دانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327631120120220The Metaphysics of Timeمتافیزیک زمان (نقد و بررسی استدلال مکتاگارت بر واقعی نبودن زمان)11619170FAمحمدعلیعبداللهیدانشیار فلسفه دانشگاه تهران (پردیس قم)فاطمهفرهانیاندانشجوی دکتری فلسفه تطبیقی دانشگاه علامه طباطباییJournal Article20160614Time is one of the most difficult subjects in philosophy. Some philosophers believe that time is a reality and others assume it as an illusion. McTaggart has denied the reality of time. His argument is very famous in the philosophy of time and thus the recent discussions about time are affected by his argument. <br />Events and moments, he thinks, can occur in time in two forms and thus there are two series of time: 1) A series in which two events and moments are ordered as past, present and future, 2) B series in which the events and moments are ordered as a priori and a posterior. The A series is necessary for time because without A series time does not exist. At the same time, A series leads to contradiction and time cannot exist as a real thing. Only one real and non-temporal series, he believes, exists but it appears as time series to us by our perception.«زمان» یکی از دشوارترین و پیچیدهترین موضوعات فلسفی است. برخی زمان را واقعیترین امور و برخی آن را موهوم دانستهاند. مکتاگارت از جمله افرادی است که واقعی بودن زمان را رد میکند. استدلال مکتاگارت بر واقعی نبودن زمان، یکی از مشهورترین استدلالها در فلسفۀ زمان است. بیشتر بحثهای اخیر در حوزۀ مابعدالطبیعۀ زمان متأثر از این استدلالاند. به اعتقاد مکتاگارت، لحظات و رویدادها به دو صورت در زمان منظم و مرتب میشوند و بنابراین دو سلسلۀ زمانی شکل میگیرد: 1. سلسلۀ :A سلسلۀ زمانی که لحظات و رویدادهای درون آن توسط تمایزات A (گذشته، حال، آینده) نظم و ترتیب یافتهاند؛ 2. سلسلۀ B: سلسلۀ زمانی که در آن لحظات و رویدادها براساس تمایزات B (پیشینی و پسینی) منظم و مرتب شدهاند. به نظر او، سلسلۀ A برای زمان ضروری است؛ یعنی زمان بدون سلسلۀ A وجود نخواهد داشت. با این حال، سلسلۀ A به تناقض منجر میشود و بنابراین نمیتواند وجود داشته باشد. در نتیجه، زمان و هیچ سلسلۀ زمانی واقعی نیز موجود نیست. به اعتقاد مکتاگارت، تنها یک سلسلۀ واقعی غیر زمانی وجود دارد که توسط ادراک و تجربۀ ما به عنوان سلسلۀ زمانی نمودار و پدیدار می شود. مکتاگارت این را سلسلۀ C مینامد. پس تنها سلسلۀ C واقعی است که غیرزمانی است، اما سلسلۀ A و B که زمانیاند، صرفاً نمودار و ظاهریاند.https://mph.ui.ac.ir/article_19170_4b3de3c3847800d55523730f403f3ec9.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327631120120220The Doctrine of Prime Matter in Aristotleâs Science of Natureتفسیری از ماده اولی و بررسی آن در علم طبیعت ارسطو173219168FAحمیدرضامحبوبی آرانیاستادیار فلسفه دانشگاه اصفهانJournal Article20160614Aristotle presents his doctrine of prime matter in order to give an explanation for change and especially for generation and corruption. Hence, no surprise, the place to look for the origin of this doctrine is nowhere but Aristotleâs science of nature. The first three sections of this article examine the Aristotleâs explanation of this doctrine according to his teachings in the works concerning the science of nature (Physics and On Generation and Corruption) and show that why Aristotle introduces such a thing as prime matter into his science of nature and what he does mean by that. Then, in the last section, I will show that Aristotleâs explanation of prime matter as the ultimate substratum of all things, at least as far as these works are concerned, is not plausible and without difficulties.