دانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327682120160320Examining the âMotivationa Introversionâ Argument about Meaningبررسی استدلال «درونگرایی انگیزشی» راجع به معنا1162051310.22108/mph.2016.20513FAسید علیکلانتریاستادیار، گروه فلسفه غرب، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20161113Kripke uses a fictional skeptical character in order to review and refuses “cognitive meaning” theory. According to this theory, the propositions which contain reference to the meaning (like the proposition, “using the word ‘table’, Maryam means the table”) show the state of mind of belief which is a correct state of mind. In order to challenge this theory, Kripke uses another theory which is known as “Normativity of meaning” in philosophic literature. According to the latter theory, meaning of a word limits its application in a normative way; for example, if I use ‘table’, I mean table, then I should use this word for the things which are really table. On the other hand, in meta-ethics, there is a famous argument named “motivational introversion argument”, presented by Michael Smith, whose purpose is to reject “moral cognitivism”, the sentences which include references to moral concepts in an action (for instance, “killing is bad”) show state of mind of belief which is a correct state of mind. The following article is going to discuss the possibility of the developing of Michael Smith’s motivational introversion argument into the sphere of meaning. In other words, this paper is a comparative study of fields of meta-ethics and philosophy of language, i.e. it examines whether there can be an argument similar to Michael Smith’s so that one can come to reject meaningful cognitivism.کریپکی (1982) از زبانِ یک شکاکِ فرضی تزِ "شناختگراییِ معنایی" را نقد و رد مینماید؛ بر اساسِ تزِ مذکور احکامی که حاویِ اسناد معنا هستند (مثل این حکم که "مریم از عبارت 'میز' میز را مراد میکند") بیانگر حالت ذهنیِ باور که یک حالتِ ذهنیِ صدقپذیر است، میباشند. برایِ استدلال علیه این تز، کریپکی از تزِ دیگری که در ادبیاتِ فلسفی به تزِ "هنجارمندیِ معنا" مشهور است استفاده مینماید. بر اساسِ تزِ اخیر معنایِ یک عبارت، کاربرد آن عبارت را به نحو هنجارین مقید مینماید؛ به عنوانِ مثال بر اساسِ این تز اگر من از عبارتِ 'میز'، میز را مراد کنم آنگاه بایستی عبارتِ مذکور را فقط به چیزهایی که واقعاً میز هستند اطلاق کنم. از سوی دیگر در فرا اخلاق استدلالِ مشهوری به نام "استدلالِ درونگراییِ انگیزشی" توسط مایکل اسمیت (1994) مطرح شده که هدف آن ردِ تزِ "شناختگراییِ اخلاقی" میباشد. بر اساسِ تزِ "شناختگراییِ اخلاقی" جملاتی که حاویِ اسنادِ مفاهیم اخلاقی به یک عمل هستند (مثل این حکم که "قتل بد است") بیانگر حالت ذهنیِ باور که یک حالتِ ذهنیِ صدقپذیر است، میباشند. در این مقاله در بارۀ امکانِ توسعۀ استدلالِ درونگراییِ انگیزشیِ مایکل اسمیت به حوزۀ معنا بحث خواهیم نمود. به بیان دیگر در این مقاله کاری تطبیقی میانِ دو حوزۀ مربوط به فرا اخلاق و فلسفه زبان انجام خواهیم داد با این شرح که بررسی میکنیم آیا میتوان استدلالی مشابه با استدلالِ مایکل اسمیت را در حوزۀ معنا مطرح نموده تا از این طریق بر اساسِ تزِ هنجارمندیِ معنا، کذبِ شناختگرایی معنایی را نتیجه بگیریم یا خیر.https://mph.ui.ac.ir/article_20513_63973f8b2c30668ed4dffe011be22e14.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327682120160320The Difficulties of Reductionistic Explanation of Moral Knowledgeدشواریهای تبیین تحویلگرایانهی شناخت اخلاقی17362051410.22108/mph.2016.20514FAسیدعلیاصغریاستادیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایرانJournal Article20161113Moral reductionist believes that the reality of moral qualities are the same qualities which can be expressed with immoral words. Such an ontological view has an epistemological aspect which states our understanding of moral facts is either our understanding of immoral facts or our deductions of immoral understanding. From moral reductionists and especially the naturalists’ point of view, the ability to explain moral knowledge without resorting to some theories such as moral intuition is considered to be an important advantage and even a strong reason for their view. Therefore, the present paper is going to study the reductionistic explanations about moral knowledge and justifications of moral believes. We have come to the conclusion that among the explanations presented by the naturalists, analytic knowledge has the same problems which have discredited the theory of analytic reductionism. Also, deducing value from non-value is either facing the logical gap of is-must; or if there is a meaningful descriptive-valuable link, we can’t finally come to unconditional moral results.