دانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276133220210901.شناسنامه2670810.22108/mph.2021.26708FAJournal Article20220619https://mph.ui.ac.ir/article_26708_3177f77556d4dd9aa7d411b9403fe8a2.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276133220210923Yalom's Strategies in Treating Death Anxiety and Their Philosophical Foundationsراهکارهای یالوم در درمان اضطراب مرگ و مبانی فلسفی آن1242629910.22108/mph.2021.130741.1341FAمنوچهرشامی نژادگروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، شهر زنجان، کشور ایرانحسیناترکگروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، شهر زنجان، کشور ایرانمحسنجاهدگروه حکمت و کلام، الهیات و عرفان، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، شهر تهران، کشور ایرانJournal Article20210928This paper studies Ervin Yalom's strategies in the treatment of death anxiety and his philosophical foundations. Yalom is a Sartre-type existential psychotherapist seeking to reduce the problem of death anxiety through existential solutions based on atheism and unbelieving in religions. He believes that man has accidentally been thrown into this non-meaningful world and has no choice but to give it meaning. According to him, human beings face four existential concerns in this world: death, freedom, loneliness, and emptiness, death is the most important among them. As an existential psychotherapist, with a naturalistic and atheistic approach and a nihilistic view to death, he accepts the reality of death as a human existential concern and tries to reduce its anxiety by strategies such as thanatopsis, having an existential vision to death, thinking about Being, self-disclosure, increasing life satisfaction, desensitization of death, creativity, rippling.پژوهش حاضر به بررسی راهکارهای رواندرمانگر معاصر، اروین یالوم، در درمان اضطراب مرگ و مبانی فلسفی آن میپردازد. یالوم رواندرمانگری اگزیستانسیال از نوع سارتری است که تلاش دارد براساس مبانی فلسفی خداناباوری، دینناباوری و آخرتناباوری، مسئلۀ اضطراب مرگ را با راهکارهای وجودی کاهش دهد. وی معتقد است انسان بهصورت تصادفی به این جهان فاقدمعنا پرتاپ شده است و چارهای جز جعل معنا برای آن ندارد. ازنظر وی، انسان در دنیا با چهار دغدغۀ وجودی مهم، یعنی مرگ، آزادی، تنهایی و پوچی مواجه است که مسئلۀ مرگ دراینمیان از همه مهمتر است. وی بهعنوان رواندرمانگرِ وجودی، با رویکردی طبیعتگرایانه و خداناباورانه و با نگاهی نیستانگارانه به مرگ، واقعیت مرگ را بهعنوان دغدغۀ وجودی انسان میپذیرد و تلاش میکند با راهکارهایی چون مرگاندیشی، داشتن بینش وجودی به مرگ، تفکر درباب هستی، خودافشاگری، افزایش رضایتمندی از زندگی، حساسیتزدایی از مرگ، خلّاقیت و موجآفرینی، اضطراب مرگ را درمان کند.https://mph.ui.ac.ir/article_26299_5c188f8ede3204d4f59177f2470686ca.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276133220210923Practical Knowledge: a Linguistic Analysisمعرفت عملی: یک ارزیابی زبانی25402631010.22108/mph.2022.129657.1321FAمحمدحسینمحمدعلی خلجدکترای تخصصی گروه فلسفه علم. دانشگاه صنعتی شریف. تهران. ایرانJournal Article20210802The paper is devoted to examining Stanley and Williamson’s well-known and disputed argument in favor of intellectualism about knowledge-how. In the first section, I will give an overview of the linguistic argument. The gist of the argument is that knowledge-how is a kind of knowledge-that because ascriptions of knowledge-how entail ascriptions of knowledge-that. Section 2 will focus on cross-linguistic data that Stanley and Williamson’s opponents employ to challenge their