دانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153520230321A reflection on the concept of "equilibrium" in Simone Weil's philosophyتأملی بر مفهوم «تعادل» در فلسفۀ سیمون وی1172758310.22108/mph.2022.132748.1394FAسید مصطفیموسوی اعظماستادیار، گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران.زهراقاسم زادهدانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران.Journal Article20220219Equilibrium is one of the central ideas in Simone Weil's intellectual history, which can be examined to recognize the bias of her attitude in all aspects of her life. Through the expression of equilibrium, Simone Weil, by preserving human values, tries to create a harmony between man and the forces that govern nature, as well as between man and the forces that govern society. With the help of the meaning of work, she examines the equilibrium in order to achieve justice in the context of society in such a way that the human personality remains intact. Through the idea of equilibrium, she analyzes concepts such as power, prestige, and oppressed society, and considers the revolution ineffective in saving an oppressed society. Simone Weil shows how man, by changing his attitude to life, can free himself from domination with the help of the element of satisfaction; and how man, through connecting with impersonal matter between man and all the ruling forces (both social and natural), can make an equilibrium between himself and them. In this way, the equilibrium which she puts forward is not only dependent on any party or policy, but also free from reliance on science, which is the human achievement of making life easier.تعادل، یکی از ایدههای محوری در تاریخ فکری سیمون وی است که با بررسی آن میتوان رخنۀ نگرش خاص او را در تمام ابعاد زندگی به نظاره نشست. سیمون وی، در خلال شرح خویش از مفهوم تعادل تلاش دارد با حفظ ارزشهای انسانی میان انسان و نیروهایِ حاکم در طبیعت و همچنین، میان انسان و نیروهایِ حاکم در جامعه هماهنگی ایجاد کند. او با کمکگرفتن از معنای کار، تعادل را برای رسیدن به عدالت در بستر جامعه بررسی میکند. وی از رهگذرِ ایدۀ تعادل مفاهیمی چون قدرت، حیثیت و جامعۀ سرکوبشده را تحلیل میکند و انقلاب را برای نجات جامعۀ سرکوبشده ناکارآمد میداند. سیمون وی نشان میدهد که آدمی چگونه میتواند با تغییر در نگرش به زندگی و عنصر رضایت، خود را از «سلطه» رهایی بخشد و ازطریق پیوند با امر غیرشخصی میان انسان و تمام نیروهای حاکم، اعم از اجتماعی و طبیعی، و میان خودش و آنها تعادل ایجاد کند. بدیننحو، تعادلی که وی مطرح میکند، نهتنها به هیچگونه حزب و یا سیاستی وابسته نیست، حتی از متکیبودن به علم که دستاورد بشری جهت سهولت در زندگی است، به دور است. هدف از نگارش این مقاله آشنایی مختصر با فلسفۀ سیاسی سیمون وی با محوریت آموزۀ «تعادل» است که تاکنون به آن توجه نشده است.https://mph.ui.ac.ir/article_27583_ab8fd05c8bfcb7c1a56b05d4ddaf2eb9.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153520230321Conflict between Jalāl al-Dīn Davānī and Ghīyāth al-Dīn Dashtaki over the Explication of Suhrawardian Definition of Bodyنزاع میان جلالالدین دوانی و غیاثالدین دشتکی درباب تبیین جسم نزد شیخ اشراق19372731410.22108/mph.2022.132983.1402FAابراهیمرضاییگروه معارف و اهل البیت دانشکده اهل البیت دانشگاه اصفهان شهر اصفهان کشور ایرانJournal Article20220308In an epoch considered by some as the eclipse of Islamic philosophy, debates, dialogues and often disputes either oral and written or in-person and in-absentia occurred between Ṣadr al-Dīn Dashtakī and Jalāl al-Dīn Davānī at Shiraz school of philosophy, which consequently brisked up Shiraz field of philosophy at that time and deepened Islamic philosophical discussions