabatabai and M.Arabi on Vision and Seeingمقایسه دیدگاه علامه طباطبایی و محیی الدین ابن عربی در مسأله رؤیت و مشاهده658619142FAفروغ الساداترحیم پوراستادیار فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهانسودهیاوریدانشجوی کارشناسی ارشد فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهانJournal Article20160614This paper compares vision, in general, and seeing God, in particular from two view points: Allame M.H.Tabatabaiâs and M.Arabiâs, who are representatives of two school of Hikmat Mutaalie and Gnosticism. Subjects such as: heart as the place of receiving vision, the factors for incerasing heartâs receiving capability of the inspirations, error in visionary knowledge, criteria for finding these errors and seeing God are investigated in this paper. A quick look at these two scholarsâ definition of âvisionâ makes one think that these two views are complementary and point to the same direction. <br />Also there are similarities in their approach to the subject of vision. For example, both agreed that the heart is the place to receive the vision and Aref can increase his heartâs receiving ability by some self-watching exercises. They both believe that it is possible for visionary knowledge to be erroneous for the probability of non-divine sources of revelations or inspirations and wrong interpretations of observations. However, there are important differences between the thinking methods of Allameh and Ibn Arabi, the most crucial of which is the different position of rational mind in their views. <br />As for Allameh, unlike Ibn Arabi, it has a special importance as a cognitive tool and he refers to it as a criterion for the validity of visionary knowledgeمقاله حاضر، شهود به طور عام، و رؤیت حضرت حق به طور خاص را از دیدگاه علامه محمد حسین طباطبایی و محیی الدین عربی ـ که در حقیقت نماینده دو مکتب فکری حکمت متعالیه و عرفان هستند ـ مقایسه می کند. موضوعهای مورد بررسی در این نوشتار، توجه به قلب به عنوان محل دریافت شهود، عوامل افزایش قابلیت دریافت تجلیات توسط قلب، خطا در علم شهودی و معیار تشخیص این خطا و شهود خداوند است. با نگاهی به تعریف این دو متفکر از شهود، به نظر می رسد این تعاریف، در یک راستا و در واقع مکمل یکدیگرند. در طرح مسأله شهود نیز شباهت هایی بین آنان وجود دارد؛ مثلا از دیدگاه هر دو متفکر، قلب، محل دریافت شهود است و عارف میتواند به کمک برخی مراقبات، قابلیت قلب را برای دریافت تجلیات افزایش دهد. از طرفی، آن دو علم شهودی، خطا پذیر است؛ خطایی که به دلیل غیر الهی بودن وحی یا الهام و یا تفسیر و برداشت نادرست از مشاهدات رخ میدهد. اما تفاوتهای مهمی نیز در شیوه تفکر ابن عربی و علامه طباطبایی وجود دارد که به نظر میرسد مهمترین آنها تفاوت جایگاه "عقل" نزد آنان است؛ چنانکه علامه برخلاف ابن عربی برای عقل، به عنوان وسیله شناخت، اهمیت ویژه ای قایل است و آن را یکی از معیارهای تشخیص صحت علم شهودی می داند.https://mph.ui.ac.ir/article_19142_ed8fbb9d21ebb5041c6e77e629fb6a41.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-32761320100220John Rawls's Constructivism & the Theory of Constructional Perceptionsاعتبارگرایی جان رالز و نظریه ادراکات اعتباری8710019143FAمهدیزمانیاستادیار دانشگاه پیام نور اصفهانJournal Article20160614John Rawls, American contemporary philosopher, has chosen the title of constructivism for his views on philosophy of ethics and politics. The base of his veiws is the same as the theory of social contract which has been discussed before by John Locke and Imanuel Kant. Rawls completes this view by the condition of impartiality and fairness , which is distinguished by ignorance about the position of self (the veil of ignorance) in primary situation. Rawls criticises intutionism and utilitarianism and holds