argument. In particular, I will take a look at ascriptions of practical knowledge in various languages such as French, Latin, Greek, German, Turkish, and Russian. As critics have shown, the ascriptions of practical knowledge in these languages are inconsistent with Stanley and Williamson’s syntactic and semantic analysis of ascriptions of knowledge-how in English. In section 3, I will examine Stanley and Williamson’s argument based on the ascriptions of practical knowledge in Persian. In light of this analysis, it will be clear that, despite appearances to the contrary, the data from Persian is fully consistent with Stanley and Williamson’s argument. Another conclusion which can be drawn from the analysis is the tentative suggestion that there is a methodological gap in the literature on cross-linguistic data in this debate. In particular, the debate has focused on the synchronic analysis and widely ignored the diachronic method of examination and explanationاستنلی ـ ویلیامسون برپایۀ تحلیل اسنادهای Know how در زبان انگلیسی یک استدلال زبانشناختی بسیار مناقشهبرانگیز در دفاع از اندیشهانگاری دربارۀ معرفت عملی اقامه کردهاند. در این مقاله ابتدا این استدلال معرفی میشود. سپس یک دسته از نقدهای وارد بر آن یعنی نقدهای مبتنیبر دادههای بینزبانی بهتفصیل به بحث گذاشته خواهد شد. بهطور مشخص، دادههایی که منتقدان استنلیـویلیامسون از شیوههای اسناد معرفت عملی در زبانهای گوناگونی همچون فرانسه، لاتین، یونانی، آلمانی، ترکی و روسی آوردهاند [و همچنین پاسخهای استنلی به آنها] معرفی میشود. سپس شیوههای اسناد معرفت عملی در زبان فارسی بهمثابۀ سنجهای جدید برای استدلال زبانشناختی استنلیـویلیامسون تحلیل میشود. برپایۀ این تحلیل، مقالۀ حاضر دو دستاورد اصلی خواهد داشت: دستاورد نخست اینکه برخلاف آنچه در نگاه نخست به نظر میرسد، دادههای برآمده از زبان فارسی میتواند مؤید استدلال استنلیـویلیامسون باشد. دستاورد دوم اینکه تحلیل پیشنهادی مقاله، خلأ روششناختی پیشینۀ بحث حاضر را آشکار میکند؛ مشخصاً این خلأ که اسناد معرفت عملی در زبانهای گوناگون عموماً بهنحو ایستا و همزمانی تحلیل میشود و از تحلیل پویا و درزمانی آنها غفلت شده است.https://mph.ui.ac.ir/article_26310_9eff5217429895724f9983a740b3a2ab.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276133220210923The relationship between the role of non-epistemic values and the role of evidence in scientific theoriesنسبتِ نقش ارزشهای غیرمعرفتی و نقش شواهد در نظریههای علمی41582640010.22108/mph.2022.132320.1377FAمیثممحمدامینینسبتِ نقش ارزشهای غیرمعرفتی و نقش شواهد در نظریههای علمیJournal Article20220115<span style="font-size: 13.0pt; color: #0e101a;">The Value-Free Ideal of science (VFI) is the view that non-epistemic values can play no legitimate role in the epistemic evaluation of scientific theories. The VFI, which once was defended as a regulative norm guiding the course of scientific inquiry in dealing with non-epistemic values, has been the target of some forceful attacks lately. One of the main objections is an argument called the Inductive Risk Argument (IRA). The validity of IRA, though, has been questioned. Moreover, it can be shown that even if we assume its validity, IRA is not successful in routing out the VFI. The core idea behind the VFI is the illegitimacy of any role non-cognitive values may play in determining the evidence, so to undermine the VFI, this very claim should be denied. Accordingly, there have been attempts in the literature to point out cases of the proper evidential role of non-cognitive values. By examining these cases, we argue that non-epistemic values should not play any evidential role for scientific theories, and thus the VFI can be defended. In the end, a more accurate interpretation of the VFI will be provided.