over succeeding eras. Interpretation of Hayākal al-Nūr (temples of light) was one among the discussed topics. The present paper specifically analyzes the two philosophers’ interpretation of Suhrawardian definition of body. It is observed that interpreters have differing opinions over the meaning of two terms qaṣd (intent) and ishāra (allusion). Further, the distinctive and similar aspect among bodies to Davānī is hyāt-i lāzim (dependent states), whereas Dashtakī refers to hyāt-i qayr-i lāzim (independent states). The third opposing point is juz’-i‘lā yatajazī (the indivisible). Davānī believes what receives sensory allusion divides into triple directions; however, as Dashtakī articulates, sensory allusion includes the possibility of division into triple directions. Drawing on the conflicts, the study takes a descriptive-analytical approach to examine the opposition between the two interpreters and ultimately discussions are weighed.در برههای از تاریخ که گمان میکنند دوران فترت حکمت اسلامی است، بین صدرالدین دشتکی و جلالالدین دوانی در مدرسۀ فلسفی شیراز مناظرات و مباحثات و گاه مجادلاتی شفاهی، کتبی، حضوری و گاه غیابی روی داد که در زمان خود موجب گرمی حوزۀ فلسفی شیراز و در اعصار بعدی سبب عمقبخشیدن به مباحث حکمت اسلامی شد. ازجمله موضوعات موردبحث آنان در شرح هیاکلالنور شیخ اشراق است. در این نوشتار، بهطور خاص به بررسی شرح دو حکیم از تعریف جسم نزد شیخ اشراق پرداخته میشود. در این بررسی مشاهده میشود که شارحان بر سر معنای دو اصطلاح «قصد» و «اشاره» اختلافنظر دارند. همچنین، ازنظر دوانی، وجه افتراق و اشتراک میان اجسام، «هیئت لازم» است و ازنظر دشتکی، «هیئت غیرلازم». سومین محل نزاع، ذیل مبحث جزء لایتجزی است. دوانی بر این عقیده است که آنچه قبول اشارۀ حسی میکند، منقسم در جهات ثلاث است؛ درحالیکه بنا به قول دشتکی، مقصود به اشارۀ حسیبودن، اعم است از قابلیت انقسام در جهات ثلاث. پس از طرح منازعات آنان، با روش تحلیلیـتطبیقی به بررسی نزاع میان این دو شارح و درنهایت محاکمۀ آنان پرداخته میشود.https://mph.ui.ac.ir/article_27314_e38e78ea2dd82cc199ff87873fc515e9.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153520230321From the semantic therapy approach to Farabi's blissful thoughtاز رویکرد معنادرمانی تا اندیشۀ سعادتگرای فارابی39532763110.22108/mph.2023.132416.1383FAفرنگبسبرازدکتری فلسفه تطبیقی، گروه فلسفه و کلام دانشگاه قم، قم، ایراننفیسهساطعاستادیار گروه فلسفه و کلام دانشگاه قم، قم، ایرانحسینفلسفیاستادیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد خرمآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرمآباد، ایرانJournal Article20220417Meaning therapy is a method that helps a person find meaning in his life behind difficulties and problems and answer to his fundamental questions. The main hypothesis of this paper is that the principles of semantic therapy can be found in Farabi's philosophical and political theories that are compatible with the views of Victor Frankl, the founder of the semantic therapy school, and these principles can be explained based his thought. Examining Farabi's system of thought in a descriptive, comparative, and inferential way, we find that he is not only a philosopher and political thinker but also a doctor who, by identifying the suffering of the people of his time, tries to cure the disease of his society by teaching philosophical and political principles to provide meaning. His method of meaning therapy to achieve a meaningful pattern of life, i.e. understanding happiness can be found in 1. doing valuable work, 2. creating empirical values 3. Value of high experiences, and its components: recognizing individual responsibility, creating moral virtues, forming a community, and Lovemaking, mentioned.