دانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276143420220923The meaning and role of category time in Bloch's Philosophyمفهوم و نقش زمان در فلسفه ارنست بلوخ1212710010.22108/mph.2022.131715.1366FAسیدحسینهاشمیدانشجوی دکتری، گروه فلسفه، دانشکدۀ ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانعلی اصغرمصلحاستاد تمام فلسفه، گروه فلسفه، دانشکدۀ ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانJournal Article20220101The category of time is one of the fundamental philosophical conceptions in any system of thought it's explanation forms the universal schema of that philosophical system. Bloch's complex and fantastic metaphysics needs a new theory of time and can't accept the normal conception of time. Thus he, based on a syncretic approach, uses and combines different meanings of time to formulate a multiform schema of time. Our question is: what is the meaning and role of category time in Bloch's philosophy for answering this question we must first know multiple meanings of time. This article shows that time in Bloch's philosophy is not a question of the past, the present, and the future being made up of a sequence of events, which implies a realness of an event, but rather that all three exist as a unified and yet open process of indeterminacy within the dialectic of becoming. The universe and history are not a sequence of events but a total process of event generation and events exist merely as the product of processes. So, this processual metaphysics depends on operator Not-Yet and will make a futuristic utopia that is timeless. This syncretic approach with Bloch's intention for making a cosmological and historical utopia cause his theory of time doesn't have logical coherency and methodical constancy.مقولۀ زمان یکی از بنیادیترین مفاهیم فلسفی برای هر نظام اندیشگانی است و نحوۀ شرح و تبیین آن، یکی از شاکلههای آن نظام را صورتبندی میکند. فلسفۀ بلوخ شکلی خاص و بدیع از متافیزیک است که مصالح آن از منابع گوناگون فراهم آمده و در روشی «درهمآمیزانه» در کنار یکدیگر قرار میگیرند. بدون شناخت مفهوم و نقش مقولۀ زمان در فلسفۀ آرماناندیشانۀ بلوخ، فهم نظام فکری او ناممکن است و ازآنجاکه او از معناها و نقشهای مختلف زمان بهره میگیرد، باید برای فهم معنای این مقوله در اندیشهاش، به انواع توصیفهای تاریخیای توجه کرد که از این مقوله شده است. این نوشتار نشان میدهد مقولۀ زمان در فلسفۀ بلوخ، فقط شکلی از ترتیب خطی و سادۀ سه مؤلفۀ گذشته/حال/آینده نیست که برآمده از وقوع زنجیرۀ حوادث باشد. این سه مؤلفه بهگونهای همزمان حضور دارند و «سپهر واقعیت» را به یک واحد یکپارچه، اما گشوده، تبدیل میکنند که در روندی دیالکتیکی و غیرقطعی صیرورت دارد. این متافیزیک پویشی، مجموعهای از روندهای کیهانی و تاریخی را رقم میزند که به تابع زمانی «نه-هنوز» وابسته هستند و یک «آرمانجای آیندگانی» را خواهند آفرید که عاری از زمان است. الزامات توصیفی و تبیینی این نوع «آرمانجای» که بر فلسفۀ زمان بلوخ تحمیل میشود، در کنار روششناسی درهمآمیزانۀ او، نظریۀ زمانش را دچار ناسازگاریهای درونی و عدمپایبندی به مبانی ماتریالیستی نظام فکریاش میکند که نمیتواند جنبۀ مثبت برای یک طرحوارۀ متافیزیکی/هستیشناختی باشد. https://mph.ui.ac.ir/article_27100_95ff5e85830174e6da3a5e84b0d43827.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276143420220923Has Mullā Ṣadrā Given up the Four–Dimensionalism?آیا ملاصدرا از بعد چهارم عدول کرده است؟