</span>آرمان علم غیرارزشبار[1] (VFI) دیدگاهی است که میگوید ارزشهای غیرمعرفتی هیچ نقش مشروعی در ارزیابی معرفتیِ نظریههای علمی نمیتوانند داشته باشند. این دیدگاه زمانی به عنوان یک هنجار تنظیمی که راهنمای پژوهش علمی در مواجهه با ارزشهای غیرمعرفتی بود هواداران متعدد داشت. اما اخیراً انتقادهای بسیاری به آن میشود. یکی از مهمترینِ این نقدها استدلالی است موسوم به استدلال ریسک استقرایی[2] (IRA). دربارۀ اعتبار این استدلال نیز تردیدهایی مطرح شده است. بهعلاوه میتوان نشان داد حتی به فرض اعتبار، این استدلال نمیتواند VFI را رد کند. زیرا جان کلامِ VFI نامشروع بودنِ هرگونه نقشی است که ارزشهای غیرمعرفتی ممکن است در تعیین شواهد داشته باشند، و بنابراین برای رد کردنِ VFI، نادرستیِ همین ادعا باید نشان داده شود. کوششهایی صورت گرفته که نشان داده شود ارزشهای غیرمعرفتی گاهی میتوانند در نقش شواهد عمل کنند. در این مقاله با بررسی این موارد نشان خواهیم داد ارزشهای غیرمعرفتی نباید برای نظریۀ علمی نقش شواهد را داشتند باشند، و بنابراین به رغم همۀ نقدها، VFI هنوز قابلدفاع است. به این ترتیب در نهایت برداشتی دقیقتر از VFI عرضه خواهد شد.https://mph.ui.ac.ir/article_26400_77309795f7df61d99ee6ad1568182ca0.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276133220210923Kant’s Transcendental Philosophy and Husserl’s Transcendental Phenomenology: A Comparative Studyبررسی تطبیقی فلسفۀ استعلایی کانت و پدیدارشناسی استعلایی هوسرل59732646110.22108/mph.2022.131058.1346FAعلیفتح طاهریدانشیار گروه فلسفه دانشکده علوم انسانی دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران.محسنجاپانیدانشجوی دکتری گروه فلسفه دانشکده علوم انسانی دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایرانJournal Article20211018<span style="color: #0e101a;">Husserl reached a point of crisis on the position of his philosophy and subsequently arose an evolution in his thought in 1906. In addition to his presence in the neo-Kantian atmosphere of universities of Germany, he also read Kant’s work immediately, and this matter provided a ground for him to passage from the happened crisis. The transcendental turn of Husserl happened through acquaintance with Kant, and his phenomenology found another property in <em>Ideas</em> . Kant influenced him in matters such as “transcendental reduction,” “constitution of objects” and “intentional object”, but despite these influences and being some common problems and origins, his transcendental phenomenology ran a different way. Differences between Kant and Husserl stem from different views about the relation of knowledge and reality. In Kant, on one hand, is preserved our relation with reality, but on the other hand, knowledge bears limitations. In contrast, in Husserl’s phenomenology, we find knowledge more developed and being released itself from Kantian limitations and consequently losing its foundation in reality and goinog on the side of absolute idealism.