ارسطو آموزه ماده اولای خود را برای تبیین تغییر و به ویژه کون و فساد ارائه میدهد و نخستین جایی که میتوان در آن از این آموزه به عنوان خاستگاه آن سراغ گرفت، علم طبیعت ارسطو است. سه بخش نخست مقاله حاضر به تبیین این آموزه ارسطو بر وفق تعلیم وی در آثار مربوط به علم طبیعت (طبیعیات (فیزیک) و در کون و فساد) میپردازد و نشان میدهد که ارسطو بنا به چه دلایلی چیزی همچون ماده اولی را وارد علم طبیعت خود ساخته و معنا و مقصود وی از آن چه بوده است. سپس نویسنده در بخش پایانی این مقاله میکوشد نشان دهد که ارسطو، دستکم در این آثار مربوط به علم طبیعت خود، نتوانسته تبیین قابلقبول و به دور از تناقضی از آموزه ماده اولی و حتی وجود چنین چیزی به عنوان زیرنهاد نهایی همه اشیاء به دست دهد.https://mph.ui.ac.ir/article_19168_7d27c7301a1c8b1e67c5c059d3c18688.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327631120120220Existence does not Have any Extension: Sohrawardi's Theory about Existence not Having any Real Extension and its Usage in the Realm of the Necessary Being through Itselfوجود مصداق ندارد: دیدگاه سهروردی در نفی تحقق عینی وجود و کاربست آن در قاعده «الحق ماهیته انیته»334819169FAرضااکبریدانشیار گروه فلسفه و کلام دانشگاه امام صادق علیه السلامJournal Article20160614Theories about the dawn of "principality of existence" or "principality of quiddity" stand in the realm of "confusion of term and concept fallacy". It is true that asalat as a term appeared for the first time in Mirdamad's works such as Taqwim al-Iman to mention the problem of principality of existence, but we should notice that its meaning as a concept can be tracked in Suhrawadi's works. If by the term asalat we mean having real extension, as it is used in Mulla Sadra's work, we can, without any doubt, claim that Suhrawardi is among the proponents of principality of quiddity. Proposing the distinction of existence and quiddity by al-Faraby and Avicenna, some philosophers regarded this distinction as a real one. But Suhrawardi, by presenting about nine arguments, claimed that existence remains as a mental predicate and does not have any real extension. He made use of his theory in the realm of the Necessary Being through Itself. Avicenna had claimed that the essence of God is His Existence (al-Haqq mahiyyatuh inniyyatuh) but Suhrawardi denied this Avicennan Peripatetic principle. He said that existence has no real extension and so the essence of God cannot be existence. He claimed that here iniyyah means indivisible life (al-Hayat al-Basit). It seems that Mulla Sadra's arguments for demonstrating the principality of existence posed versus Suhrawardi's arguments for the mental nature of existence.نظریات مربوط به آغاز پیدایی مسئله اصالت وجود و ماهیت، از جمله اموری است که گرفتار خلط مفاهیم با الفاظ شده است. هر چند به نظر میرسد که لفظ «اصالت» در مبحث اصالت وجود و ماهیت، نخستین بار در آثار میرداماد خصوصاً تقویم الایمان مورد استفاده قرار گرفته ولی اصل مسئله در آثار سهروردی قابل رهگیری است. اگر اصالت را در مسئله اصالت وجود و ماهیت به معنای داشتن مصداق عینی تلقی کنیم، چنان که در آثار ملاصدرا غالباً به این معنا به کار رفته است، میتوان سهروردی را قائل به اصالت ماهیت و اعتباریت وجود قلمداد کرد. با طرح مسئله زیادت وجود بر ماهیت، عده ای این زیادت را زیادت عینی دانستند که مستلزم تحقق عینی وجود است. در مقابل، سهروردی در آثار خود نُه استدلال بر نفی مصداق عینی داشتن وجود اقامه می کند. از نظر او، در حیطه ممکن الوجودها، صرفاً ماهیتِ مرتبط با علت تحقق عینی دارد و وجود، مفهومی است که از چنین ماهیتی انتزاع می شود. سهروردی در حیطه قاعده «الحق ماهیته انیته» از نظریه خود استفاده کرده است. از نظر او، با توجه به اینکه وجود صرفاً مفهومی ذهنی است و مصداق عینی ندارد، مقصود از این قاعده، وجود بودن خداوند نیست بلکه مقصود آن است که خداوند عین حیات است و حیات او برترین حیات یعنی حیات محض بسیط است. به نظر میرسد که ادله ملاصدرا در اثبات اصالت وجود، غالباً در مقام پاسخ و نقض دلایل سهروردی در اعتباریت وجود بوده است.https://mph.ui.ac.ir/article_19169_eaa66f72dc9ed6f8bf13b109074e7f51.