تحویلگرای اخلاقی میگوید واقعیت وجودی کیفیتهای اخلاقی، همان کیفیتهایی است که با کلمات نااخلاقی قابل بیان هستند. چنین دیدگاه هستیشناسانهای، ضلع شناختشناسانه نیز دارد مبنی بر اینکه شناخت ما به امور واقع اخلاقی یا چیزی جز شناخت ما به امور واقع نااخلاقی نیست یا استنتاج از شناختهای نااخلاقی است. در نظر تحویلگرایان اخلاقی و بهویژه طبیعیانگاران که بخش اعظم تحویلگرایان را تشکیل میدهند، توانایی در تبیین شناخت اخلاقی بدون توسل به نظریههایی همچون شهود اخلاقی، مزیتی مهم و بلکه دلیلی قوی برای دیدگاهشان به شمار میآید. به همین دلیل است که مقالۀ حاضر به بررسی تبیینهای تحویلگرایانه از شناخت اخلاقی و توجیه باورهای اخلاقی پرداخته است. به این نتیجه رسیدهایم که از میان تبیینهایی که طبیعیانگاران مطرح میکنند، شناخت تحلیلی دچار همان مسائلی است که اصل نظریۀ تحویلگرایی تحلیلی را از اعتبار و رونق انداخته است. و استنتاج ارزش از غیرارزش یا با شکاف منطقی استـباید روبهروست؛ یا اگر پیوند معنایی توصیفیـارزشی وجود داشته باشد، نهایتاً نتایج اخلاقی نامشروط نمیتوان گرفت. https://mph.ui.ac.ir/article_20514_f1c631a970e6356f1403fefe67dfb44e.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327682120160320Plato, Identity, and Virtueافلاطون، اینهمانی و فضیلت37542051510.22108/mph.2016.20515FAناصرمومنیدانشجوی مقطع دکتری، گروه فلسفه، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.رضاداوری اردکانیعضو هیات علمی واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.Journal Article20161113A common understanding of identity is a logical principle with the formula A is A. In this understanding, identity is a principle which lacks dimension, and epistemic and existential meaning; therefore, with regard to this principle, nothing can be something else. In Greek thought, it was supposed to be the feature which helped understand existence. Identity has an important place in Plato’s thought that tries to establish a new society based on philosophic thinking and considers this rational thinking to be a virtue which attempts to reach a good idea. Hence, the predicate in Socratic proposition “virtue is knowledge” is only possible (something like virtue can be something else like knowledge) if identity is not considered as sameness but considered as a property which forms the essence of the creatures. Therefore, Plato should distinguish between sameness and identity. Ignoring this difference leads to misunderstanding Plato’s most important doctrine that is the ideas and their relation with each other (and with their instances). This article has tried to show: a) what is the relation between the proposition “virtue is knowledge” and identity; b) what is Plato’s understanding of identity which let something be something else without being paradoxical with “being the same as something else”.
که فاقد بعد و بار معرفتی و وجودی است؛ لذا با توجه به این اصل هیچ چیز نمیتواند چیز دیگری باشد. در تفکر یونان این همانی خصیصهای انگاشته میشد که به کمک آن وجود ادراک میگردد. در تفکر افلاطون که تلاش دارد جامعهای جدید مبتنی بر تفکر فلسفی بنیان نهد و چنین تفکر عقلانی را فضیلتی انگارد که همّ آن وصول و حصول ایدۀ خیر است، اینهمانی از جایگاه مهمی برخوردار است. لذا امکان حمل در گزارۀ سقراطیِ « فضیلت شناسایی است» تنها در صورتی مقدور است (چیزی چون فضیلت، چیز دیگری چون شناسایی باشد) که اینهمانی نه بهعنوان با خود همان بودن هر چیز، بلکه بهعنوان خاصیتی لحاظ گردد که ذات و ماهیت موجودات را تشکیل دهد. لذا افلاطون باید میان همانی(sameness) و اینهمانی(identity) تمایز قائل شود؛ تمایزی که نادیده انگاشتن آن باعث سوءفهم مهمترین آموزۀ افلاطون یعنی ایدهها و نسبت آنها به یکدیگر (و نسبت به مصادیق خود) میشود. تلاش میشود نشان داده شود: الف) این گزاره که فضیلت شناسایی است، چه ربط و نسبتی با اینهمانی دارد؛ ب) اینهمانی نزد افلاطون چگونه مفهومی است https://mph.ui.ac.ir/article_20515_551e19d50d362a9630eca85b4edd3ce4.