دانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153620230923Human Happiness on The Horizon of The Theory of Being- in - World from Mulla Sadra's Point of Viewسعادت آدمی در افق عالم مندی وجود انسان از نگاه ملاصدرا1142803410.22108/mph.2023.133233.1406FAمحمدرضابلانیاناستادیار، گروه معارف اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه یزد، یزد، ایرانJournal Article20220410The issue of human happiness has been analyzed and evaluated by different philosophers and thinkers from different viewpoints. This article seeks to look at this issue once again on the horizon of the originality of existence. And show that the basis of terms that have long been used to explain this concept, such as the terms: pleasure, goodness, perfection, and understanding, is the term existence. The principle of the originality of existence as the most important achievement of transcendent wisdom along with some of its branches such as hierarchical unity of existence, substantive movement, the union of knowledge, and the known and dynamic and hierarchical nature of human existence and human being in the world in enlightening and deepening the truth of human happiness plays the most important role. The result of this article is that: true happiness requires moving in the path of perfection and intensification of existence, and concerning the presence and consciousness in the higher levels of existence, the kind of pleasure and perfection and happiness that will result, will intensify and be perfected.فلاسفه و اندیشمندان مختلف مسئلۀ سعادت آدمی را از زوایای متفاوت تحلیل و ارزیابی کردهاند. این مقاله در صدد است دگربار این موضوع را در افق اصالت وجود به نظاره بنشیند و نشان دهد که بنمایۀ اصطلاحاتی که از دیرباز در تبیین این مفهوم به کار رفته است، همچون واژگان لذت، خیر، کمال و درک، واژۀ وجود است. اصل اصالت وجود بهعنوان مهمترین رهاورد حکمت متعالیه همراه با برخی متفرعات آن همچون وحدت تشکیکی وجود، حرکت جوهری، اتحاد علم و عالم و معلوم و پویا و تشکیکیبودن وجود انسان و عالممندی وجود انسان در تنویر و تعمیق حقیقت سعادت آدمی مهمترین نقش را ایفا میکند. نتیجۀ حاصل از این مقاله این است که سعادت حقیقی مستلزم حرکت در مسیر استکمالی و اشتدادی وجود است و به نسبت حضور و شعور نسبت به مراتب بالاتر وجود، نوع التذاذ و استکمال و سعادت حاصله اشتداد و استکمال خواهد یافت.https://mph.ui.ac.ir/article_28034_f0d5cd59dd3a63e2000ed89e01b02ca9.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153620230923A Cognitive and Embodied Approach to the Paper and Digital Readingرهیافتی شناختی و بدنمند به خوانشگری کاغذی و دیجیتال15312821710.22108/mph.2023.133416.1411FAسیدجمالقریشیپژوهشگر گروه مطالعات بنیادین پژوهشگاه فضای مجازی، تهران، ایرانحسینمطلبیسرپرست پژوهشگاه فضای مجازی، تهران، ایرانJournal Article20220430In this article, with the help of Heidegger and Foucault's conceptual tools, as well as the achievements of the cognitive science, we try to examine the transition from paper reading to digital reading. This discussion can be a preparation for a philosophical understanding of the digital age. We show that Heidegger's analysis of the ready-to-hand beings and technology can help to understand the reading behaviors of paper and digital readers. We have also use Heidegger's analytical framework for text ontology. On the other hand, Foucault's reflections on the embodied technologies can explain the power-knowledge relationships that is constructed around the reader. In addition, the cognitive science has provided detailed