معنادرمانی، مکتبی که ویکتور فرانکل بنیان نهاد، میکوشد به فرد بیاموزد معنای زندگی خویش را دریابد و از رخوت و خلأ وجودی بیرون آید و در پس سختیها و مشکلات زندگی، معنایی برای زندگی خود بیابد. در این پژوهش سعی شده با رویکردی به اصول و مبانی معنادرمانی فرانکل، برخی اصول و مبانی در مفهوم سعادت فارابی تبیین و تحلیل شود که وی نهتنها فیلسوف و اندیشمندی سیاسی، بلکه پزشکی است روانشناس که درمان درد و رنج مردمان جامعهاش را تحقق سعادت ازطریق تعلیم، تأدیب، آموزش سیاست و فلسفه میداند. در فلسفۀ فارابی، خیر یا سعادت غایتی است که هر انسانی بدان تشویق و برانگیخته میشود. فهم مبانی معنادرمانی در اندیشۀ وی در تطبیق با اندیشۀ فرانکل، در بخش تعلیم علم مدنی با 1. انجام کار ارزشمند، 2. ایجاد ارزشهای تجربی، 3. ارزش تجربیات والا صورت میگیرد و مقومات آن با «شناساندن مسئولیت فردی»، «ایجاد فضایل اخلاقی»، «تشکیل اجتماع»، «عشقورزی» میتواند قابلتبیین باشد؛ زیرا از این وجه دستیابی به معنای زندگی با کسب سعادت ارتباط دارد و سعادت امری جدا از زندگی مدنی نیست؛ پس مشارکت در امور مدنی و کسب فضایل اخلاقی از اصول و مبانی اصلی روش معنادرمانی در فلسفۀ فارابی است.https://mph.ui.ac.ir/article_27631_6b004d0b44c7e1ee1d8aaac77f0100f9.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153520230321Suhrawardi's epistemological critiques of Ibn Sina In the matter of Absarارزیابی انتقادات معرفتشناختی سهروردی از ابنسینا در مسئلۀ ابصار55702763010.22108/mph.2023.133798.1420FAعلی اصغرجعفری ولنیدانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشکده الهیات دانشگاه شهید مطهری تهران ایراندنیااسدی فخرنژادگروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشکده الهیات دانشگاه شهید مطهری تهران ایرانJournal Article20220528The theory of Absar is one of the important epistemological issues in which Plato and Aristotle have presented a special view that is the basis of the theories of later Islamic philosophers on this issue. On the other hand, Ibn Sina, following Aristotle, has explained the truth of Absar based on the theory of "printing of images", according to which they define sensory perception as the passivity of the sensory penis from the sensible. On the other hand, Sheikh Ishraq, by rejecting the two theories of radius departure and impression, tries to express a new point of view. That is, it is not possible to provide an accurate analysis of the absars based on the "radius exit" and "image printing"; In fact, nothing comes out of the eye and nothing enters it, but it is by enlightening the soul over what is observed (provided, of course, that it is opposed) that obsession is realized. It seems that the intellectual background of Sheikh Ishraq in explaining the theory of Absar can be evaluated as such that "Ishraq" in Suhrawardi's intellectual system can be proposed in proportion to "Attention" in Ibn Sina's intellectual space and its alternative; Because the approach of the Peripatetic philosopher has been in the context of acquired science, the wisdom of illumination has been interpreted as illumination in the space of present knowledge.نظریۀ ابصار یکی از مباحث مهم معرفتشناختی است. افلاطون و ارسطو در این بحث، دیدگاهی ویژه ارائه کردهاند که مبنای نظریات فلاسفۀ اسلامی متأخر در این مسئله واقع شده است. ازسویی، ابنسینا به پیروی از ارسطو، حقیقت ابصار را مبتنی بر نظریۀ «انطباع صور» تشریح کرده که براساس آن، ادراک حسی را به انفعال آلت حسی از محسوس تعریف میکند. ازسوی دیگر، شیخ اشراق با ردّ دو نظریۀ خروج شعاع و انطباع، در صدد برآمد دیدگاه جدیدی را بیان کند. یعنی نمیتوان براساس «خروج شعاع» و «انطباع صور» تحلیل دقیقی از ابصار ارائه کرد؛ بلکه با اشراق نفس بر امر موردمشاهده (البته بهشرط مقابله) است که ابصار تحقق مییابد.