</span>هوسرل در خلال سال 1906 دربارۀ وضعیت فلسفی خویش دچار بحران و در پی آن، تحولی در افکار خود شد. او علاوه بر آشنایی غیرمستقیم با کانت بهواسطۀ حضور در فضای نوکانتی دانشگاههای آلمان، مستقیماً به مطالعۀ آثار کانت پرداخت و این امر زمینهای را برای او فراهم کرد تا از بحران پیشآمده عبور کند. هوسرل بهواسطۀ آشنایی با کانت، دچار گشت استعلایی شد و پدیدارشناسی او در <em>ایدهها</em> رنگوبوی دیگری یافت. وی در موضوعاتی همچون «تحویل استعلایی»، «تقویم اشیا» و «ابژۀ قصدی» از کانت تأثیر پذیرفت؛ اما با وجودِ این تأثیرپذیریها و وجود برخی مسائل و خاستگاههای مشترک، درنهایت، پدیدارشناسی استعلایی او مسیری متفاوت با فلسفۀ استعلایی کانت پیمود. اختلافهای میان کانت و هوسرل، ریشه در دیدگاه متفاوت آنها دربارۀ «رابطۀ میان معرفت و واقعیت» دارد. در کانت از سویی همچنان رابطۀ ما با واقعیت بهنوعی حفظ میشود؛ اما از سوی دیگر، معرفت دچار محدودیت خواهد شد. در مقابل، در پدیدارشناسی هوسرل، معرفت توسعۀ بیشتری پیدا میکند و از محدودیتهای کانتی رها میشود؛ هرچند که مبنای خود را در واقعیت از دست میدهد و به جانب ایدئالیسم مطلق کشیده میشود.https://mph.ui.ac.ir/article_26461_de2429217e9866b0af7373fc23db2f5e.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276133220210923Physicalism, Fundamentality and Modern Physicsفیزیکالیسم، بنیادینگی و فیزیک جدید75882648510.22108/mph.2022.131184.1355FAابوترابیغمائیاستادیار فلسفه علم، پژوهشکده مطالعات بنیادین علم و فناوری، دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20211026Broadly speaking, physicalism says the world consists of just the two types of entities: those posited by physics and those related, in some sense, to them. This relation is not symmetric in such a way that the former class has some sort of ontological priority to the latter. This article aims to show physicalism defined in terms of this relation, which I call the “fundamentality relation”, is not tenable if the picture of the world depicted by modern physics is taken seriously. Particularly, it will be argued that the dualities involved in quantum field theory imply the fundamentality relation to be a relative notion. Physicalism also becomes incoherent when the fundamentality relation is defined on symmetry structures of quantum theory. These among other arguments show that an alternative formulation of physicalism is needed to be articulated. Toward the end of the paper, I shall discuss some of these alternatives.مطابق تعریفی ابتدایی از فیزیکالیسم، جهانْ نخست از هویاتِ مفروضِ فیزیک و دوم از هویاتی تشکیل شده است که بهنحوی به این هویات مربوطاند. رابطۀ مذکور میان هویات دستۀ اول (هویات فیزیک) و هویات دستۀ دوم (هویات فیزیکی) تقارنی نیست؛ چنانکه هویات فیزیک بر هویات فیزیکی اولویت متافیزیکی دارند یا بهعبارتی «بنیادیتر» از آنها هستند. هدف پژوهش حاضر، نشاندادن این موضوع است که فیزیکالیسمِ مبتنی بر این رابطۀ یکسویه، که از آن با نام «رابطۀ بنیادینگی» نام برده میشود، با توجه به تصویر فیزیک جدید از جهان پذیرفتنی نیست. برای رسیدن به این هدف، بهویژه استدلال خواهد شد که با توجه به دوگانگیها در نظریۀ میدانهای کوانتومی، بنیادینگی رابطهای نسبی است. همچنین، استدلال خواهد شد که اگر ساختارهای تقارنی پیشنهادیِ نظریۀ کوانتوم در رابطۀ بنیادینگی وارد شود، آنگاه فیزیکالیسم نظریهای نامنسجم میشود. این موارد در کنار سایر استدلالهای مطرح در مقاله نشان میدهند که فیزیکالیسم به صورتی دیگر نیاز دارد. در انتهای مقاله برخی از این صورتها به بحث گذاشته میشوند.https://mph.ui.ac.ir/article_26485_1e780dfa2bd037effa923f7b47cffc6e.