empirical findings on the effects of reading behaviors on the human cognitive biases and skills by examining the various modes of reading. Embodied and skillful cognitive science, by going beyond the computational understanding of human beings, has noticed the various behaviors and states of the body in reading processes and highlighted their effects. To integrate these areas of research, we try to place the findings of the cognitive science within the framework of Heidegger and Foucault's technological understanding of the modern power-knowledge relationships.این مقاله تلاش میکند بهکمک ابزارهای مفهومی هایدگر، فوکو و نیز دستاوردهای علوم شناختی، از منظری فلسفی گذار از خوانشگری کاغذی به خوانشگری دیجیتال را بررسی کند. این بحث میتواند تمهیدی برای فهم فلسفی عصر دیجیتال باشد. در این پژوهش نشان داده میشود که تحلیل هایدگر دربارۀ هستی تودستی و تکنولوژی میتواند به فهم رفتارهای خوانشگری ناظر به خواندن کاغذی و دیجیتالی کمک کند. همچنین، از چهارچوب تحلیلی هایدگر، برای هستیشناسی متن بهره گرفته شده است. ازسویدیگر، تأملات فوکو دربارۀ تکنولوژیهای بدنمند میتواند مناسبات قدرتـشناختی را که پیرامون خواننده شکل میگیرد، تبیین کند. افزونبراین، علوم شناختی با بررسی مفصّل نحوههای گوناگون خوانشگری، یافتههای تجربی مفصّلی از تأثیرات منشهای خوانشگری بر سوگیریها و مهارتهای شناختی انسان به دست داده است. در این میان، علوم شناختی بدنمند و مهارتی جایگاهی متمایز دارد؛ چراکه با گذار از فهم رایانشی از انسان، به منشها و حالتهای گوناگون بدنی هنگام مطالعه توجه و تأثیرات آنها را برجسته کرده است. برای یکپارچهکردن این حوزههای پژوهشی، تلاش بر این است که یافتههای علوم شناختی در چهارچوب فهم تکنولوژیک هایدگر و فوکو از مناسبات قدرتـشناخت مدرن قرار گیرد.https://mph.ui.ac.ir/article_28217_8f8a471edd3003e72afb35d01be067cf.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153620230923Analysis and investigation of the idea of the permanence of human self-awareness in Allameh Tabatabai's viewتحلیل و بررسی انگارۀ دائمیبودن خودآگاهی انسان از دیدگاه علامه طباطبایی33502794910.22108/mph.2023.135105.1442FAمحی الدیناحسان دوستدانشجوی دکترا فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایراننصرالهحکمتاستاد گروه فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20220912Self-awareness as a philosophical and anthropological subject is rooted in anthropological foundations. In Islamic philosophy, the humanity of human is his soul; therefore, the main property of self-awareness is the human soul. In Allameh Tabatabai’s philosophical view, self-awareness is the knowledge of the presence of the self in its essence. Considering that from his view the definition of science is the presence of an incorporeal thing in the presence of another immaterial thing, in the self-awareness both are the human soul. Allameh believes that man is always aware of himself from birth to death, which includes awakening, sleep and anesthesia, and after death. Even if we do not remember anything about our self-awareness after anesthesia or sleep, it is not a reason for not having self-awareness. It seems that some of Allameh's arguments do not prove all the claims. Also, his view can be analyzed from the path of pure attention to the ontological definition of science and also the division of science into simple and compound types. It seems that the self-awareness that Allameh attributes to it during periods of anesthesia or sleep that is not remembered is a simple science and cannot be considered as a factor or criterion for human perfection.