دانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276163720240320Meaningful concerns in Ibn Sina's poemsدغدغههای معناداری در اشعار ابنسینا1252844110.22108/mph.2023.136324.1464FAیدالهرستمیاستادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه پیام نور، تهران ، ایرانسهاممخلصاستادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه پیام نور، تهران ، ایرانJournal Article20230116Heterophenomenology is a term that Daniel Dennett coined against Husserl's phenomenology, and its purpose is to study the problem of consciousness from a third-person perspective, as it is common in natural sciences. Dennett criticizes Husserl's phenomenology due to its reliance on introspection and first-person perspective, as well as the impossibility of creating consensus. The result of this is skepticism, solipsism, and relativism. According to Dennett, the only appropriate and agreeable method for studying consciousness is to focus from a third-person point of view on the processes that go on in the brain and are not available through introspection and from a first-person point of view. Accordingly, Dennett proposes the model of multiple drafts in opposition to the Cartesian Theater to investigate consciousness, according to which all types of perception, thinking, and mental activity in the brain are accompanied by multi-directional processes of interpretation, description, and development within sensory data. In this article, the claim is defended that the criterion of essentialism to distinguish introspection from the phenomenological method, considering Dennett's opposition to any essentialist approach to studying consciousness, is not effective. In addition, the priority of the third-person approach leaves no room for a phenomenological science based on the third-person perspective.این مقاله بر این اعتقاد است که اساساً شعر میتواند مقولهای فلسفی باشد. ادبیات و بهطور خاص شعر، نوعی نگرش به هستی است و ادبیاتی که پشتوانۀ فلسفی دارد، بهصورتی هنرمندانه از نگرش شخص به هستی، زندگی، رنج، مرگ و معنای زندگی سخن میگوید. براساس مطالعۀ اشعار ابنسینا که در این مقاله انجام شده است، میتوان گفت که ابنسینا هرگز فارغ از دغدغهها و دلواپسیهای غایی با خاستگاه اگزیستانسیالیستی نبوده است. آزادی اراده، تنهایی، مرگ و پوچی چهار مسئلۀ اساسی این مطالعه هستند. این مقاله بهمنظور رسیدن به قضاوتی دقیقتر در مواجهۀ ابنسینا با هستی و همچنین، پاسخ به معناداری یا بیمعنایی زندگی، به بررسی اشعار وی پرداخته است.https://mph.ui.ac.ir/article_28441_3e9848183fbfcb1d5afa61417fc7cc57.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276163720240320Representation in the film based on Martin Heidegger's ideaبازنمایی در فیلم برمبنای نظر مارتین هایدگر27422844010.22108/mph.2024.137308.1474FAمهدیهمایونیانشجوی دکتری، گروه پژوهش هنر، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.اصغرفهیمی فردانشیار، گروه پژوهش هنر، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.Journal Article20230419<strong>Abstract</strong><br />The relationship between reality and cinema is an important factor in theorizing about cinema. According to some theorists, cinematic reality receives its validity from the structure of the mind. According to some others, it is the external reality that must be acknowledged. It can be said that the relationship between cinema and reality is considered as a relationship in which cinema has an important function: to determine the position of cinematic signifier, as cinematic mechanisms that So, they can gain their signified in the outside world, or in the mind. In this research, an attempt was made to explain the relationship between film and reality in cinematic theories and its relationship with representation, to discuss the distinction of cinematic works, and to provide a specific classification based on representation based on Heidegger's thought. How a cinematic work can be considered based on the representation and presence of the earth in the work of art. In the continuation of the research, some cinematographic works were analyzed according to the representation in Heidegger's view in three distinct groups: Representative, Beyond- Representative, and Un-Representative. Among these works, the film About Endlessness by Roy Anderson, as the Un-Representative work, reveals the presence of the earth in the work of art.