23372704710.22108/mph.2022.133241.1408FAمهدیاسدیاستادیار فلسفهی اسلامی و حکمت معاصر، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایرانJournal Article20220411Mullā Ṣadrā is today the most famous thinker in Muslim world to whom origin of the well–known fourth dimension – i.e. Eternalism– is historically attributed by many writers. But we will show that he has given up the four–dimensionalism. Although he has summarized and almost repeated some points of Mīr Dāmād in <em>Sharḥ al–Hidāyat al–Athīrīyyah</em>, he has not dealt with the current fourth dimension and not used any explicit passage in favor of the four–dimensionalism in his other works to allow us to attribute it to him in them. It is todays usually immediately insisted on Ṣadrā’s substantial movement and the expression of “extension” (<em>Imtidād</em>) in the case of physical natures as evidences of his four–dimensionalism; but even this is absolutely irrelevant to the current fourth dimension. Rather, the evidences show that Ṣadrā – except in <em>Sharḥ al–Hidāyah </em>– has given up the four–dimensionalism of the ancestors in his other works. So, we will continue to try to inquire the very giving up.امروزه در جهان اسلام، بسیاری معمولاً بعد چهارم رایج را، یعنی اینکه هرکدام از زمانها و امور زمانی گذشته و آینده ثابت در جای خود قرار دارند، به ملاصدرا نسبت میدهند و در آثار او ریشهیابی میکنند؛ ولی پژوهش حاضر نشان خواهد داد او از بعد چهار پیشینیان عدول کرده است. او گرچه در <em>شرح الهدایة الاثیریة</em> به تلخیص و بهنوعی تکرار بعضی از نکات میرداماد پرداخته است، بهجز <em>شرح الهدایة </em>در سایر آثار خود به بعد چهار رایج نپرداخته و هیچ عبارت صریحی بهسود بعد چهار به کار نبرده است تا بتوانیم چهاربعدگروی را به او نسبت دهیم؛ حتی اینکه امروزه در ریشهیابی بعد چهار رایج کنونی معمولاً بیدرنگ به حرکت جوهری صدرا و تعبیر «امتداد» درمورد طبیعتهای جسمانی پای میفشرند نیز هیچ ارتباطی به بعد چهار رایج کنونی ندارد؛ بلکه قرائن نشان میدهد ملاصدرا، بهجز <em>شرح الهدایة </em>، در سایر آثار خود از بعد چهار پیشینیان عدول کرده است؛ بنابراین، این پژوهش در ادامه خواهد کوشید این عدول را بررسی کند.https://mph.ui.ac.ir/article_27047_343a8e2254c4b1f8e3b3efa29b257533.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276143420220923Compatibility of Moral Principles with Context-Dependenceسازگاری اصلهای اخلاقی با موقعیتوابستگی39552698110.22108/mph.2022.133443.1412FAسیدعلیاصغریاستادیار، گروه پژوهشی مطالعات کاربردی اخلاق، پژوهشکده اخلاق و تربیت، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایرانJournal Article20220430In this article, I, firstly, articulate a particularistic metaphysical ground and stress that it is plausible: the moral relevance of act-descriptions is variable according to the particular situation; positive valence and negative valence of act-descriptions can change in different situations. But, secondly, I explain against the particularist that moral principles are compatible with the context-dependence of the moral relevance of act-descriptions in at least two respects. a) Moral principles are indeterminate in acting on them because practical principles fundamentally do not (completely) determine the action. In each particular situation we should judge which act-token to do or which way of avoiding an action to implement. Applying moral principles requires context-sensitivity. b) Moral principles are defeasible. Defeasibility of practical principles, of which moral principles are a kind, means that we can block following them in a particular situation. Moral principles as extended determinations are not abandoned or refuted if we cannot in a particular situation act on them. Blocking moral principles is acceptable at least under two conditions. First, when a moral principle does not include some situations. Second, when acting on a moral principle is in conflict with acting on another moral principle or principles.