خودآگاهی در مقام موضوعی فلسفی و انسانشناختی، ریشه در مبانی انسانشناسانۀ فیلسوف دارد. در فلسفۀ اسلامی، انسانیتِ انسان وابسته به نفس اوست و ازاینرو، متعلَق اصلی خودآگاهی نفس انسان است. در دستگاه فکری علامه طباطبایی، خودآگاهی علمی حضوری است که انسان به ذات خویش دارد. باتوجهبه اینکه از دیدگاه وی علم به حضور امر مجردی در نزد مجردی تعریف میشود، در خودآگاهی هر دو مجرد نفس انسان است. وی معتقد است انسان از بدو تولد تا پس از مرگ همواره به خود آگاه است و این آگاهی بیداری، خواب، بیهوشی و زندگی پس از مرگ را دربرمیگیرد. حتی اگر پس از بیهوشی یا خواب چیزی دربارۀ خودآگاهیمان به یاد نیاوریم، دلیلی بر نداشتن آن نیست؛ اما به نظر میرسد که برخی از استدلالهای علامه دراینباره اثباتکنندۀ تمام مدعا نیست. همچنین، این دیدگاه علامه را میتوان از مسیر توجه صرف به تعریف هستیشناسانۀ علم و تقسیم علم به بسیط و مرکب تحلیل کرد. به نظر میرسد آن خودآگاهی که علامه در مقاطعی از بیهوشی یا خواب به آن قائل است که پس از خواب یا بیهوشی به یاد نمیماند، از نوع علم بسیط است و نمیتواند عامل یا ملاکی برای کمال انسان محسوب شود.https://mph.ui.ac.ir/article_27949_ec4103ab4abf1be6825a2adf4a75d9f5.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153620230923The Spirit Theory of Meaning and The Idea of Family Resemblanceنظریۀ روح معنا و ایدۀ شباهت خانوادگی51642809710.22108/mph.2023.135564.1453FAغلامرضاحسین پوراستادیار، گروه عرفان، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20221029According to the theory of the spirit of meaning, with the interpretation of Imam Khomeini, words have been established for common concepts; That is, they are not established for the concept bound to a certain reference, even if the establisher thinks that the concept is unique to one reference. Thus, there is a common component or spirit among all common words that are in a longitudinal relationship in different worlds. Therefore, from Imam Khomeini's point of view, in establishing the words for the spirits of meanings, what is comprehensive between people and the place of compatibility and sharing between them should be presupposed. But Wittgenstein expressed the idea of family resemblance when he abandoned his earlier essentialism and abandoned the determination of meaning. The concept of family resemblance is explained in the first place by reference to the concept of game. The late Wittgenstein argues that just as there is nothing unique in games that is common to all of them, there is nothing unique in the various uses of language that is common to all, but, just like games, there is a system of overlap and overlap of similarities. But the theory of the spirit of meaning, contrary to the idea of family resemblance, believes in the common essence or spirit that exists in words that have different meanings and are located in multiple worlds at the same time; The very thing that the idea of family resemblance seeks to abolish. Thus, criticizing the theory of the spirit of meaning based on the idea of family resemblance is the aim of this article.