an antirealistic approach towards ethics . The theory that has been delivered by Allame Tabatabee (the constructional perception) caused agreements and disagreements, but his idea seems to be new and effective in Islamic philosophy. Based on this idea many conceptions are constructive including goodness , badness and justice. The aim of this paper is to analyse and give a comparison between these ideas and studies similarities and differences with regard to topics such as antirealism, objectivity, criteria of justification and separation of science and ethics.جان رالز، فیلسوف معاصر آمریکایی، عنوان «اعتبارگرایی» را برای دیدگاه خود در فلسفه اخلاق و فلسفه سیاست برگزیده است. اساس دیدگاه او همان نظریه قرارداد اجتماعی است که پیش از وی توسط لاک و کانت مطرح شده است. او این دیدگاه را با شرط انصاف و بی طرفی تکمیل می کند که با جهل نسبت به موقعیت خود (پرده جهل) در وضعیت نخستین مشخص میگردد. دیدگاه رالز در این زمینه با توجه به مخالفت با شهودگرایی و سودگرایی، نوعی نظریه غیر واقع گرا خواهد بود که به جدایی میان علم و اخلاق معتقد است و عینیت گزارههای اخلاقی را به معقول بودن آنها تعریف نموده، صحت آنها را به اعتبار آنها بر اساس رویّهای بی طرفانه و مناسب معرفی میکند. نظریه ادراکات اعتباری که توسط علامه طباطبایی مطرح شده است، موافقتها، مخالفتها و برداشت های مختلفی را در پی داشته، اما به عقیده بسیاری، دیدگاهی بدیع و اثر بخش در فلسفه اسلامی است. مطابق با این نظریه بسیاری از علوم و تصدیقات و از جمله مفاهیم حسن و قبح و عدالت، اعتباری هستند. هدف این مقاله، آن است که ضمن گزارش بعضی از ابعاد این دو نظریه، به تحلیل و مقایسهای میان آنها دست زند و بعضی نتایج مشابه و متفاوت آن را در مقولههای غیر واقع گرایی، عینیّت، ملاک توجیه و جدایی علم واخلاق بررسی کند.https://mph.ui.ac.ir/article_19143_58874318320f170b47897bdb80892834.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-32761320100220Ego in Lacanâs and Husserl's Point of Viewاگو از دیدگاه لکان و هوسرل10211219144FAحسنفتح زادهاستادیار گروه فلسفه دانشگاه زنجانJournal Article20160614Husserl - at least in his third intellectual career - was convinced that subject is placed at the heart of philosophy and philosophy is nothing but egology. This Cartesian character makes Husserl one of the greatest figures of modern thought. But in contemporary period, this central ego and, accompanied with that, the modern thought have been challenged by poststructuralists. Because of their focus on psychoanalysis and their priority to other poststructuralist writings, Lacan's argumeats are significant. In this article, at first, we proceed with the Lacan's central idea against the Cartesian subject, and then by explaining Husserl's thoughts we will see what his defence is. Husserl, by phenomenological reduction of natural attitude inherent in natural sciences (among them psychoanalysis), places phenomenology in a different dimension and prefers it to other sciences. The process of raising empirical ego to transcendental ego supports such defence<strong> </strong>
هوسرل ـ حداقل در دورة سوم حیات فکری خود ـ متقاعد شده بود که سوژه در مرکز فلسفه قرار گرفته است و فلسفه چیزی نیست جز شناخت اگو. همین شاخصة دکارتی، هوسرل را به یکی از سرآمدان اندیشة مدرن بدل میسازد. اما در دورة معاصر، این اگوی مرکزی و همراه با آن اندیشه مدرن توسط پساساختارگرایان همواره به چالش کشیده شده، و در این میان بحثهای لکان بهخاطر تمرکز بر روانکاوی و نیز تقدم زمانی آن بر دیگر نوشتههای پساساختارگرایانه حایز اهمیت است؛ افزون بر این که جدال هوسرلی ـ لکانی را میتوان نمایندهای از جدال فراگیرتر بین مدرنیسم و پستمدرنیسم دانست. در این مقاله، ابتدا به ایدة مرکزی لکان در نفی و انحلال سوژة دکارتی میپردازیم و سپس با توضیح نظریات هوسرل، خواهیم دید که وی چه راه برون رفتی در مقابل قواعد بازی روانکاوی لکان ارایه میدهد. هوسرل با تقلیل پدیدهشناختیِ رویکرد طبیعیِ نهفته در بطن علوم طبیعی (ازجمله روانکاوی) پدیدهشناسی را در بُعدی متمایز و در جایگاهی برتر نسبت به این علوم قرار میدهد. بار این دفاعیه را فرایند برکشیدن اگوی تجربی به اگوی استعلایی به دوش میکشد.https://mph.ui.ac.ir/article_19144_596595b2ab3054e662b15d44b2ddb469.