<br />در پژوهش حاضر با تتبع در آثار ابنسینا و سهروردی مبتنی بر رهیافت اسنادی و روش توصیفی و تحلیلی، میزان نوآوری و یا اصالت انتقادات سهروردی بر جنبۀ معرفتشناختی مسئلۀ ابصار ابنسینا سنجش شده است. نگارنده در فرایند پژوهش پیش رو، ضمن رونمایی از ابنسینای متفاوت و براساس تحلیل دقیق مسئلۀ ابصار، به این نتیجه رسیده است که ملاحظات انتقادی سهروردی در این بحث، ریشه در سخنان ابنسینا دارد؛ چراکه خود شیخ در برخی آثار خویش، هرچند نه بهنحو تفصیلی و سازمانیافته، بلکه بهنحو اجمالی به آنها توجه داشته است. به نظر میرسد زمینۀ فکری شیخ اشراق در تبیین نظریۀ ابصار را بتوان چنین ارزیابی کرد که «اشراق» در نظام فکری سهروردی متناسب با «التفات» در فضای فکری ابنسینا و جایگزین آن قابلطرح است؛ چراکه رویکرد فیلسوف مشائی در بستر علم حصولی بوده که حکمت اشراق آن را در فضای علم حضوری به اشراق تفسیر کرده است.https://mph.ui.ac.ir/article_27630_18a39727390d11b574cf6104075e4980.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153520230321Epistemic Trust: The Nature, Scope and its Applicationsاعتماد معرفتی: ماهیت، گستره و کاربردهای آن71872738210.22108/mph.2022.134185.1426FAزهراپاک نیادانش آموخته ارشد، گروه فلسفه و کلام ، دانشکده الهیات، دانشگاه قم، قم،ایرانزهراخزاعیاستاد، گروه فلسفه و کلام، دانشکده الهیات، دانشگاه قم،ایرانJournal Article20220625Despite the importance of trust in epistemology, there is no consensus about its nature and issues. Some consider it a cognitive attitude and some think it an emotional attitude. The combination of cognitive and emotional elements is another point of view chosen by Linda Zagzebski. The combination of the two elements of belief and feeling, plus the element of behavior and its explanation in the context of virtue theory, distinguishes Zagzeski's view from the rest. This article focuses on Zagzebski's point of view and analyzes the nature, scope, and applications of epistemic trust. While accepting two types of self-trust and trust to others, she established a special commitment between these two and extended the scope of cognitive self-trust as a pre-reflective feature, according to the principle of equality, to trust others. Validity of testimony in justifying beliefs, exemplarist theory, and a new interpretation of the Consensus Gentium argument is among the applications of epistemic trust discussed in the article. Despite Zagzebski's effort to provide a more accurate explanation of epistemic trust and its application in various fields of epistemology, philosophy of religion, and moral philosophy, there are still ambiguities and weaknesses in her view that make it difficult to justify the role of epistemic trust.بهرغم اهمیت اعتماد در معرفتشناسی، دربارۀ ماهیت و مسائل آن اتفاقنظر وجود ندارد. برخی آن را نگرشی شناختی و بعضی آن را نگرشی عاطفی تلقی میکنند. تلفیق دو عنصر شناختی و عاطفی، دیدگاه دیگری است که لیندا زگزبسکی برگزیده است. ترکیب دو عنصر باور و احساس بهاضافۀ عنصر رفتار و تبیین آن در بستر نظریۀ فضیلت، دیدگاه زگزبسکی را از بقیه متمایز میکند. مقالۀ حاضر با تمرکز بر دیدگاه زگزبسکی، به تحلیل ماهیت، گستره و کاربردهای اعتماد معرفتی پرداخته است. ضمن پذیرش دو گونۀ خوداعتمادی و اعتماد به دیگری، وی التزام خاصی میان این دو برقرار ساخته و دامنة خوداعتمادیِ معرفتی را بهعنوان یک ویژگی پیشاتأملی، بنابر اصلِ برابری تا اعتمادِ به دیگران امتداد میدهد. اعتباربخشی به گواهی در توجیه باورها، الگوگرایی و تقریری نو از برهان اجماع عام ازجمله کاربردهای اعتماد معرفتی است که در مقاله به آن پرداخته میشود. با وجود تلاش زگزبسکی برای ارائۀ تبیینی دقیقتر از اعتماد معرفتی و کاربست آن در حوزههای مختلف معرفتشناسی، فلسفۀ دین و فلسفۀ اخلاق، هنوز ابهامات و ضعفهایی در دیدگاه وی وجود دارد که توجیه نقش اعتماد معرفتی را با مشکل مواجه میکند.https://mph.ui.ac.ir/article_27382_cb00022f4cf685139e6bec36555cb142.