براساس نظریۀ روح معنا، با تقریر امام خمینی، الفاظ براى مفاهیم عامه وضع شدهاند. یعنی براى مفهومِ مقید به مصداقِ معین وضع نشدهاند؛ گرچه واضع گمان کند که مفهوم منحصر در یک مصداق است. بدینسان، مؤلفه یا روح مشترکی در میان همۀ الفاظ مشترکی وجود دارد که در یک ارتباط طولی در عوالم مختلف با هم قرار دارند؛ بنابراین، از منظر امام خمینی، در وضع الفاظ براى ارواح معانى، باید آنچه را که جامع بین افراد و محل تناسب و مابهالاشتراک میان آنهاست، مطمح نظر قرار داد؛ اما ویتگنشتاین زمانی ایدۀ شباهت خانوادگی را بیان کرد که ذاتگرایی متقدم خود را کنار گذاشت و از تعیّن معنا صرفنظر کرد. مفهوم شباهت خانوادگی در وهلۀ اول با اشاره به مفهوم بازی ایضاح میشود. ویتگنشتاین متأخر معتقد است همانطور که هیچ چیز منحصربهفردی در بازیها وجود ندارد که در همۀ آنها مشترک باشد، هیچ چیز منحصربهفردی در کاربردهای مختلف زبان نیز وجود ندارد که در همۀ آنها مشترک باشد؛ بلکه درست مانند بازیها، نظامی از همپوشانی و تداخل شباهتها وجود دارد؛ ولی نظریۀ روح معنا، برخلاف ایدۀ شباهت خانوادگی، معتقد به ذات یا روح مشترکی است که در الفاظی وجود دارد که با معانی مختلف و در طول هم در عوالم متعدد قرار دارند؛ همان چیزی که ایدۀ شباهت خانوادگی در پی الغای آن است. بدینسان، هدف این مقاله، نقد نظریۀ روح معنا براساس ایدۀ شباهت خانوادگی است.https://mph.ui.ac.ir/article_28097_0815a7cc4078bbd2849eb60cadd86a89.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153620230923The search of deathlessness in Gilgamesh tragedy based on Irvin D. Yalom’s existential ideasجستوجوی بیمرگی در سوگنامۀ گیلگمش براساس نظریات هستیگرایانۀ اروین یالوم65812809310.22108/mph.2023.135723.1456FAآسیهذبیح نیا عمراندانشیار گروه زبان و ادبیات، دانشکده علوم انسانی. دانشگاه پیام نور. تهران. ایرانJournal Article20221113This study is a research on Gilgamesh tragedy which is a search of deathlessness Based on Irvin D. Yalom (1931) whom is an American existential Psychiatrist – ideas on death and one’s self defense mechanism against anxiety caused by fear of death. Gilgamesh was the fifth king of Sumeria. He ruled Uruk city for 125 years after Noah’s flood. People complain to the gods about his oppression and gods create Enkidu to defeat him. The two become friends after a head-to-head fight. Gilgamesh, with the help of Enkidu kills the Bull of heaven and Humbaba the guardian of the cedar forest. In the aftermath, Enkidu dies and sad Gilgamesh seeks immortality, but in the end, the death embraces him. In this study, with Relying on descriptive-analytical method and comparative approach, The Gilgamesh tragedy has been compared with Irvin D. Yalom’s opinions that the main goal of his existential psychotherapy is to increase a person's awareness of existential concerns by expanding his perspectives on life and the world around him. The result of this study shows that Irvin D. Yalom’s ideas on death anxiety and giving a solution for overcoming fear of death are consistent with Gilgamesh tragedy.پژوهش حاضر براساس نظریات اروین یالوم (1931م.) روانپزشک هستیگرای آمریکایی، برپایۀ مرگآگاهی و راهکار دفاعی حفظ فرد از اضطراب مرگ به بررسی سوگنامۀ گیلگمش میپردازد که تراژدی جستوجوی بیمرگی است. گیلگمش پنجمین پادشاه سومر بود که پس از طوفان نوح، 125 سال بر شهر اورک حکم راند. مردم از ستم او به خدایان شکایت میبرند و خدایان برای شکست او انکیدو را میآفرینند. آن دو، بعد از جنگی تنبهتن با هم دوست میشوند. گیلگمش با همراهی انکیدو، هوم بابا، نگهبان جنگل سدر و گاو آسمانی را میکُشد. بهعقوبت، انکیدو کُشته میشود. گیلگمش که از مرگ انکیدو ناراحت است، بهدنبال راهی برای دستیابی جاودانگی است؛ اما سرانجام مرگ او را دربرمیگیرد. در مقالۀ حاضر، با تکیه بر روش توصیفی ـ تحلیلی و رویکرد تطبیقی، حماسۀ گیلگمش با نظرات اروین یالوم مقایسه است که هدف اصلی رواندرمانگری وجودی وی، افزایش آگاهی فرد از دغدغههای وجودی با گستردهکردن چشماندازهای او به زندگی و جهان پیرامونش است. یافتههای پژوهش نشان میدهد نظریات یالوم دربابِ اضطراب مرگ و ارائۀ راهکار کارآمد برای کنارآمدن با مرگ با سوگنامۀ گیلگمش همخوانی دارد.https://mph.ui.ac.ir/article_28093_39a1d50770a5c2aca3c2a4a1c9747b48.