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276133220210923The Analogical Theory of Necessity or Pluralism about the Meanings of the Necessary in Metaphysics ∆نظریة تشابه ضرورت یا تکثر معانی امر ضروری در متافیزیک دلتا891052646810.22108/mph.2022.132377.1379FAسیدامیرعلیموسویاندانشآموختهی دکتری فلسفة قدیم و قرون وسطا، گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20220119In Metaphysics Delta alone, there are five definitions of necessity, and understanding the relationship between these definitions plays an important role in our approach to necessity in Aristotle's philosophy. The way in which the various meanings of "necessity" are shared is reminiscent of the different meanings of Metaphysics Γ, in which Aristotle deals with the category of analogy of attribution or analogy of proportion by giving "medical" and "healthy" examples. In this article, we look at how the various uses of necessity express a single nature for it, and therefore necessity cannot be considered as a purely (irrelevant) equivocal in Aristotle's works. Among the five meanings of "necessary" in Metaphysics Delta, the fourth meaning must be taken as the original meaning of necessity, which is in fact definition of necessary on the basis of possibility. The relation of other meanings of the necessary to this basic meaning is of the kind of specific equivocality or in relation to (<em>pros hen</em>) a thing and origin. Pluralism of the necessary’s definitions indicates an analogy between them, not equivocality or being univocal in the definitions. The division of "necessary" in various senses is not the division of genus into its various species. While all of these are called necessary, one cannot speak of a single general concept of necessity. The analogical theory of necessity requires an understanding of the definition and nature of necessity in a particular way in each of the uses of the word. The relation that each of the meanings establishes with the original meaning determines the metaphysical degree and order of "necessity" in that meaning. For Aristotle, other meanings of the necessary are called necessary by virtue of this meaning and by the logical relation of analogy.در<em> متافیزیک</em> دلتا پنج تعریف برای امر ضروری بیان شده است که فهم نسبت این تعاریف با یکدیگر، نقش مهمی در رهیافت ما به ضرورت در فلسفة ارسطو ایفا میکند. نحوة اشتراک معانی گوناگون «ضروری» یادآور معانی متفاوت موجود در <em>متافیزیک</em> گاما است که ارسطو در آنجا با بیان مثالهای «طبی» و «سالم،» به مقولة تشابه نسبت یا تشابه حمل میپردازد؛ بهنحویکه طبیعت واحد و مشخصی همچون «بودن» هست که تمامی مصادیق و معانی موجود با آن طبیعت نسبتی دارند. پژوهش حاضر بهدنبال آن است که چگونه انحای گوناگون کاربرد ضرورت، بیانگر طبیعت واحدی برای آن است و بنابراین، نمیتوان ضرورت را مشترک لفظی محض (نامرتبط) در آثار ارسطو دانست. در میان پنج معنای بیانشده از «ضروری» در<em> متافیزیک</em> دلتا، معنای چهارم، معنای اصلی ضرورت است که درواقع تعریف امر «ضروری» برمبنای ممکن است. نسبت معانی دیگر ضروری به این معنای پایه، از جنس مشترکات لفظی خاص یا در نسبت با (<em>pros hen</em>) یک چیز و مبدأ هستند. تعاریف چندگانة «ضروری» دالّ بر تشابه میان آنها است، نه اشتراک لفظی یا معنوی در تعاریف. تقسیم «ضروری» به معانی گوناگون، تقسیم جنس به انواع مختلف آن نیست. نظریة تشابه یا آنالوژی ضرورت مستلزم فهم از تعریف و ماهیت ضرورت بهنحو خاصی در هریک از موارد استعمال واژه است. نسبتی که هرکدام از معانی با معنای اصلی برقرار میکند، تعیینکنندة درجه و مرتبة متافیزیکی ضرورت در آن معنا است. معانی دیگر ضروری نزد ارسطو بهموجب این معنا و براساس نسبت منطقی تشابه، ضروری نامیده میشوند.https://mph.ui.ac.ir/article_26468_4634a29f636c540059a0879a1affc4ab.