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153520230321The construction of reality and mimetic theoryساختار واقعیت و نظریۀ محاکات891032783710.22108/mph.2023.134254.1427FAمسعودآلگونه جونقانیدانشیار زیان و ادبیات فارسی، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهانJournal Article20220702The first formulation of the theory of mimesis is based on the assumption that art and literature represent the real world, or nature. In later analyzes, although the scope of the object of mimesis expands to include the general, beautiful nature, human action, and the ideal, the assumption remains that literary representation is realistically concerned with external objects or the state of affairs. Thus, what the theory of imitation yields, in spite of the diversity of the subject matter of mimesis, ultimately entails the neglect of two fundamental issues; that is, ignoring the construction of reality and also the effect of the subject's epistemological construction on the quality of representation. For this reason, in this research, while accepting the basic assumptions of the theory of imitation, we first clarify the limits of the concept of mental image. We then assume that the mind is able to represent a primitive reality through images that are sometimes fundamentally alien to the situation. Finally, by emphasizing Searle's distinction of institutional and brute facts, while modifying his view, we clarify the importance of applying this distinction to the theory of mimesis and explain how language is involved in the regulation of the construction of reality.صورتبندی نخستین نظریۀ محاکات بر این فرض استوار است که هنر و ادبیات بازنماییِ جهان واقع، یا طبیعت است. در تحلیلهای بعدی، با اینکه دامنۀ موضوع محاکات بسط مییابد و مشتمل بر امر عام، طبیعت زیبا، کنش انسانی، و امر ایدئال میشود، همچنان این فرض باقی میماند که بازنمایی ادبی در حالت واقعنمایانه متوجه مصادیق خارجی یا وضعِ امور است. بهاینترتیب، آنچه نظریۀ محاکات به دست میدهد، علیرغم تنوع و تکثری که در دامنۀ موضوع محاکات قائل است، درنهایت، مستلزم غفلت از دو موضوع بنیادی است؛ یعنی نادیدهگرفتن ساختار واقعیت و نیز تأثیر ساخت معرفتی سوژه بر کیفیت بازنمایی؛ بههمینسبب، در این پژوهش، ضمن پذیرش مفروضات بنیادی نظریۀ محاکات، نخست حدود و ثغور مفهوم تصویر ذهنی روشن میشود. سپس به این موضوع پرداخته میشود که ذهن، امکان بازنمایی یک واقعیت ابتدایی را ازطریق تصویرهایی دارد که گاه ازاساس با وضع امور بیگانهاند. در پایان، با تأکید بر تفکیک واقعیت نهادی و ابتدایی نزد سرل، ضمن جرحوتعدیل دیدگاه وی، اهمیت کاربست این تفکیک در نظریۀ محاکات روشن میشود و تبیین میشود زبان چگونه در تقویمِ ساختارِ واقعیت دخیل است.https://mph.ui.ac.ir/article_27837_d3cac8a58be1605204f54cd6b59eaef7.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153520230321Description and evaluating of Gadamer's anti-Platonic approach to mimesisشرح و ارزیابی رویکرد ضدافلاطونیِ گادامر در رابطه با میمهسیس1051192747210.22108/mph.2023.134837.1436FAعبداللهامینیاستادیار فلسفه، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، ایران0000-0001-7191-4617Journal Article20220829One of the oldest theories about the nature of art is the theory of "imitation". For the first time, Plato discussed the theoretical foundations of this theory from a philosophical point of view. What is central in the Platonic position regarding the nature of mimesis is the existential distance between the original