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153620230923Bergson's role in the phenomenology movement based on Heidegger's interpretationنقش برگسون در جنبش پدیدارشناسی براساس تفسیر هایدگر83972747110.22108/mph.2023.135766.1457FAحسینملکوتیدانشجو گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانبیژنعبدالکریمیدانشیار گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانعلیمرادخانیدانشیار گروه فلسفه، دانشکده علوم انسانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0000-0001-5046-3888Journal Article20221116Phenomenology is one of the most important nowadays’ philosophical movements. Although Husserl is the founder, you can find its roots in philosophers’ works like Descartes, Kant, and Bergson. Heidegger Learned phenomenology from his professor and used it as a way to understand Being. Phenomenology for Heidegger transformed from Husserlian simple form to a way to understand the truth. Part of this transformation is because of Bergson's influence on Heidegger. In Heidegger’s opinion, Bergson, with bolding the importance of consciousness for understanding life, had a part in establishing Husserl’s phenomenology. By translating Bergson’s works into German, Max Scheler played a crucial role in gathering attention to Bergson's philosophy. This effort led to Husserl’s important work, <em>the investigations of internal time consciousness</em>, which are partly published in Husserl’s later works. Furthermore, Bergson, by making a difference between common time and real-time or ‘duration’ in understanding life, showed philosophy a new way of understanding truth. For Heidegger, phenomenology without understanding the concept of time, and centralization of Dasein as temporality, is not conceivable. The phenomenology is one of the most complex topics in the philosophy of the 20<sup>th</sup> century, and the simplest way to understand it is to pay attention to the formation of its roots.<em> </em>Considering that not enough research has been done on the influence of Bergson's philosophy on the phenomenological movement, this article tries to cover as much of this need as possible.پدیدارشناسی یکی از مهمترین جریانهای فلسفۀ معاصر است که اگرچه هوسرل بنیانگذار آن محسوب میشود، ریشههای شکلگیری آن در آثار فلاسفهای همچون دکارت، کانت و برگسون یافت میشود. هایدگر پدیدارشناسی را از استاد خود آموخت و آن را بهعنوان روشی برای فهم وجود به کار برد. پدیدارشناسی در هایدگر از شکل سادۀ هوسرلی بهروشی کارآمد برای فهم حقیقت تبدیل میشود که بخشی از این تحول مدیون اثری است که برگسون بر تفکر هایدگر دارد. ازنظر هایدگر، برگسون با طرح اهمیت آگاهی در فهم حیات آنگونه که هست، در شکلگیری پدیدارشناسی هوسرل نقش دارد. ماکس شلر در ترجمۀ آثار برگسون بهزبان آلمانی و توجه به فلسفۀ او نقش مهمی دارد. تلاش شلر در پرداخت به فلسفۀ برگسون، به اثر هوسرل <em>تحقیق در زمان آگاهی درونی</em> کشیده میشود که بخشهایی از آن در آثار بعدیاش منتشر میشود. علاوه بر این، برگسون ازطریق تفاوت قائلشدن میان زمان معمولی با زمان واقعی یا «دیرند» و نقش دیرند در فهم حیات، راه جدیدی را برای فهم واقعیت به فلاسفه معرفی میکند. برای هایدگر، پدیدارشناسی بدون فهم مسئلۀ زمان و محورقراردادن دازاین بهعنوان موجودی زمانمند امکانپذیر نیست. پدیدارشناسی یکی از پیچیدهترین مباحث فلسفۀ قرن بیستم است و سادهترین روش برای فهم آن توجه به ریشههای شکلگیری آن است. باتوجهبه اینکه درزمینۀ تأثیر فلسفۀ برگسون بر جنبش پدیدارشناسی تحقیقات کافی صورت نگرفته است، در این مقاله سعی شده تا حد امکان بخشی از این نیاز پوشش داده شود.https://mph.ui.ac.ir/article_27471_10a4c2f2b76c0f2382c57336d328bbc5.