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327631120120220The Semantic Analysis of Iconتحلیل معنا شناختی واژه «آیکون»495819167FAمرضیهپیراوی ونکاستادیار دانشگاه هنر اصفهانJournal Article20160614"Eikon" (Greek word) or "Imago" (Latin word) signifies a kind of similarity or "likeness". In Platoâs philosophy, this term implies "likeness" of appearance to pattern or symbol. In semantic analysis of icon, which is correlated with Idea, we can find factors such as "perception", "imagination", "likeness", "imitation" (Mimesis), "imaginary ideas", that is, it is not possible to reduce icon to a material picture because it is supported by cultural (symbolic), perceptual and conceptual sources. The process in which an icon is established indicates a special relation between icon and imaginary ideas that is supported by symbolic sources. Then, it is not possible to regard icon as a material picture because icon is an icon of a symbol which is able to play its role visibly in relation to a symbol.واژه یونانی آیکون و معادل لاتین آن یعنی ایماژ دال بر نحوهای از«شباهت» است. در فلسفه افلاطون این واژه مبین شباهت نمود با الگو است. براساس تحلیل معناشناختی این واژه که همبسته معنایی ایده است، میتوان در آن ازعناصری همچون ادراک، تخیل، شباهت، تصویر،محاکات سراغ گرفت یعنی قابل تقلیل به شکل یا تصویر حسی ِصرف نیست چرا که از پشتوانهای ادراکی، فکری و فرهنگی(نمادین) برخوردار است که امکان دخل و تصرف آزاد را از آن دور میسازد. فرایند ایجاد آیکون یا ایماژ، نسبت خاص آن را با تخیل یا صورتهای خاص خیالی که از پشتوانهای معنایی(نمادین1) برخوردارند، نشان میدهد. بدین ترتیب آیکون را نمیتوان به مثابه تصویری صرفاً حسی یا عکس لحاظ کرد چرا که آیکون، آیکون ِیک نماد است که در ارتباط با یک نماد میتواند نقش خود را به صورت مرئی ایفاء کند. هدف از این مقاله آن است با روشی تحلیلی (تحلیل معنا شناختی ) به پیوستگی آیکون (نماد تصویری، شکلواره2) با نماد بپردازد و به این پرسش اصلی پاسخ دهد که بر اساس ریشه شناسی معنایی آیکون(با اتخاذ رویکرد فلسفی)، کدام تلقی از آیکون، نشانگر هویت آن است؟https://mph.ui.ac.ir/article_19167_bb802d593d69bd431890e9fa1f757b4e.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327631120120220Deconstruction as a Strategyواسازی بهمنزله یک استراتژی597219171FAعلی اصغرمصلحدانشیار فلسفه دانشگاه علامه طباطبائیپارساخانقاهدانشجوی دکتری فلسفه دانشگاه علامه طباطبائیJournal Article20160614The concept of Derridaâs deconstruction is generally misunderstood and there are not many scholars that succeed to come to its true understanding. It is defined usually as a destructive criticism of philosophical texts and this is obvious in Persian translations of this term. Of course, there is some kind of truth in this conception but the more important part of truth is missed in it. In this essay, we propose this claim that deconstruction is not a method or a theory, but a strategy and an act. Also we claim that deconstruction is not just negative and a powerful positive aspect can be found in it. Then, we will try to examine and prove these claims with reference to Derridaâs works and his commentators. Finally, we will conclude that the act of deconstruction is not a theory about texts and unrelated to exterior reality. It is an ethical attitude towards the world. Deconstructive knowledge would change our active attitude towards the world and our life strategy.مفهوم واسازی ژاک دریدا در بیشتر موارد مورد بدفهمی قرار گرفته و اکثراً در درک درست آن ناکام بودهاند. معمولاً واسازی را نقد ساختارشکنانه یا شالودهشکنانه متون فلسفی به حساب میآورند و این امر در ترجمههای فارسی این اصطلاح دریدا نیز دیده میشود. این گونه دریافت با اینکه بخشی از حقیقت را بیان میکند اما از بیان بخش مهمتر حقیقت غافل است. در این تحقیق این ادعا را مطرح میکنیم که واسازی یک روش یا یک نظریه نیست، بلکه یک استراتژی و یک عمل است؛ همچنین این ادعا را مطرح میکنیم که واسازی تنها دارای وجه منفی نیست و وجه ایجابی قدرتمندی نیز در آن وجود دارد. سپس سعی میکنیم این ادعاها را با ارجاع به متون دریدا و شارحان وی بسنجیم اثبات کنیم. در نهایت به این نتیجه خواهیم رسید که عمل واسازی نظریهای مربوط به متون و بیارتباط با واقعیت بیرونی نیست، بلکه رویکردی اخلاقی نسبت به جهان است. دانش واسازانه رویکرد عملی ما نسبت به جهان و استراتژی زیستن ما را تغییر میدهد.https://mph.ui.ac.ir/article_19171_3bb910e7282cd89c44e962ebad3933bd.