در این مقاله نخست یک مبنای متافیزیکی جزئیگرایانه بیان میشود و بر وجاهت آن تأکید میشود: مناسبت اخلاقی توصیفهای عمل، براساس موقعیتْ تغییرپذیر است؛ امتیاز مثبت و امتیاز منفی توصیفهای عمل، در موقعیتهای مختلف میتواند تغییر کند؛ دوم اینکه در مخالفت با جزئیگرا تبیین میشود که اصلهای اخلاقی دستکم از دو نظر قابلیت سازگاری با موقعیتوابستگیِ مناسبت اخلاقی توصیفهای عمل را دارند: الف) اصلهای اخلاقی در جریان اِعمال، سیال هستند؛ چون اساساً اصلهای عملی، عمل را (کاملاً) مشخص نمیکنند. ما در هر موقعیت جزئی باید تشخیص دهیم که کدام فردـعمل را انجام دهیم یا کدام طریق خودداری از یک عمل را اِعمال کنیم. اِعمال اصلهای اخلاقی، نیازمند حساسیت به موقعیت است؛ ب) اصلهای اخلاقی، لغوپذیر هستند. لغوپذیری اصلهای عملی که اصلهای اخلاقی ازآنجملهاند، بهاینمعنی است که میتوانیم جلو عمل به آنها را در یک موقعیت جزئی بگیریم. اصلهای اخلاقی بهمثابۀ عزمهای مدید، اگر ما نتوانیم در یک موقعیت جزئی به آنها عمل کنیم کنار گذاشته نمیشوند یا باطل نمیشوند. مسدودکردن اصلهای اخلاقی دستکم در دو صورت پذیرفتنی است. یکی درصورتیکه شامل برخی موقعیتها نشوند؛ دوم درصورتیکه اِعمال یک اصل اخلاقی با اِعمال اصل یا اصلهای اخلاقی دیگر در تعارض باشد.https://mph.ui.ac.ir/article_26981_b6eac871b2dbd89137cd5b8bd6b7e1fe.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276143420220923The Pessimistic Meta-Induction Argument and Scientific Realism: The Referential Approachesبرهان فرا- استقرای بدبینانه و واقعگرایی علمی: رویکردهای ارجاعی57842713310.22108/mph.2022.133452.1413FAمیرسعیدموسوی کریمیدانشیار دپارتمان فلسفه، دانشگاه مفید، قم، ایرانJournal Article20220501According to the “No Miracle argument” (NM), the predictive and explanatory success of science would be difficult, if not impossible, to explain unless mature scientific theories were approximately true, and the theoretical entities postulated by them exist. On the contrary, in his version of “the Pessimistic Meta-Induction argument” (PMI), Laudan, by providing a list of past successful and yet false theories, rejects any relationship between success of a theory and its truth. In response to Laudan, based on the referential approach, realists have tried to show that the central terms of many past successful theories refer after all, and their postulated entities do exist. Moreover, theses terms and their referents have been preserved in the successive theories. In this paper, first, NM and PMI will be explained. Then, the most important realists’ solutions to PMI in the referential approach will be evaluated critically. It will be shown that none of these solutions can rebut PMI conclusively. In the final part of the paper, however, it will be explained briefly that even if realists could not rebut the PMI challenge, the advantage of the referential approach is that still allows them to save a weak version of scientific realism, entitled “existential realism”.واقعگرایان علمی با برهان «معجزه نیست» (NM) استدلال میورزند که موفقیت علوم در پیشبینی و توضیح بسیار مشکل، و حتی غیرممکن میبود، چنانچه نظریههای علمی صادق نبودند و هستومندهای (مشاهدهناپذیر) پیشنهادی آنها وجود نداشتند. درمقابل، لائودن با برهان «فرا-استقرای بدبینانه» (PMI) و با ارائۀ فهرستی از نظریههای موفق و درعینحال کاذبِ گذشته، ادعا میکند موفقیت یک نظریه در توضیح و پیشبینی ملازم با صدق آن نیست. در پاسخ، مبتنی بر رویکرد ارجاعی، واقعگرایان تلاش کردهاند نشان دهند ترمهای نظریههای موفقِ گذشته به مصداقهای خود ارجاع میدادند و هستومندهایی که پیش نهاده بودند، بهنوعی در عالم وجود دارند. بهعلاوه، این ترمهای ارجاعی و مصادیق موردنظر آنها بهنوعی در نظریههای متوالی بعدی نیز حفظ شدهاند. در این مقاله، پس از توضیح NM و PMI، با بررسی و نقد مهمترین استدلالهای واقعگرایان در رد PMI که همگی ذیل رویکرد ارجاعی قرار دارند، نشان داده میشود که هیچکدام از این استدلالها توان رد برهان PMI بهشکلی فیصلهبخش را ندارند. بااینحال، در پایان مقاله اشاره خواهد شد که مزیت رویکرد ارجاعی این است که به واقعگرایان اجازه میدهد حتی با فرض ناتوانی در رد برهان PMI، از خوانش متواضعانهتری از واقعگرایی، موسوم به «واقعگرایی وجودی» دفاع کنند.https://mph.ui.ac.ir/article_27133_8ba8596a5b37c6810d661b8c61580f85.