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153620230923Kripke’s Wittgenstein and Ginsborg’s Reductive Dispositionalismویتگنشتاینِ کریپکی و قابلیتگراییِ تقلیلگرایانة هانا گینزبرگ991182751610.22108/mph.2023.136009.1460FAعلیحسینخانیاستادیار گروه مطالعات علم، موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، تهران، ایرانJournal Article20221210Kripke in his famous book on Wittgenstein’s later philosophy argues, on behalf of Wittgenstein, that there can be no fact of the matter as to what a speaker means by her words, that is, no fact that can meet the Constitution Demand and the Normativity Demand. He particularly argues against the dispositional view, according to which meaning facts are constituted by facts about the speaker’s dispositions to respond in a certain way on certain occasions. He argues that facts about dispositions are finite and are incapable of constituting facts about what speakers mean by their words; they are also essentially descriptive, not prescriptive and, thus, cannot meet the Normativity Demand. Hannah Ginsborg has recently attempted to resist Kripke’s Wittgenstein’s arguments against dispositionalism by defending a new sort of reductive dispositionalism which can meet both demands at the same time. In this paper, I will argue that she would not be successful in her project.کریپکی در تفسیر مشهور خود از ویتگنشتاین، استدلال میکند که هیچ فکت یا امر واقعای دربارۀ یک گوینده وجود ندارد که بتواند دو شرط مهم را برآورده سازد: شرط برساخت متافیزیکی معنا و شرط هنجارینبودن آن. وی بهخصوص دیدگاه قابلیتگرایی را مورد حمله قرار میدهد و استدلال میکند که فکتها درمورد قابلیتهای گوینده نمیتوانند هیچیک از این دو شرط را برآورده سازند. یکی از واکنشها به استدلالهای کریپکی ازسوی گینزبِرگ، فیلسوف زبان معاصر بوده است که تلاش میکند دیدگاه قابلیتگرایانة تقلیلگرایانهای را ارائه کند که شرط هنجارینبودن معنا را همزمان با شرط برساخت برآورده سازد. در این مقاله نشان داده میشود که تلاش وی موفق نخواهد بود.https://mph.ui.ac.ir/article_27516_9c4fa7ae6316cf4c3924a11d6e017723.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153620230923The Possibility of Metaphysics as The Science of The Possible: A defense of metaphysics against radical naturalismاِمکان متافیزیک در مقامِ علم امر ممکن، دفاعی از متافیزیک در برابر طبیعیگرایی رادیکال1191412765410.22108/mph.2023.136094.1461FAحسنامیری آرااستادیار گروه مطالعات علم، مؤسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران.Journal Article20221220During the second half of the 20th century, after the decline of logical empiricism, metaphysics was revived as analytic metaphysics. However, during the last two decades, significant <em>naturalistic</em> objections have been raised to analytic metaphysics. In the first chapter of their seminal book, <em>Every Thing Must Go</em>, Ladyman, Ross, and Spurrett, after taking a destructive approach to contemporary analytic metaphysics, presented a positive plan for appropriate naturalized metaphysics. For them, naturalized metaphysics is an activity to unify, under some constraints, the sciences. Analytic metaphysics, on the other hand, had its serious defenders. One of the enthusiastic advocates of metaphysics, as an inquiry with an independent method and subject matter, is Jonathan Lowe (1950-2014). At the end of his working life, he published various works in which he argued for a remarkable conception of metaphysics, that is, <em>metaphysics as the science of the possible</em>. In this paper, we claim that Jonathan Lowe's views on metaphysics provide a compelling stance for addressing the radical naturalistic objections raised by Ladyman, Ross, and Spurrett, and so it provides a thoughtful defense of metaphysics against those worries.