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327631120120220Anthropology in Kant's Thoughtانسانشناسی در اندیشه کانت738819172FAمرتضیروحانی راوریکارشناسارشد فلسفه غرب دانشگاه تهرانسید حمیدطالب زادهدانشیار فلسفه دانشگاه تهرانJournal Article20160614Anthropology is the comprehensive aspect of Kantâs thought and it can be considered as the product of critical thinking and practical aspects of his thought. In anthropology, Kant tries to explain human nature from pragmatic point of view, and not essentially. Kant ties human nature to his social aspects such as civilization, sociability, education etc. Kant tries to provide a comprehensive explanation of social and individual aspects of human being. <br />Therefore, anthropology can be defined, from Kantâs point of view, as a global empirical science and practical philosophy which would like to recognize, by prudential reason and observation method, human nature with pragmatic approach. In addition, this philosophy wants to educate persons who can not only acquire speculative knowledge but also be considered as a citizen of the world.انسانشناسی وجه جامع اندیشه کانت است و میتوان آن را حاصل اندیشه انتقادی و جزء وجوه عملی اندیشه وی به حساب آورد. کانت در انسانشناسی سعی در تبیین طبیعت انسان از نگاهی پراگماتیک – نه ذات گرایانه-دارد. کانت طبیعت انسان را به وجوه اجتماعی آن مانند تمدن، جامعه پذیری، تربیت و جز آن گره میزند. وی سعی میکند تبیین جامعی از وجوه فردی و جمعی انسان ارائه دهد. به این ترتیب در تعریف انسانشناسی از منظر کانت می توان گفت:«انسان شناسی دانشی تجربی، جهانی و فلسفهای عملی است که با رویکردی پراگماتیستی و غایتشناسانه به وسیلهی خرد حزم اندیش وروش مشاهده درصدد شناخت طبیعت انسان و تعلیم و تربیت انسانهایی است که تنها دارای علوم نظری صرف نباشند بلکه با داشتن مهارتهای لازم به مثابه شهروندی از جهان به حساب آیند.»https://mph.ui.ac.ir/article_19172_62029b08280ad018b6ce1dcc3efad7db.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327631120120220Quantum Objects: Sigma Interpretation for Measurement Problemاشیاء کوانتومی: تعبیر سیگما برای مسألۀ اندازهگیری در مکانیک کوانتوم8911219173FAعلیرضامنصوریمربی فلسفه علم پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیمهدیگلشنیاستاد فیزیک دانشگاه صنعتی شریفامیراحسانکرباسی زادهاستادیار فلسفه علم مؤسسۀ حکمت و فلسفۀ ایرانJournal Article20160614In this paper, we suggest an alternative interpretation for the state vector which, by considering temporal parts for physical objects, aims to give an intelligible account of measurement problem in quantum mechanics. This interpretation, it is claimed, has the capacity to solve three measurement problems: the problem of outcome, the problem of statistics and the problem of effect. We argue that it not only provides us with an account of measurement problem but also shows us yet another limitation of our perceptual experience, i.e. our inability to perceive unsharp reality.در این مقاله تعبیر بدیلی تحت عنوان سیگما، برای بردار حالت مکانیک کوانتوم پیشنهاد میشود که با در نظر گرفتن اجزاء زمانی برای اشیاء (چهاربعدگرایی)، مدلی برای حل مسألۀ اندازهگیری عرضه میکند. در این نوشتار، ظرفیت و قدرت تبیینی این مدل برای حل سه مسألۀ اندازهگیری، یعنی مسألۀ نتیجه، مسألۀ آمار و مسألۀ اثر مورد بررسی قرار خواهد گرفت و بهاجمال استدلال میشود که تعبیر سیگما حداقل به همان اندازۀ تعابیر دیگر معقول است.https://mph.ui.ac.ir/article_19173_0e8ff05e9ab6faa02f2317bdbc827e63.pdf