نسبت میان واقعیت و سینما در نظریهپردازی دربارۀ سینما، جایگاه ویژهای را ازآنِ خود کرده است. براساس تبیین برخی از نظریهپردازان، واقعیت سینمایی اعتبار خود را از سازوکار ذهن دریافت میکند. در نظر برخی دیگر، این واقعیت بیرون است که بدیلِ سازوکار ذهن میشود. میتوان گفت رابطۀ میان سینما و واقعیت بهعنوان رابطهای در نظر گرفته میشود که در آن، سینما وظیفهای مهم بر عهده دارد: مشخصکردن جایگاه دلالتهای سینمایی، بهعنوان سازوکارهای سینمایی که ازسویی میتوانند جایگاه مدلول خود را در عالم بیرون کسب کنند و یا میتوانند مدلولی داشته باشند که جایگاه خود را اینبار، در ذهن، تثبیت میکنند. در این پژوهش تلاش شد با تبیین رابطۀ میان فیلم و واقعیت در نظریات سینمایی و رابطۀ آن با بازنمایی، تمایز آثار سینمایی به بحث گذاشته شود و دستهبندی خاصی براساس بازنمایی برمبنای اندیشۀ هایدگر ارائه شود (هایدگر خود از تمایزی یاد میکند که هنر بزرگ را میسازد)؛ اینکه اثر سینمایی را چگونه میتوان براساس بازنمایی و آشکارگی حضور زمین در کار هنری مورد توجه قرار داد. بهاینمنظور و در ادامۀ پژوهش، برخی آثار سینمایی، متناسب با جایگاه بازنمایی در دیدگاه هایدگر در سه گروه متمایز بازنماگرا ، فرابازنماگرا و نابازنماگرا واکاوی شد. در میان این آثار، فیلم <em>دربارۀ بیکرانگی</em> اثر روی اندرسون، بهعنوان اثر نابازنماگرا، حضور زمین در کار هنری را آشکار میکند.https://mph.ui.ac.ir/article_28440_228c22b026f702b66089c51f2c6125a1.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276163720240320Categorical Domain of Intuiting Phenomenological Essencesدامنۀ مقولی شهود ماهیات پدیدهشناختی43582803510.22108/mph.2023.137315.1475FAیاسرخسروی زادهکارشناسی ارشد، گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانمرتضینوریاستادیار گروه فلسفه، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20230507<strong>Abstract</strong>
An essence is the intuitable objective correspondent of a concept. Phenomenology is the science of these objects and the science about them. But is it possible for every concept to have an essence? This question is a crucial one since any concept without essence would be eliminated from phenomenology. The phenomenological meaning of such concepts would be a challenge. Excluding a subject matter from phenomenology is a consequence of the refusal to achieve a solid mindset about it because of the infeasibility of intuiting it clearly and distinctly. As a result, such a concept would be ambiguous, inconsistent, or incomprehensible and every conceptualization or standpoint about it would be ultimately an arbitrary appropriation. Arbitrariness here can mean insisting on a metaphysical and, of course, unreasonable position, a collective (cultural) belief, or a personal or artistic attitude. Furthermore, it is inconsistent with our expectation of phenomenology as an all-encompassing science that some categories could be identified outside of its domain. Notwithstanding, this ideation tends to be problematic and disputable for some categories. This possibility has been questioned for theoretical concepts, natural kinds, cultural concepts, and transcendent universals in one or another way. After elaborating on these problems, we attempt to figure them out. These criticisms have failed to comply with the phenomenological epoché, the unreality of the transcendental area, and the solipsistic nature of phenomenological research. Their failure is caused by relying on science in phenomenological research. According to our observations, intuiting an essence simply means determining an individual object’s belonging to the corresponding universal concept. Thus, the impossibility of ideation for a category implies that it is impossible to determine whether any individual object falls under the aforementioned category, while all the discussed criticisms acknowledge that determination.ماهیت پدیدهشناختی، مابازای اُبژکتیو یک مفهوم است که شهود میشود. پدیدهشناسی علم این ابژهها و دربارۀ آنهاست؛ اما آیا تمامی مفاهیم میتوانند واجد ماهیت باشند؟ اهمیت این پرسش در این است که هر مفهومی که نتواند ماهیت داشته باشد، از حوزۀ پدیدهشناسی حذف میشود. معنای پدیدهشناختی چنین مفاهیمی مسئلهای چالشبرانگیز است. کنارگذاشتن یک موضوع از پدیدهشناسی نتیجۀ اعتقاد به امتناع دستیابی به ذهنیتی متقن دربارۀ آن است؛ زیرا نمیتوان شهودی واضح و متمایز از آن داشت؛ درنتیجه، چنین مفهومی فینفسه مبهم، مغشوش یا درنیافتنی است و هر مفهومپردازی یا موضعی دربارۀ آن درنهایت، مصادرۀ اوبژۀ مذکور و موضعی دلبخواهی خواهد بود. دلبخواهیبودن در اینجا میتواند بهمعنای ابتنا بر موضعی متافیزیکی و البته غیرمتقن، اطلاقی جمعی (فرهنگی) یا ذوقی شخصی یا هنرمندانه باشد. در همان حال، شناسایی مقولاتی خارج از دامنۀ پدیدهشناسی با انتظار ما از آن بهعنوان جامع تمام علوم ناهمخوان است؛ اما شهود ماهیت در برخی مقولات مسئلهساز و مناقشهبرانگیز است. چنین امکانی برای مفاهیم نظری، انواع طبیعی، مفاهیم فرهنگی و کلیات متعالی هرکدام بهنحوی زیر سؤال رفته است. در این متن ابتدا این مسائل بهتفصیل بیان میشود و سپس به آنها پاسخ داده میشود. تمام این نقدها در پایبندی به تعلیق پدیدهشناختی، ناواقعیبودن ساحت استعلایی و سولیپسیستیبودن پژوهش پدیدهشناختی دچار قصور شدهاند. قصور آنها ناشی از اتکا به علوم در پژوهش پدیدهشناختی است. درنهایت، طبق ملاحظات مطرحشده، شهود ماهیت معنایی جز تشخیص تعلق یا عدم تعلق یک ابژۀ منفرد به مفهوم کلی متناظر ماهیت مدنظر ندارد؛ درنتیجه، امتناع شهود ماهیت برای یک مقوله بهمعنای امتناعِ داشتن موضعی دربارۀ تعلق هیچ ابژهای تحت مقولۀ مذکور است؛ درحالیکه تمام اشکالات فوق به چنین تشخیصی اذعان دارند.https://mph.ui.ac.ir/article_28035_3bef4705e0e59f674aac262e7ca4cf40.