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276133220210923Comparison of the ontology of ethics from the perspective of George Edward Moore and Khajeh Nasir al-Din Tusiمقایسۀ هستیشناسی اخلاق از دیدگاه جورج ادوارد مور و خواجه نصیرالدین طوسی1071202651410.22108/mph.2022.131387.1360FAمحمدمهدیمشکاتیاستادیار فلسفه، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانمریمعسکریکارشناس ارشد فلسفه و کلام اسلامی، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20211110Morality is one of the most fundamental aspects of human life. Moral intuitionism is a branch of ethics responsible for explaining whether ethical principles are objective or not. Georg Edward Moore believes in the objectivity of moral principles and rejects moral subjectivism. In his critique against subjectivists, he states that we should not equate objectivity with internality. Khajeh Nasir al-Din al-Tusi the philosopher and theologian of the Islamic world who has many works in the field of ethics is considered a virtuous philosopher. The present article examines and compares objectivism and subjectivism in ethics then after explaining objectivity in Khajeh’s point of view, compares his approach with Moor’s view. Although meta-ethics issues were not raised during Khajeh’s lifetime, by examining his works, it can be argued that he is also an objectivist in ethics and does not accept subjectivism.اخلاق یکی از ساحتهای شاخص زندگی انسان است. هستیشناسی اخلاق بهعنوان یکی از زیرمجموعههای فرااَخلاق، عهدهدار تبیین این مسئله است که آیا بایدها و نبایدهای اخلاقی مبتنی بر حقایقی عینی در جهان خارجاند و نقش انسان تنها اکتشاف و حکایتگری از آنهاست، یا اینکه اموری ابداعی و برساختۀ ذهن انساناند و حقایقی مستقل از آرای اخلاقی ما در جهان خارج وجود ندارد. بهعبارت دیگر، میان ذهنیانگاری اخلاقی (سابژکتیویسم) و عینیگرایی اخلاقی (ابژکتیویسم) تقابل اساسی وجود دارد. اخلاقپژوهان دراینباره، مواضع متقابلی اتخاذ کردهاند.<br />فیلسوف اخلاق معاصر، جورج ادوارد مور، جانبدار عینیت اصول اخلاقی است و ذهنیانگاری اخلاقی را نقد میکند. او در نقد ذهنیانگاران تأکید میکند که عینیانگاری اصول اخلاقی را نباید با ذاتیدانستن آنها یکسان در نظر گرفت.فیلسوف و متکلم جهان اسلام، خواجه نصیرالدین طوسی که در زمینۀ اخلاقْ آرا و آثار بسیاری از خود به جای گذاشته است، معمولاً با اصطلاحات امروزی در زمرۀ طرفداران اخلاق فضیلتمحور شناخته شده است. نوشتار حاضر بر آن است تا ضمن اشاره به دو رویکرد ذهنیگرایی و عینیگرایی اخلاق، به تبیین موضع واقعگرایانۀ خواجه و مقایسۀ آن با واقعگرایی مور بپردازد. عناوین موجود در فرااَخلاق در زمان حیات علمی خواجه نصیر مطرح نبوده است؛ اما با کاوشی در مبانی و مباحث اخلاقی وی میتوان چنین نتیجه گرفت که او نیز به عینیت اصول اخلاقی معتقد بوده و درنتیجه ذهنیگرایی را نمیپذیرد.https://mph.ui.ac.ir/article_26514_252f355904ae64c428fe541df0b2471d.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276133220210923Essay as Method From Lukacs's and Adorno's viewsجستار در مقام روش ازمنظر لوکاچ و آدورنو1211362652810.22108/mph.2021.123424.1225FAمسعودعلیااستادیار گروه فلسفه هنر، دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر، تهران، ایراننسترنصارمیدانش آموخته دکتری، گروه فلسفه هنر، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، دانشگاه علوم و تحقیقات، تهران، ایرانJournal Article20200701Focusing on Lukacs’s and Adorno’s ideas, this paper aims to clarify how the philosophical attitude of critical theory relates to the essay genre as a method. It firstly elaborates on essay as an emergent genre of modern philosophy, indicating that philosophy is extremely interwoven with its form of presentation. Accordingly, form, language, and stylistic features are irreducible to chimerical or ornamental appearances; it includes various methodological and epistemological implications. The genre first appeared closely linked to the