and the copy. This approach has caused different reactions in the history of philosophy. In the contemporary era, Hans-Georg Gadamer has evaluated the issue of mimesis and the Platonic approach based on his philosophical hermeneutics. Contrary to Plato, he does not place the status of copy in a lower position compared to the original, rather, the copy itself can play the role of the original in terms of "increase in being". Based on this attitude, instead of measuring the copy based on the original, it is the copy that can transform our perspective about the original itself and even ourselves. According to this, the work of art, even if it is a copy of something, can still cause "recognition". In this article, while describing Gadamer's anti-Platonic position on the relationship between the original and the copy, we will evaluate his attitude and show that, despite his emphasis on the independent being of the copy, he sometimes unintentionally returns to the Platonic position.یکی از کهنترین نظریهها دربارۀ سرشت هنر، نظریۀ «تقلید» (هنر بهمنزلۀ تقلید طبیعت) است. نخستینبار افلاطون مبانی نظری این نظریه را ازحیث فلسفی بررسی کرد. آنچه در موضع افلاطونی درخصوص ماهیت <em>میمهسیس</em> محوریت دارد، فاصلۀ وجودی میان اصل و روگرفت است. این رویکرد در تاریخ فلسفه موجب واکنشهای متفاوتی شده است. هانس گئورگ گادامر در دورۀ معاصر، بهتأسی از مبانی هرمنوتیک فلسفی خودش به ارزیابی مسئلۀ میمهسیس و رویکرد افلاطونی پرداخته است. او برخلاف افلاطون، حیث وجودی و معرفتیِ روگرفت را در نسبت با اصل در مرتبۀ نازلی قرار نمیدهد؛ بلکه بهباور او، خودِ روگرفت ازحیث «سرشاری و فزونی در وجود» و بازنمایی «معنا» میتواند نقش اصل را بازی کند. برپایۀ این نگرش، ما بهجای اینکه روگرفت را براساس اصل بسنجیم، این خود روگرفت است که میتواند بینش ما را نسبت به اصل (یا واقعیت) و حتی خودمان هم متحول سازد. برایناساس، اثر هنری، حتی اگر روگرفت چیزی هم باشد، باز میتواند موجب «بازشناسی» شود. در نوشتار حاضر ضمن شرح موضع ضدافلاطونیِ گادامر درخصوص رابطۀ اصل و روگرفت در حوزۀ هنر، با تکیه بر برخی از آثار مرتبط او، به ارزیابی نگرش او پرداخته میشود و نشان داده میشود که او باوجود تأکیدش بر نقش مستقلِ روگرفت، گهگاهی ناخواسته به همان موضع افلاطونی بازمیگردد. https://mph.ui.ac.ir/article_27472_2fff97e7cbf7479ef9b923d9ac051da6.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153520230321Can mental substance hold some physical properties? Assessing Jonathon Lowe's viewآیا جوهر ذهنی میتواند برخی ویژگیهای فیزیکی را داشته باشد؟1211372733910.22108/mph.2022.134855.1438FAمحمدمهدیپوردکترای فلسفه دین، دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20220830The main problem of Cartesian Dualism which turns it to an outdated view is mental causation; If mental and physical substance have no mutual property, how we could explain the causal relation between them. Jonathan Lowe reconsiders Cartesian view and introduces his Non-Cartesian Substance Dualism which maintains that I, as a subject of my own experiences, literally can have some physical properties of my body. However, I think his afford is not consequent; By introducing a distinction between negative and positive possibility, first I argue that he needs positive possibility for his view. But as he committed to this idea that the identity of a property depends, at least in part, on its substance, he cannot use the idea of having a property derivatively to show this possibility. However, by resorting to the idea of spatiality of mind, I think we can maintain his core idea and believe that mind literally could has some physical properties. At the end, I will also try to answer to Kim's critiques about the idea of spatiality of mind.