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276143420220923Critical Confrontation of Cognitivists in hare's Theory of the non-cognitivism With emphasis on Thick moral conceptsمواجهۀ انتقادی شناختگرایان با نظریۀ ناشناختگرایی هیر با تأکید بر مفاهیم قوی اخلاقی85982703010.22108/mph.2022.133813.1422FAحسنرهبراستادیار فلسفه و حکمت اسلامی دانشگاه سیستان و بلوچستان. زاهدان. ایرانحمیداسکندریاستادیار فلسفه دانشگاه سیستان و بلوچستان. زاهدان. ایرانکاظمموسی خانیاستادیار گروه الهیات دانشگاه گنبد کاووس. گنبد کاووس. ایرانJournal Article20220529The question of the possibility of the value of truth and falsehood about moral propositions, based on the type of answer to it, builds the discussion of cognitivism and non-cognitivism in the philosophy of ethics. As a proponent of non-cognitivism, Richard Mervyn Hare, by proposing the theory of prescriptivism, on the one hand denies the value of the truth and falsity of moral propositions, and on the other hand, enumerates four conditions for the morality of propositions, which are: prescriptivism, rationality, generalizability and principles. In contrast, cognitivists who have criticized this view for decades try to challenge Hare's prescriptivism by using the problem of thick moral concepts that make them feel influenced by the world. While skeptical of the issue of thick moral concepts as a critique of prescriptivism, the authors considers it a tendency towards a kind of relativism that is itself questionable. In addition, the authors believe that Hare's theory has important Difficulties, such as the possibility of unnecessarily turning predicative propositions into a comprehensive and prescriptive one, And the comprehensiveness and non-obstruction of his proposed conditions for the morality of propositions are among them. پرسش از امکان ارزش صدقوکذب در گزارههای اخلاقی، مبتنی بر نوع پاسخ به آن، بحث شناختگرایی و ناشناختگرایی را در فلسفۀ اخلاق بنا مینهد. ریچارد مروین هیر، بهعنوان یکی از طرفداران ناشناختگرایی، با طرح نظریۀ توصیهگرایی، ازسویی امکان ارزش صدقوکذب گزارههای اخلاقی را نفی میکند و ازسوی دیگر، شروط چهارگانهای را برای اخلاقیبودن گزارهها برمیشمرد که عبارتاند از: توصیهایبودن، ساختار منطقی داشتن، تعمیمپذیری و دارای اصول بودن. درمقابل، شناختگرایان که طی چند دهه به نقد این دیدگاه پرداختهاند، با استفاده از مسئلۀ مفاهیم قوی اخلاقی که آنها را تأثیرپذیر از جهان میدانند، میکوشند توصیهگرایی هیر را با چالش روبهرو کنند. نگارندگان ضمن تردید در مسئلۀ مفاهیم قوی اخلاقی بهعنوان نقدی بر توصیهگرایی، آن را تمایل به نوعی نسبیتگرایی میپندارند که خود مورد تشکیک است. علاوهبراین، نگارندگان بر این باورند که نظریۀ هیر با اشکالاتی مهم مواجه است که امکان تبدیل بیوجه جملات خبری به توصیهای و جامعومانعنبودن شروط پیشنهادی او برای اخلاقیبودن گزارهها، از زمرۀ آنها محسوب میشود.https://mph.ui.ac.ir/article_27030_7d4f1388b7e899e16d045c719bc53e05.