emergence of modern observing self, became critically self-conscious in the 20th century, increasingly engaged with the question of methodology. In doing so, interpreting Lukacs’s essay “On the Nature and Form of Essay”, indicates essay is a proper form of expression for lived experience and it is inherently an ironic form. For Lukacs, irony has the same relation to essay as doubting has to science. Afterward, by reading Adorno’s “Essay as Form”, this paper shows how he employs essay as a methodological tool to realize the negative dialectics thesis. Adorno formulates essay against the four rules that Descartes’s <em>Discourse on Method</em> sets up, contends that it proceeds methodically unmethodically. This method makes it a force field in which concepts come together in an open, dynamic network. So essay is a privileged form of philosophizing, allowing for the resistance to identifying, totalizing tendencies in a philosophical system. Therefore, both Lukacs’ and Adorno’s descriptions of essay are largely informed by their broader philosophical outlooks. Combining its epistemological and aesthetic aspects, they have also extended beyond the modern science-art dichotomy. نوشتار حاضر با تمرکز بر آرای گئورگ لوکاچ و تئودور آدورنو دربارۀ جستار میکوشد نسبت شیوۀ فلسفهورزی در نظریۀ انتقادی با این ژانر را روشن کند. ابتدا با مروری تاریخی بر چگونگی ظهور ژانر در فلسفۀ مدرن، نشان داده میشود که فلسفه با شیوۀ بیان خود پیوندی ناگسستنی دارد؛ بنابراین، زبان، سبک و فرم، نه عناصری صرفاً ذوقی که واجد دلالتهای روششناختی و معرفتشناختی هستند. جستار با ظهور فردیت مدرن و تبدیلشدن نفس به موضوع تأمل ظهور کرد و در قرن بیستم با رشد خودآگاهی انتقادی و فراروی از نفس، به مقام روش ارتقا یافت. واکاوی متن <em>درباب ماهیت و صورت جستار</em> نشان میدهد جستار وسیلۀ بیانی متناسب تجربۀ زیسته و فرمی اساساً آیرونیک است. برای لوکاچ، آیرونی همان نسبتی را با جستار دارد که شک با علم. آدورنو در <em>جستار در مقام فرم</em> نشان میدهد جستارْ تمهیدی فرمی و روششناختی برای تحقق تز دیالیتیک منفی است. آدورنو با نقد قوانین چهارگانۀ روش دکارتی، ضدروشبودن جستار را صورتبندی میکند. بیروشی روشمند جستار آن را به میدان نیرویی تبدیل میکند که مفاهیم در آن در شبکهای پویا و باز، گرد هم میآیند. جستار بهاینطریق، علیه نظامهای فلسفی تمامیتساز و اینهمانی عمل میکند؛ بنابراین، در آرای هر دو فیلسوف، جستار در مقام روش و درراستای جهتگیری پروژۀ کلیتر فلسفی آنها به کار رفته است و با مجموعساختن وجه معرفتشناسی و زیباییشناختی، از تقابل دوتایی مدرن که علم و هنر را از یکدیگر متمایز میسازد، فراروی میکند.https://mph.ui.ac.ir/article_26528_e16857e76d638387ae967984dbf69968.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276133220210923Considering Program Explanation in Defense of Cornell Realismبررسی تبیین برنامهای در دفاع از واقعگرایی کورنل1371532662410.22108/mph.2022.130920.1344FAمهرشادرضاییدانشجوی دکتری فلسفه، گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانسیدعلیکلانتریدانشیار گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانامیراحسانکرباسی زادهدانشیار فلسفه، گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20211010Cornell realism has been widely discussed in contemporary literature of philosophy. Jackson and Pettit (1990) propose an influential defensive argument called “program explanation” pro-Cornell realism<strong>. </strong><strong>This explanation bestows moral higher-order properties a place in the best explanation of the natural world. </strong>We begin by specification of the proposal and