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-32761320100220Following Sadra in the Realm of Imagination and Deathهمراه با صدرا در ساحت خیال و مرگ11313019145FAمرضیهپیراوی ونکاستادیار فلسفه غرب دانشگاه هنر اصفهان.Journal Article20160614Imagination and death are two mysterious areas of the truth that serve as a buffer zone between sense and reason, world and afterworld. By imagination, we mean imaginary forms, the world of imagination and faculty of imagination. With faculty of imagination, man in the world is able to imagine the transcendental truths and meaning in guise of appropriate imaginary forms, given that imagination relates itself to higher foundation of Being, not to the common sense. <br />Death, which is a buffer zone between the world and afterworld, enables man to observe ideal truths. Abundance of paradise graces is realized through imagination according to the will of paradise people in the ideal world which is the field of spiritualization of bodies and corporealization of spirits. <br />Death and imagination are transcendence from the sensual and entering the abstraction of limbo, from a lower to a higher stage. Then, man reaches an openness in the realm of death and imagination which can never be grasped in sensual stage. Art , the field of imagination , is a death toward divine Beauty. Sadra, in the 7th volume of Asfar Arbae, believes that chaste love of artists helps them gain a clear mind, compassionate spirit and fine view that develop a beauty which is manifestation of divine Beauty. <br />In fact, the artistâs imaginary forms are medium of transcendence to the name of Allah. Then, art, in its original sense, is the death of whatever than God and the manifestation of Godâs beauty.خیال و مرگ دو ساحت پر رمز و راز حقیقت اند که واسط (برزخ) میان حس و عقل، دنیا وعقبی واقع شده اند. مراد از خیال، صورتهای خیالی، قوه خیال و همچنین عالم خیال است. انسان در نشئه دنیا به مدد قوه متخیله قادر است تا حقایق و معانی متعالی (امور خفیه) را در کسوت صور خیالی مناسب برای خود متصور نماید؛ به شرط آنکه خیال خود را به مبادی عالی هستی مرتبط سازد، نه آنکه در بند حس مشترک محبوس گرداند. مرگ نیز - که برزخی میان دنیا و عقبی است - با کنار زدن پرده حواس، رؤیت حقایق مثالی را برای انسان ممکن می سازد. وفور تنعمات بهشتی بنا بر اراده بهشتیان در عالم مثال (برزخ) که عرصه تروح اجسام و تجسد ارواح است، به مدد خیال متحقق می گردد. ساحت مرگ، متجسم شدن اعمال و کردار آدمی، فشار قبر، حضور فرشتگان مامور مرگ و... همگی بر اساس مثالی بودن خیال معنا می یابند. مرگ و خیال، کنده شدن از مرتبه رقیقه (محسوس) و ورود به مرتبه تجرد برزخی است. مرگ و خیال نشان دهنده استعلا و فراروی هستی انسان از مرتبه نازله به مرتبهای بالاتر است. بر همین اساس، انسان در مقام خیال و مرگ به نحوی از گشودگی (آزادی) و انکشاف دست خواهد یافت که هرگز در مرتبه حس به آن دست نیافته است. هنر که جولانگاه خیال است، مرگی است که رو به سوی جمال الهی دارد. صدرا در جلد هفتم اسفار اربعه، عشق عفیف صاحبان صنایع لطیفه (ظرفا) را سببی می داند در نیل آنها به ذهنی صاف و روانی رحیم و نگاهی ظریف که موجب ظهور جمالی می شود که تجلی جمال حق است. در واقع، صور خیالی هنرمند، واسطه ای برای تعالی به اسم ا... میگردد. به همین جهت، هنر به معنای اصیل کلمه، مرگ است؛ مرگ هر آنچه غیر خداست و مظهریت جمال حق.https://mph.ui.ac.ir/article_19145_4a20b8a3f326c6b0405601e67d513d38.pdf