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276143420220923The Relationship between Passion In Kierkegaard's philosophy and the life of Humans in the Age of transhumanism and A.Iنسبت شورمندی در فلسفۀ کییرکگور و زندگی انسان در عصر ترابشریت و هوش مصنوعی991142717710.22108/mph.2022.133500.1414FAیاشارکریمیدانشجوی دکترا، گروه فلسفه هنر، دانشکده هنر، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایرانمحمدرضاشریف زادهدانشیار، دانشکده هنر، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران ایرانمهردادرایانی مخصوصمربی دانشکده هنر، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایرانJournal Article20220501One of the most significant issues and challenges of human existence since the emergence and advancement of technology is "being human." The meaning of "being human" (in this research), as opposed to machines, is existence with passion. According to the Danish philosopher "Søren Kierkegaard," passion is the most critical driver of human life. There is a belief that with the advancement of technology, human beings are getting closer to machines. Humans are entering the era of artificial intelligence and "transhumanism," which "Max Tegmark" calls "Life 3", not only the survival but also the existence of humans is endangered.. About two centuries ago, Kierkegaard, in his diaries and the book "Two Ages: A Literary review" pointed out that man is moving away from the passion in the modern age. The current research seeks to find the relationship between passion as the driving force of human life and the position of humans with machines and living in the era of transhumanism and artificial intelligence by examining Kierkegaard's opinions about the present age and human passion. As a result, by referring to Kierkegaard's theories, it is possible to understand that the best way to escape passivity for humans in the age of technology is to choose the authentic self and prove the spiritual existence of humans in the moral and religious stages, provided that such an idea is converted into action.یکی از بزرگترین مسائل و چالشهای وجودی بشر از زمان ظهور و پیشرفت فنّاوری «انسانبودن» است. منظور از «انسانبودن» (در این پژوهش) درمقابل ماشینها، وجود (اگزیستانس) همراه با شورمندی است؛ شوری که بهزعم «سورن کییرکگور»، فیلسوف دانمارکی، مهمترین محرک زندگی بشر است. این باور وجود دارد که با پیشرفت فنّاوری، نزدیکشدن انسان به ماشینها و ورود انسان به عصر هوش مصنوعی و «ترابشریت» که «مکس تگمارک» آن را «حیات ۳» مینامد، نهتنها بقا، بلکه وجود (اگزیستانس) بشر نیز به خطر میافتد. حدود دو قرن پیش، کییرکگور در یادداشتهای روزانهاش و کتاب <em>دو عصر: یک نقد ادبی</em> به دورشدن انسان از شورمندی در عصر مدرن اشاره کرد. پژوهش حاضر بهدنبال این است که با بررسی آرای کییرکگور درباب عصر حاضر و شور انسان، نسبت میان شورمندی بهعنوان محرک زندگی بشر و جایگاه انسان در رابطه با ماشینها و زندگی در عصر ترابشریت و هوش مصنوعی را پیدا کند. در نتیجه نیز با استناد به نظریات کییرکگور میتوان دریافت بهترین راه فرار از انفعال برای انسان در عصر فنّاوری، انتخاب خود واقعی و اثبات وجود غیرجسمانی بشر در مراحل اخلاقی و دینی است؛ بهشرط آنکه چنین ایدهای به فعل تبدیل شود.https://mph.ui.ac.ir/article_27177_b7bb218649da6f9db7eb17ffd2ea2e98.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276143420220923Metaphysics of Light in the Thought of Saint Bonaventureمتافیزیک نور در اندیشۀ قدیس بوناونتورا1151332717610.22108/mph.2022.133563.1415FAبهمنزاهدیدانشجوی دکتری گروه ادیان و عرفان تطبیقی دانشکده الهیات دانشگاه تهرانقربانعلمیگروه ادیان و عرفان تطبیقی دانشکده الهیات دانشگاه تهرانبخشعلیقنبریگروه فلسفه،ادیان و عرفان دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزیمحمودشیخگروه ادیان و عرفان تطبیقی دانشکده الهیات دانشگاه تهرانJournal Article20220510The purpose of this study is to investigate the place of metaphysics of light in the thought of Saint Bonaventure. Bonaventure is one of the mystical philosophers of the thirteenth century who had many influences on later thinkers. How man achieves fixed and common truths is a fundamental issue that Saint Bonaventure has faced in epistemological discussions. He uses the theory of