its explanatory role in moral endeavors. In part two, Leiter’s criticisms against program explanation will be assessed. In part three, we consider Miller’s criticisms against both Leiter’s argument as well as program explanation. We end by proposing a new defence of program explanation based on Nelson’s argument. واقعگرایی کورنل بهصورت گستردهای در متون فلسفی چند دهۀ اخیر بحث و بررسی شده است. یکی از تأثیرگذارترین راهکارهای دفاعی برای واقعگرایان کورنل در حوزۀ معرفتشناسی، نظریهای است که جکسون و پِتیت در دهۀ 90 میلادی با عنوان «تبیین برنامهای» ارائه دادهاند. این تبیین، نقش ویژگیهای مرتبه بالایی مانند خصایص اخلاقی را در بهترین تبیین از جهان، بهروش علمی و طبیعتگرایانه حفظ میکند. در بخش نخست، به شرح این تبیین پرداخته میشود و سپس کاربرد آن در اخلاق پی گرفته میشود. بخش دوم به بررسی انتقادهای لایتر در استفادۀ واقعگرایان کورنل از تبیین برنامهای اختصاص داده میشود. در قسمت سوم، انتقاد میلر بر مواضع لایتر و همچنین تبیین برنامهای نقد و بررسی میشود. این جستار با بررسی دفاع نلسون از تبیین برنامهای در برابر انتقاد میلر به پایان میرود.https://mph.ui.ac.ir/article_26624_0b4071f3913de65b8429bf43efaf3779.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276133220210923Heidegger's Confrontation to Modern Artچگونگی مواجهۀ هایدگر با هنر مدرن1551712670410.22108/mph.2022.129395.1323FAشمس الملوکمصطفویگروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران0000-0002-9874-0810Journal Article20210726Great art is the focus of Heidegger's analysis of art in the book "The origin of the work of art," which has a non-aesthetic value and is the scene of the being of truth. However, modern art represents an aesthetic dominance of art that ultimately leads to the death of great art. Heidegger's view changed after getting acquainted with the works of some modern artists, especially Cézanne and Klee's paintings and the poetry of poets like Rilke, and consequently, he started to analyze modern art from a new perspective. Altogether, modern art also could Provide human habitation in the vicinity of being and solve the homelessness of contemporary man. Therefore, some of these works can be considered great art. The present article aims to examine Heidegger's encounter with some modern artists' works and reveals the consequences of this encounter in changing his view of art in modern times.محور تحلیلهای هایدگر از هنر در کتاب <em>سرآغاز اثر هنری</em>، هنر بزرگ است که شأنی غیراستتیکی دارد و محل رخداد حقیقت وجود است. در این کتاب، هنر مدرن نمایانگر غلبۀ تلقی استتیکی از هنر و دارای شأنی نیست انگارانه به حساب میآید که درنهایت، به مرگ هنر بزرگ منجر میشود.
دیدگاه هایدگر پس از آشنایی با آثار برخی از هنرمندان مدرن، بهویژه نقاشیهای سزان و کله و نیز شعر ریلکه و همچنین تحتتأثیر اشعار هولدرلین، تغییر کرد و موجب شد او از منظری نو به هنر مدرن بنگرد و آن را تحلیل کند. درنهایت، هایدگر به این نتیجه میرسد که برخی از آثار هنری مدرن این قابلیت را دارد که بتواند امکان سکنی گزیدن آدمی را در قرب وجود فراهم کند و برای بیخانمانی انسان معاصر چارهای بجوید؛ پس میتوان برخی از این آثار را در زمرۀ هنر بزرگ به حساب آورد.
مقالۀ حاضر بر آن است که چگونگی مواجهۀ هایدگر را با آثار برخی از هنرمندان مدرن چون ریلکه، سزان و کله بررسی کند و پیامدهای ناشی از این مواجهه را در تغییر نگاه وی به هنر در دوران مدرن، آشکار سازد و نشان دهد این چرخش در اندیشۀ هایدگر موجب شد وی بپذیرد که هنر مدرن نیز قابلیت و توان ایفای نقش و کارکرد هنر بزرگ را در آشکارگی حقیقت دارد.https://mph.ui.ac.ir/article_26704_a54b587d8c269d62bd65c9d2c2cdc0f0.pdf