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327682120160320Relevant Interpretation of Stoic Logicبرداشت ربطی از منطق رواقی55702051610.22108/mph.2016.20516FAامینشاهوردیدانشجوی دکتری فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانمحمدعلیاژهایاستاد گروه فلسفه غرب، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20161113This article is going to study the relevant interpretation of stoic logic. Regarding this, first of all two main views with regard to the conditional propositions in stoic logic are examined. According to the first view which is emphasized by Becker and Egli the conditional proposition used in syntactic system of stoic logic is Philonic while based on the second view which is presented by some people such as Stopper, Nasieniewski, and Barnes this conditional proposition is the relevant conditional proposition. The first view has confronted important challenges including the paradoxes of material requirement of which the Stoics are aware and were working to fix them in their logical system. But the second view not only does not have the paradoxes of material requirements but also resolves the paradoxes of strict requirements. Therefore, in the second part of the article, according to Nasieniewski, the relevant formulation of conditional part of stoic logic is presented, and finally based on the left stoic sources, we are going to study the problems of such an interpretation<strong> </strong>
در این مقاله به بررسی برداشت ربطی از منطق رواقی پرداخته شده است. برای این منظور ابتدا دو دیدگاه اصلی در مورد گزارههای شرطی در منطق رواقی مورد بررسی قرار گرفته است. بر اساس دیدگاه نخست که بکر و اگلی بر آن تاکید دارند، شرطیِ به کار رفته در نظام نحوی منطق رواقی، شرطی فیلونی است؛ در حالی که مطابق دیدگاه دوم که افرادی مانند استوپر، بارنز و نازینیوسکی آن را مطرح ساختهاند، این شرطی، شرطیِ ربطی است. دیدگاه نخست با چالشهای مهمی مواجه است، از جمله پارادوکسهای استلزام مادی که رواقیان از آنها آگاه بودند و در صدد برطرف کردن آنها در نظام منطقی خویش بر آمدند؛ این در حالی است که بر اساس دیدگاه دوم، نهتنها پارادوکسهای استلزام مادی که پارادوکسهای استلزام اکید نیز برطرف میگردند؛ بر این اساس در بخش دوم این مقاله بر اساس کار نازینیوسکی، صورتبندی ربطی از بخش شرطی منطق رواقی به دست داده شده و در نهایت بر اساس منابع رواقی باقیمانده اشکالات چنین برداشتی مورد بررسی قرار گرفته استhttps://mph.ui.ac.ir/article_20516_78b3f02a5decd76fca940199e2ba98cf.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327682120160320An in-line consideration of rationalism in the works of Seyyed Hussain Nasr and Richard Rortyبررسی همسنج عقلانیت در آرای سیدحسین نصر و ریچارد رورتی71902051710.22108/mph.2016.20517FAمحمد کاظمعلویاستادیار، الهیات و علوم اسلامی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.زهراصادقی منشدانشجوی کارشناسی ارشد فلسفه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سبزوار، سبزوار، ایرانJournal Article20161113Richard Rorty, who is a new-pragmatist and anti-essentialist philosopher, and Seyyed Hossein Nasr, who is a traditionalist, are both of the prominent thought leaders in contemporary philosophy. Having challenged the rationality foundations and criteria in modern philosophy, especially the criteria which expand the scientific rationality day by day, they intend to expand rationality based on their own philosophic views in other areas including literature, art, and humanities. A careful studying of similar and different aspects of Nasr and Rorty’s philosophic opinions about rationality and criticizing them lead to understanding the limitations and shortcomings of modern philosophy as far as the concept of rationality is concerned, the ones which need to be changed, expanded, or moderated. Changing and moderating Nasr’s views is carried out through focusing on timeless and eternal aspects of man, and reaching the absolute truth to other sciences. Regarding Rorty’s philosophy, the same thing is happening by focusing on time and historical aspects, by creating correlation and