light to explain this issue. In this article, while proposing different views and approaches to Bonaventure's theory of light, an attempt has been made to examine issues related to the metaphysics of light. The results show that Saint Bonaventure uses light as an analogy to communicate with God and enjoy Him in life. A God-centered view that seeks to reconcile the philosophical search for truth with the ultimate truth of Christian revelation. Despite his influence on Aristotle's thought in the form of the physics of light, in the general synthesis of his thought, the use of Neoplatonic and Augustine's ideas and the metaphysics of light is evident. "Lux" and "lumen" are terms used by Bonaventure to describe the metaphysics of light. In his metaphysical thought, light is the most original form on which all other forms depend, and whatever it is, it is formed through the basic form of light.هدف این پژوهش، بررسی جایگاه متافیزیک نور در اندیشۀ قدیس بوناونتورا است. بوناونتورا یکی از فیلسوفان عارف قرن سیزدهم میلادی است که تأثیرات زیادی بر اندیشمندان بعد از خود داشته است. چگونگی دستیابی بشر به حقایق ثابت و مشترک، مسئلهای اساسی است که قدیس بوناونتورا در مباحث معرفتشناسی با آن مواجه بوده است. وی در تبیین این مسئله از نظریۀ نور کمک میگیرد. در این نوشتار، ضمن طرح دیدگاهها و رویکردهای مختلف دربارۀ نظریۀ نور بوناونتورا، تلاش شده است تا مباحث مرتبط با متافیزیک نور بررسی شود. نتایج نشان میدهد قدیس بوناونتورا از نور بهعنوان تشابههایی برای ارتباط با خدا و بهرهمندیاش در حیات استفاده میکند؛ دیدگاهی خدامحورانه که میکوشد جستوجوی فلسفی حقیقت را با حقیقت غایی وحی مسیحی تطبیق دهد. با وجود تأثیرپذیری او از اندیشۀ ارسطو درقالب فیزیک نور، در ترکیب کلی اندیشۀ وی بهرهگیری از اندیشههای نوافلاطونی و آگوستینی و متافیزیک نور مشهود است. «لوکس» و «لومن» اصطلاحهایی هستند که بوناونتورا برای تبیین متافیزیک نور از آنها استفاده میکند. در اندیشۀ متافیزیک وی نور بهمثابۀ اصیلترین صورت است که همۀ صور دیگر به آن وابسته است و هرآنچه هست، ازطریق صورت اساسی و اولیۀ نور شکل میگیرد.https://mph.ui.ac.ir/article_27176_7eeaad3d6eb2ecbb69c9049b006803c2.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276143420220923Origins and philosophical foundations of transhumanخاستگاه و مبانی فلسفی ترااِنسان1351502717510.22108/mph.2022.133385.1416FAخدیجهقربانی سی سختدانشجوی دکترا گروه مبانی تعلیم و تربیت، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانمحمدحسنکریمیدکترای تخصصی گروه مبانی تعلیم و تربیت، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانبابکشمشیریدکترای تخصصی گروه مبانی تعلیم و تربیت، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانفرهادخرماییدکترای تخصصی گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانJournal Article20220515The need for philosophy in science and utilizing philosophy in research works have been emphasized consistently by many experts. In recent decades, with the increasing growth of new technologies, the explanation of the relationship between these technologies and philosophy and the situation of philosophy in identifying these technologies have become vital. Transhumanism is a technological and futuristic movement its experts acknowledge their ideas to be the philosophical inheritors and revivers of the ideals of the Enlightenment. The present study aims to understand and analyze the philosophical origins and hotbeds of transhumanism in the context of humanism and the Enlightenment, as two significant intellectual-philosophical west currents, and perfectionism as a philosophical idea. Considering this origin, one can also find the philosophical foundations of transhumanism under humanistic ontology, pragmatist epistemology, and technological values; which are the basis of their attitude toward man and the enhancement of his nature.