مهمترین اشکالی که دیدگاه دوگانهانگاری جوهری دکارتی را به دیدگاهی منسوخ بدل کرده، مسئلۀ علّیت ذهنی است. اگر دو جوهر ذهنی و فیزیکی هیچ ویژگی مشترکی ندارند، چگونه میتوان ارتباط علّیِ میان این دو جوهر را توضیح داد؟ جاناتان لو، با بازنگریِ اساسی در دیدگاه دکارتی، دیدگاه دوگانهانگاری جوهری غیردکارتی خود را مطرح میکند که براساس آن، من، بهعنوان سوژۀ حالات ذهنیام، میتوانم برخی ویژگیهای فیزیکیِ بدنم را «بهمعنای واقعی کلمه» داشته باشم. باوجودِاین، نگارنده عقیده دارد تلاش او بیثمر است؛ برای مدللکردن مدعای پیشگفته، باتوجهبه قائلشدن تمایز میان امکان سلبی و ایجابی، ابتدا استدلال میشود که جاناتان لو باید بتواند امکان ایجابی طرح پیشنهادی خودش را نشان دهد؛ اما ازآنجاکه او اینهمانی ویژگی را، حداقل تاحدی، وابسته به جوهر دارندۀ آن میداند، نمیتواند این امکان را با توسل به مفهوم «داشتن یک ویژگی بهشکل اشتقاقی» نشان دهد. باوجوداین، به نظر میرسد بتوان با توسل به انگارۀ مکانمندی جوهر ذهنی و ویژگیهای برآمده از آن، مدعای اصلی وی را تعدیل کرد و باور داشت که ذهن میتواند مکانمند باشد و بنابراین، همچنان برخی ویژگیهای فیزیکی را داشته باشد. در پایان نیز نگارنده سعی میکند به انتقادهای جگوان کیم به انگارۀ مکانمندی جوهر ذهنی پاسخ دهد.https://mph.ui.ac.ir/article_27339_d2504f2122254e5fc16658fc885fe647.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153520230321Is Aesthetics of Alexander G. Baumgarten Autonomous?بررسی خودآیینی استتیک در اندیشۀ الکساندر گوتلیب باومگارتن1391562768110.22108/mph.2023.134955.1440FAفریدهآفریندانشیار گروه پژوهش هنر، دانشکده هنر، دانشگاه سمنان، سمنان، ایرانJournal Article20220830Here, an attempt is made to answer this question in a descriptive-analytical way: Baumgarten is known as the German founder of aesthetics, But Can he properly justify the independence of aesthetics from other fields? In order to achieve this goal, instead of considering the historical course of his treatises, we have followed the discussion according to precedence and conceptual order. Among this conceptual arrangement, the focus is on the discussion of "perfection". Also poetry as the central issue of Baumgarten's aesthetics is considered. For Baumgarten, perfection is an object of inner coherence. Perfection in the subject refers to the perfected degree of sensible high when arousing sensible representations. In fact, Baumgarten believes that beauty and perfection are intertwined. In this way, beauty is in the chain of sensible perception. According to Baumgarten, perfection and beauty do not just depend on objective Cohesion and coordination in the object or artistic work, it is perceived through the subject. The subject receives the sensible effect as the degree of pleasure and displeasure. Beauty is, intuitively and undistinguished moral and, indirectly related to moral concepts through symbols (or signs). Logic is correlated to rational principles and rules over the aesthetics. With Baumgarten's effort, taking into account the more flexible function of rational laws in reason, a regin is opened to accept aesthetic due to the relation with moral domain and etc, rules Despite Baumgarten`s deeply efforts, the field of aesthetics is not autonomous.هدف مقاله این است که با روش توصیفیتحلیلی به این پرسش پاسخ دهد: آیا باومگارتن میتواند استتیک را به حوزهای خودآیین تبدیل کند؟ برای نشاندادن استقلال استتیک بهمعنی شناخت حسی، زیباشناسی و تجربۀ زیباشناختی در هنر از مفروضات، دادهها، استدلالها و مفاهیم سایر حوزهها بر مفهوم «کمال» تمرکز و رابطۀ استتیک با منطق و اخلاق بررسی شده است. او با منطقیدانستن صرفِ استتیک مخالف بود؛ اما آنرا غیرمنطقی نیز نمیدانست و معتقد بود «قانون» درونی و منطق خاص خود را دارد. مطالعه نشان میدهد قواعد عقلی چون اصل دلیل کافی و اصل امتناع تناقض حاکم بر امور انضمامی است. رویاروی امر تجربی انعطافناپذیری این اصول تعدیل میشوند. با تلاش باومگارتن در عقل جایی برای پذیرش قواعد زیباشناختی با درنظرگرفتن کارکرد منعطفتر قوانین عقلانی باز میشود. نزد وی در روش شهودی بازنماییهای حسی بهصورت نامتمایز اخلاقیاند. در روش نمادین بهواسطۀ ایدۀ زیباشناختی و استفاده از نمادها با حوزۀ اخلاق ارتباط برقرار میکنند. گرایش باومگارتن به فرقۀ پیتیستی، استتیک و دریافت حسی را راهی برای حصول بصیرت، تشخیص و تمایز نامعیّن خوب و بد سوق میدهد. در تجربۀ زیباشناختیِ شعر مفاهیم کمال، عظمت و ارجمندی به سایر حوزهها پهلو میزند؛ درنتیجه، باومگارتن، موفق به اجرای تمامعیار خودآیینی استتیک بهویژه در تمایز از حوزۀ اخلاق نمیشود.https://mph.ui.ac.ir/article_27681_8e21e200c907cb1145784b016149a193.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153520230321Rorty Versus Conant
“Freedom” without “Truth”: Rorty's reading of Orwellرورتی درمقابل کانِنت «آزادی» بدون «حقیقت»: خوانش رورتی از اورول1571782729410.22108/mph.2023.135595.1454FAایمانرحیم نصیریاندانشجوی دکتری گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایرانعبدالرزاقحسامی فراستاد گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایرانJournal Article20221112Does freedom, without the concept of truth, have a meaning? The idea is that deceiving people can be considered as an attack on their freedom. How can you detect deception without Truth? Rorty's famous answer to this question is that if we take care of freedom, the truth will take care of itself. For him, freedom comes before truth. Conant, unlike Rorty, believes that the concept of truth is the fundamental basis of freedom. He refers to Orwell's novel 1984. Conant sees the cruelty of the world of the novel 1984 as the result of removing the concept of truth in this world. Conant, according to the framework of postmodern thought, tries to argue with Rorty non-Realistically. This essay examines the confrontation between these two thinkers and the special strategy that Conant has adopted to present his criticisms against Rorty. It seems that Conant is not successful in designing his critical structure. Because he introduces cryptoRealist statements in his discussion, which is against his critical structure.آیا «آزادی» بدون «حقیقت» معنای محصلی دارد؟ فریب مردم حمله به آزادی آنها تلقی میشود؛ اما بدون «حقیقت» چگونه میتوان فریب را تشخیص داد؟ پاسخ مشهور رورتی این است که اگر ما مراقب «آزادی» باشیم، «حقیقت» مراقب خود خواهد بود. نزد او «آزادی» مقدم بر «حقیقت» است. کاننت، برخلاف رورتی، عقیده دارد «حقیقت» مبنای اساسیِ «آزادی» است. وی به رمان<em> 1984</em> اورول اشاره میکند. کاننت «قساوت[1]» جهان<em> 1984</em> را نتیجۀ حذف «حقیقت» در این جهان میداند. کاننت، در پی طراحی راهبرد ویژهای برای واردساختن انتقاداتش بر رورتی است. او برخلاف منتقدان رئالیست رورتی، قصد ندارد به معنای «متافیزیکی» «حقیقت» استناد کند. کاننت با رورتی موافق است که «رئالیسم متافیزیکی» نمیتواند مبنای «آزادی» باشد؛ اما ازنظر او «حقیقت»، کارکردی «غیر متافیزیکی» در «عرف عام» دارد که نقشی اساسی در شکلگیریِ «آزادی سیاسی» ایفا میکند؛ اما کاننت در طراحی راهبرد انتقادی خویش موفق نیست. وی نهتنها گزارش دقیقی از اندیشۀ رورتی ارائه نمیدهد، بلکه برخلاف ادعایش، نمیتواند بدون توسل به رئالیسم متافیزیکی، کارکردهای غیررئالیستی حقیقت را برای دفاع از «آزادی» به کار گیرد؛ ازاینرو، ناچار، رئالیسمی نهفته[2] را وارد استدلالهایش میکند که منافی رویکرد غیرمتافیزیکی او است.<br />[1] Cruelty<br />[2] Crypto Realismhttps://mph.ui.ac.ir/article_27294_7bfbe4979f04bdd91e9628eaf9767e64.pdf