democratic relations among all the men. Despite the fact that Nasr and Rorty’s views have fundamental differences, they have been the key to solving many problems in contemporary philosophy by revealing the damages of modern rationality. ریچارد رورتی فیلسوفی نوپراگماتیسم و ضدذاتگرا و سیدحسین نصر فیلسوفی سنتگرا، هر دو از برجستهترین رهبران فکری در فلسفۀ معاصر هستند. آنها با به چالش کشیدن بنیادها و معیارهای عقلانیت در فلسفۀ مدرن، بهویژه آن دسته از معیارهایی که موجب گسترش روزافزون عقلانیت علمیمیگردد، خواهان بسط عقلانیت در حوزههای دیگری از تلاشهای بشری، حوزههایی چون ادبیات، هنر و علوم انسانی بر اساس دغدغهها و نگرشهای فلسفی خویش هستند. با بررسی دقیق وجوه ناهمسان و همسان آرای فلسفی نصر و رورتی دربارۀ عقلانیت و نقد هر یک، محدودیتها و کاستیهای فلسفۀ مدرن پیرامون مفهوم عقلانیت درک میگردد؛ محدودیتها و کاستیهایی که نیازمند ایجاد دگرگونیهای جدی و بسط و تعدیل هستند. این دگرگونی و تعدیل آرا در فلسفۀ نصر با تمرکز بر جنبههای بیزمان و سرمدی انسان، با راهیابی حقیقت مطلق به سایر علوم صورت میپذیرد و در فلسفۀ رورتی با تمرکز بر جنبههای تاریخی و زمانی با خلق همبستگی و روابط دموکراتیک میان همۀ انسانها. دیدگاه های نصر و رورتی، با وجود تفاوتهای بنیادینی که دارند، با آشکار ساختن آسیبهای عقلانیت مدرن، رهگشای حل بسیاری از مسائل در فلسفۀ معاصر گشتهاند.
<strong> </strong>https://mph.ui.ac.ir/article_20517_c61c9bac719179b38fe61560f6004e7b.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-327682120160320The Review Criticism Of Sadra`s Viewpoint in The refutation of contradiction of Sohrawardi`s speech in Mentally - Posited Matterنقد و بررسی دیدگاه صدرا برای رفع تناقض از کلام سهروردی در مسئله اعتباریّت911022051810.22108/mph.2016.20518FAعلینظری علی آبادیدانشجوی دکتری فلسفه وکلام اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان(خوراسگان)، اصفهان، ایرانفتحعلیاکبریدانشیارگروه فلسفه وکلام اسلامی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانسید هاشمگلستانیاستاد گروه فلسفه وکلام اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20161113Sohrawardi has a significant contribution in the theory of reality, as some of the basic principles of this theory have been droved from his viewpoint or have been the reflection of his thoughts. Different contrasting interpretations of Sohrawardi’s reality and reliability and not paying attention to his explicate have aroused extensive debates such as ,if Sohravardi cognizes existence as something credential and reliable , how would he consider human sensuality and its transcendent possessing a simple and nonidentity existence so that Mulla Sadra inevitably had to interprets his expressions to refute the contradictions. The main purpose of this paper is to review and analyze Mulla Sadra’s attributed contradictions to Sohrawardi in the matter of reliability of existence. This article is going to show: 1-The key to solve some of the ambiguities regarding the antecedents’ words is related to the terminology of expressions. 2-The authenticity and reliability matters are the progression of the matter of abundance of existence over substantiality. 3-Due to Sohrawardi`s explicit words, there is no contradiction in his speech, so it needs no interpretation.سهروردی سهم زیادی در نظریّه اصالت وجود دارد، به طوری که برخی مسائل عمده این نظریّه، از دید گاه های فکری او اخذ شده و یا بازتاب ا ندیشه های اوست. تفسیرهای گوناگون ومتضاد،ّ از مسئله اصالت واعتباریّت نزد سهروردی و عدم توجّه عمیق به تصریحات وی، مجادلاتی پردامنه را بر انگیخته است؛ از جمله این که اگر سهروردی وجود را ا مری اعتباری می داند، چگونه نفوس انسانی و مافوق آن را دارای وجودی بسیط وبدون ماهیّت تلقّی می کند به گونه ای که ملّا صدرا ناچار می شود برا ی رفع تناقض، دست به تأویل عبارات وی بزند. هدف اصلی پژوهش پیش رو، بررسی وتحلیل تناقض منسوب ملّا صدرابه سهروردی در مسئله اعتباریّت وجود است.دراین مقاله نشان داده می شود که : -کلید حلّ برخی ابهامات در کلمات پیشینیان از جمله سهروردی، درگرو واژه1 شناسی اصطلاحات است؛ 2-مسئله اصالت و اعتباریّت استمرار مسئله زیادت وجود بر ماهیّت است؛ 3- با توجّه به تصریحات سهروردی، تناقضی در کلام وی وجود ندارد. پس نیازی به تأویل نیست.
https://mph.ui.ac.ir/article_20518_abc52382f197c3035395d80fc91b2a09.pdf