نیاز علوم به فلسفه و بهرهگیری آنها از فلسفه، امری است که همواره بسیاری از صاحبنظران به آن تأکید داشتهاند. در چند دهۀ اخیر و با رشد فزایندۀ فناوریهای نوین، تبیین رابطه این فناوریها و فلسفه، همچنین جایگاه فلسفه در هویتبخشی به این فناوریها و کاربرد فلسفه برای آنها به امری ضروری مبدل شده است. ترااِنسانگرایی یک جنبش فناورانه وآیندهگرا است که صاحبنظران آن، ایدههای خود را از منظر فلسفی وارث و احیاگر آرمانهای عصر روشنگری میدانند. هدف پژوهش حاضر، فهم و واکاوی خاستگاه تاریخیـفلسفی ترااِنسانگرایی و تلاش درجهت تبیین مبانی فلسفی این تفکر است. کمالگرایی یک ایدۀ اخلاقیـفلسفی است که میتوان آن را اساسیترین مفهوم الهامبخش ترااِنسانگرایان در شکلدهی به ایدۀ اولیه ترااِنسان دانست. اومانیسم و روشنگری دو جریان فلسفی اثرگذار بر اندیشههای ترااِنسانی بودهاند. نتایج پژوهش نشان میدهد هرچند ذات فناورانۀ این جنبش باعث تحول ایدههای ترااِنسانی و فرارفتن آنها از این خاستگاههای فلسفی میشود، اما با لحاظکردن این سه خاستگاه فلسفی با عنصر فناوری میتوان مبانی فلسفی ترااِنسان را ذیل هستیشناسی اومانیستی، معرفتشناسی پراگماتیستی و ارزششناسی فناورانه گنجاند.https://mph.ui.ac.ir/article_27175_1fba81128caa65301494745fb4eceedc.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276143420220923The review of the ontology of ethics in the moral view of Sheikh Ishraqبررسی هستیشناسی اخلاق از منظر شیخ اشراق1511632720110.22108/mph.2022.132977.1401FAحسیناحمدیعضو هیئت علمی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، قم، ایرانJournal Article20220306<strong>Abstract</strong><br />The most important discussion of the philosophy of ethics is the ontology of ethics, and the most important discussion of the ontology of ethics is moral realism and anti-realism. The title Moral Realism is applied to a theory that considers an external reality for the moral concepts and propositions regardless of any imperative, recommendation, feeling, taste, agreement, or bases those concepts and propositions on an external reality; however, anti-realism does not consider any reality for the morality other than an imperative, recommendation, feeling, taste or agreement. This research has analyzed Sheikh Ishraq's writings on ethics in a rational way. Validity of existence in his view has become an illusion of his non-realism in moral philosophy, but in addition to the rejection of the reason he provides for validating philosophical concepts, it is possible to present an interpretation of his view that considers moral concepts to be real; In this case, his point of view is included in the category of moral realism, stating that the meaning of moral concepts are concepts of the Sankh Noor that are considered real. This research has explained the realistic approach of Sheikh Eshraq through the realistic concepts of ethics, aesthetics, and eschatology, introducing the way of knowing and explaining how to create moral virtues.مهمترین بحث فلسفۀ اخلاق، هستیشناسی اخلاق و مهمترین بحث هستیشناسی اخلاق، واقعگرایی و غیرواقعگرایی اخلاقی است. واقعگرایی اخلاقی به نظریهای اطلاق میشود که برای مفاهیم و گزارههای اخلاقی صرفنظر از دستور و توصیه، احساس و سلیقه و توافق و قرارداد، به واقعیتِ خارجی قائل باشد یا آن مفاهیم و گزارهها را بر واقعیت خارجی مبتنی کند؛ اما غیرواقعگرایی، برای معانی اخلاقی، واقعیتی غیر از دستور و توصیه یا احساس و سلیقه یا توافق و قرارداد قائل نیست. این پژوهش با روش عقلی به تحلیل دیدگاههای فلسفۀ اخلاقی شیخ اشراق پرداخته است. اعتباریدانستن وجود در دیدگاه وی، موهم غیرواقعگرابودن او در فلسفۀ اخلاق شده است؛ اما افزونبر مردودبودن دلیلی که وی برای اعتباریدانستن مفاهیم فلسفی ارائه میکند، میتوان تفسیری از وی ارائه داد که مفاهیم اخلاقی را واقعی میداند. دراینصورت، دیدگاه او در زمرۀ واقعگرایی اخلاقی قرار میگیرد؛ بهاینبیان که منظور از مفاهیم اخلاقی، مفاهیمی از سنخ نور است که واقعی محسوب میشوند. این پژوهش ازطریق واقعنمایی مفاهیم اخلاقی، زیباییشناسی، غایتگرایی، معرفی راه شناخت و تبیین نحوۀ ایجاد فضایل اخلاقی، رویکرد واقعگرایانۀ شیخ اشراق را تبیین کرده است.https://mph.ui.ac.ir/article_27201_8e127777c4294195dc56abbdde2e4b77.