پس از افول تجربهگرایی منطقی، متافیزیک در نیمۀ دوم قرن بیستم و با عنوان «متافیزیک تحلیلی» حیاتی دوباره یافت. بااینحال، در طول دو دهۀ اخیر، اعتراضاتِ مهمی ازسوی فیلسوفان طبیعیگرا بر متافیزیک تحلیلی وارد شد. لیدیمن، راس و اسپورِت در فصل نخست کتاب مهمشان، <em>هر چیز باید برود</em>، پس از رویکرد تخریبی نسبت به متافیزیک تحلیلی معاصر، طرحی ایجابی را از نوعی متافیزیک طبیعیشدۀ درخور ارائه کردند. ازنظر آنها متافیزیک طبیعیشده فعالیتی برای یکپارچه سازی علوم، تحت قیودی است. ازسوی دیگر، متافیزیک تحلیلی نیز مدافعان خود را دارد. یکی از مهمترین مدافعان متافیزیک معاصر، در مقام حوزهای با روش و موضوع مستقل، جاناتان لو (1950ـ2014) است. او در آثار مختلفی که اواخر عمرِ کاری خویش منتشر کرد، تلاش داشت تا از تلقیای خاص از متافیزیک دفاع کند؛ یعنی متافیزیک <em>در مقام علم امر ممکن</em>. در این مقاله استدلال میشود بخشهایی از آرای جاناتان لو در مقام پاسخ به اعتراضات لیدیمن، راس و اسپورت قانعکنندهاند و دفاعی سنجیده از متافیزیک تحلیلی را فراهم میآورند.https://mph.ui.ac.ir/article_27654_83c31c9a65ab9c6eabe2c468f8cef58c.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153620230923A Comparison Between early and later Heidegger on Plato’s Ideasمقایسۀ وجههنظرهای هیدگر متقدم و متأخر درباب ایدههای افلاطون1431592773310.22108/mph.2023.136229.1463FAکاظمهانیدانش آموخته دکتری فلسفه، گروه فلسفه، دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانJournal Article20221228Plato’s doctrine of ideas can be considered his most important doctrine. Throughout the history of philosophy, each philosopher, according to the problem he faced, has returned to this doctrine. One of the problems that Western philosophers have faced in the contemporary world is the nihilism and meaninglessness of western civilization. Martin Heidegger considers the root of this meaninglessness to be oblivion of Being and oblivion of truth as unhiddenness and disconcealment. Heidegger believes that Plato’s doctrine of ideas is the cause of this oblivion, Plato made ideas the foundation of beings, and this has no meaning other than oblivion of Being. Using phenomenology, Heidegger returns to Plato’s allegory of the cave to elucidate the nature of this oblivion. Heidegger’s interpretation of ideas changes over time, because in his later thinking, Heidegger passes through the phenomenology of Dasein and pays attention to the openness of Being. Later Heidegger explains the idea and the eidos based on the openness of Being and considers the presence of the present dependent on this openness. In this paper, we will try to examine the relationship between early and later Heidegger's view on Plato’s ideas.آموزۀ ایدههای افلاطون را میتوان مهمترین آموزۀ او دانست. در طول تاریخ فلسفه، هرکدام از فیلسوفان باتوجهبه مسئلهای که با آن روبهرو بودهاند، به این آموزه رجوع کردهاند. یکی از مسائلی که فیلسوفان غربی در عالم معاصر با آن مواجهه داشتهاند، نیستانگاری و بیمعنایی تمدن غربی است. مارتین هیدگر ریشۀ این بیمعنایی را فراموشی وجود و فراموشی حقیقت در معنای ناپوشیدگی (اَلثئیا) و نامستوری میداند. در نظر او، آموزۀ ایدههای افلاطون عامل این فراموشی است؛ زیرا افلاطون بنیادِ موجودات را ایدهها قرار داد و این معنایی جز فراموشی وجود ندارد. هیدگر با استفاده از پدیدارشناسی به تمثیل غار افلاطون رجوع میکند تا چگونگی این فراموشی را وضوح ببخشد. تفسیر هیدگر از ایدهها بهمرور تغییر میکند؛ زیرا هیدگر در تفکر متأخرش از پدیدارشناسی دازاین گذر میکند و به گشودگی وجود توجه میکند. هیدگر متأخر ایده و آیدوس را براساس گشودگی توضیح میدهد و حضورِ امر حاضر را وابسته به این گشودگی میداند. در این نوشتار، سعی میشود نسبت میان وجههنظرهای هیدگر متقدم و متأخر راجع به ایدههای افلاطون بررسی شود.https://mph.ui.ac.ir/article_27733_945097a836741efd903a2e013c78ee70.