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276143420220923The infinite moment:
A different narrative of Aristotleina Metaphysics according to its Constitutional Emotionsآنِ نامتناهی: روایتی متفاوت از متافیزیک ارسطو با تأکید بر مؤلفههای عاطفی برسازندۀ آن1651872700110.22108/mph.2022.133923.1423FAسیده زهرامبلّغاستادیار، گروه مطالعات میان فرهنگی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگیJournal Article20220606<strong>Abstract</strong>
This article shifts from doubt about the meaning of a commonly neglected phrase in Aristotle’s <em>Metaphysics</em> about the relation between metaphysics and myth into a fundamental question about the relation between metaphysics and emotions. The contemporary philosophical trend of reviving emotions, with all of its advantages in different felids of philosophy, has been almost silent in the field of metaphysics. The historical cliché of reason/emotion (also, reason/body) separation, among other things, has overshadowed the possibility of revising/ re-reading metaphysical texts through the lenses of constitutional emotions. This article develops a different narrative about the nature of metaphysics in Aristotel’s thought through re-reading some of his works. According to this narrative, certain emotions, including wonder (<em>thauma</em>), praise, pleasure, and desire, alongside the “nous”, play a constitutional role in the construction of the Aristotelian structure of metaphysics. I will discuss that the concept of “nous/ reason” cannot suffice for giving a comprehensive explanation for the tools and methods of metaphysics. According to the constitutional role of emotions, reductive interpretations of Metaphysics should be radically challenged in that they have ignored the emotional foundations of metaphysics during the history of philosophy. Moreover, I will suggest that the new narrative of metaphysics can provide some material to revise the traditional understanding of the soul’s parts, the soul’s unity, and relation between soul and body in Aristotle’s thought.<strong>چکیده</strong>
این مقاله با پرسش از معنای عبارتی مبهم در متافیزیک ارسطو دربارۀ نسبت میان اسطوره و متافیزیک به پرسش مهمتری دربارۀ نسبت میان عواطف و متافیزیک میرسد. جریان فلسفی احیای عواطف در چند دهۀ اخیر، گرچه در برخی مسائل و حوزههای فلسفی موفق و مؤثر بوده، در حوزۀ متافیزیک کمتر ورود کرده است. پیشفرض تاریخی دوگانگی میان عقل و عواطف (نیز عقل و بدن) یکی از دلایلی است که رخصت بازنگری در متافیزیک از مدخل عواطف را محدود میکند. در این مقاله، با بازخوانی متون مختلف ارسطو روایتی متفاوت از ماهیت متافیزیک به دست داده میشود. طبق این روایت، عواطف خاصی ازجمله سرگشتگی، ستایش، لذت و اشتیاق در کنار «نوس» نقش تأسیسی در تقویم ساختمان متافیزیک ارسطویی دارند و نمیتوان ابزار و روش متافیزیک را بهسادگی با مفهوم نوس بهکفایت تبیین کرد. درنهایت، توضیح داده میشود که نقش تأسیسی عواطف در تقویم متافیزیک، جز اینکه تفسیرهای تقلیلگرایانه از متافیزیک را به پرسش میگیرد و بنیاد عاطفی مغفولماندۀ آن را آشکار میکند، میتواند مبنای بازنگری در فهم ارسطو از نسبت میان قوای نفس، وحدت نفس و رابطۀ نفس و بدن نیز باشد.https://mph.ui.ac.ir/article_27001_34b2aae3f26c3c94597d1522e0d08453.pdf