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276153620230923Does on Certainty Represent the Third Wittgenstein? A Critical Evaluationآیا درباب یقین معرف ویتگنشتاین سوم است؟ یک ارزیابی نقادانه1611842814210.22108/mph.2023.136337.1465FAعلیپایااستاد کالج اسلامی، وابسته به دانشگاه میدلسکس، لندن، انگلستان. استاد وابسته مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور، تهران، ایرانعبدالحمیدمحمدیدکتری فلسفه علم، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0000-0001-7516-3347Journal Article20230105In addition to <em>Tractatus Logico-Philosophicus</em> (1921) and <em>Philosophical Investigations</em> (1951), Wittgenstein left a collection of notes. Some of his students have published edited versions of these remaining notes under various titles. One of the latest of these collections came to the market in 1969 under the title of "<em>On Certainty</em>". In this book, Wittgenstein discusses the issue of certainty from an epistemological point of view. He rejects scepticism and argues that certainty belongs to the category of non-epistemological concepts. And he adds that certainty, though meaningless, nevertheless is necessary for the formation of knowledge. A group of commentators, including Rom Harre´ and Moyal-Sharrock, have referred to this new approach of Wittgenstein as the Third Wittgenstein. The purpose of the present paper is to critically examine the development of Wittgenstein's thought from <em>Tractatus</em> to <em>On Certainty</em> with respect to the notion of certainty to show that contrary to the claims of philosophers like Harre´and Moyal-Sharrock, the Wittgenstein of <em>On Certainty</em> is not a new Wittgenstein, and that the basis of his discussions concerning scepticism and certainty and their meaninglessness could be traced back to his views in <em>Tractatus</em> and <em>Investigations</em>, and in particular, his discussion of private language and its denial.ویتگنشتاین علاوه بر دو کتاب <em>رسالۀ منطقی ـ فلسفی</em> (1921) و <em>تحقیقات فلسفی</em> (1951)، مجموعهای از یادداشتها بر جای گذاشت. برخی از شاگردان او این یادداشتهای برجایمانده را برمبنای ملاحظاتی، گاه با پیرایشها و افزایشهایی با عناوین مختلف منتشر ساختند. یکی از این آثار، که در زمرۀ آخرین تألیفات منتشرشده از ویتگنشتاین است، با عنوان درباب یقین بهسال 1969 منتشر شد. ویتگنشتاین در این کتاب به بحثی معرفتشناختی میپردازد و ضمن ردّ شکاکیت استدلال میکند که یقین هرچند بیمعنا و مقولهای غیرمعرفتی است، وجودش برای شکلگیری معرفت، ضروری است. گروهی از مفسران ازجمله رُم هَره و مویالـشَرّاک از این رویکرد جدید ویتگنشتاین با عنوان ویتگنشتاین سوم یاد کردهاند. هدف نوشتار حاضر آن است که با بررسی نقادانۀ سیر اندیشۀ ویتگنشتاین در رسیدن به یقینگرایی خاص خود از <em>رساله تا درباب یقین</em> نشان دهد برخلاف مدعای مفسرانی نظیر هره و مویال ـ شَرّاک، ویتگنشتاینِ <em>درباب یقین</em>، ویتگنشتاین جدیدی نیست و بنمایۀ مباحث او درمورد شکاکیت و یقین و بیمعنایی آنها، به تفکرات قبلی او در <em>رساله و تحقیقات</em> بهخصوص به بحث زبان خصوصی و انکار آن برمیگردد.https://mph.ui.ac.ir/article_28142_93b005681325f20470b0dd23c0a600e5.pdf