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276163720240320Criticism and analysis of the role of Christianity and factors aligned with it in overturning the historicity of the natural will of humans and elites; From Nietzsche's point of viewنقد و تحلیل نقش مسیحیت و عوامل همسو با آن در واژگونی تاریخیت خواست طبیعی انسان و نخبگان؛ از دیدگاه نیچه59772820110.22108/mph.2024.137859.1484FAسیدحسنفلسفی طلباستاد مدعو علوم و قرآن حدیث، دانشکده علوم قرآنی زابل، دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم. قم. ایرانJournal Article20230604In Nietzsche's thought, one of the main causes of pessimism in Schopenhauer's philosophy is rooted in the deep influence of Christianity in the lower layers of European culture. Pessimism is a prelude to aversion; dislike of any "will live" and "being different". The "principle of differentiation" is something that Plato did before but Nietzsche not only considers Plato's efforts in this regard insufficient; rather, he sees the consequences of Plato's philosophy in the following centuries as destroying the "principle of differentiation”. With the advent of Christianity with the slogan of the nature of humans, the principle of natural difference was denied. According to Nietzsche, this not only removed the element of "natural differences" inherent in human talents, but it has also caused the denial and exclusion of the exceptional spectrum of society, which has a far more obvious "difference”. He considers the reason for this to be the lack of historical sense as well as the inability to genealogy (physiology of forces) by philosophies aligned with it. Paul's Christian religion as well as the existence of some psychological factors "not adapting to unfavorable conditions and not reaching goals" have caused a unique type of people to be suppressed or brought to ruin. Investigating all the micro causes of the corruption of the elite force is Nietzsche's main project, and in this article, an attempt has been made to analyze the most important of them.از منظر نیچه؛ یکی از علل شاخص بدبینی در فلسفه ی شوپنهاور؛ ریشه در تاثیر عمیق دین مسیحیت در لایه های زیرین فرهنگ اروپا دارد. بدبینی مقدمه رسیدن به بیزاری است، بیزاری جستن از هرگونه «خواست طبیعی» و «تفاوت» است. «اصل تفاوت» چیزیست که افلاطون پیش از این بدان پرداخته بود. البته؛ نیچه نه تنها تلاش های افلاطون در این باب را ناکافی می داند بلکه؛ پیامدهای حاصل از فلسفه ی او را از بین برنده ی «اصل تفاوت» میداند. با ظهور مسیحیت و شعار برابری ذاتی انسانها؛ اصل «تفاوت طبیعی» انکارگردید. به باور نیچه؛ این امر نه تنها باعث حذف عنصر «خواست طبیعی» و تفاوت انسانها باهم شد بلکه؛ باعث انکار و حذف طبقه ی نخبگان جامعه شده است که «تفاوت» را به مراتب آشکارتری دارند. او دلیل این امر را عدم حس تاریخی و نیز ناتوانی مسیحیت و فلسفه های همسو با آن در تبارشناسی مذاهب و اخلاق (فیزیولوژی نیروها) می داند. دین مسیحیت پولسی و همچنین وجود برخی عوامل روانشناختی باعث گردیده که نوع بی نظیری از انسان ها سرکوب شوند. بررسی تمام علل تباهی نیروی نخبگان؛ بخشی از پروژه اصلی نیچه است که در این مقاله تلاش شده مهم ترین آنها تحلیل گرددhttps://mph.ui.ac.ir/article_28201_be4bdafe5dd8aacf5a5bcb59fe596b51.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276163720240320The relationship between existence and disinterestedness through works of Kantرابطۀ میان وجود و بیعلقگی درخلال آثار کانت79922843910.22108/mph.2023.137951.1487FAعلیسلمانیدانشیار، گروه گرافیک، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه بوعلی همدان، همدان، ایران.سپهرسلیمیدانشجوی دکتری، گروه گرافیک، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه بوعلی همدان، همدان ایران.Journal Article20230610Kant considers pure aesthetic judgment to be disinterested and in the minute of quality and interest is a pleasure (delight) that results from the representation of the existence. In a footnote (§3), Kant declares that beauty is neither based on an interest nor establishes an interest. In explaining the concept of interest, Kant acts negatively and only by distinguishing between the agreeable and the good, depicting the disinterestedness of an aesthetic experience. In the first critique, Kant does not consider existence to be a real predicate; therefore, it is necessary to refer to his other works to find the clear and correct meaning of interest. By referring to moral works, we realize that interest is a kind of inclination towards something based on a rational rule. In this article, an attempt has been made to provide a clear concept of interest by considering the whole of Kant's aesthetic thought, to deal with the connection of interest with existence, and to answer the question of how interest is connected with the representation of existence. کانت حکم زیباشناختی را بیعلقه[1] و آن را رضایتی میداند که از تصور[2] وجود عین[3] حاصل میشود. وی در پانوشتی معروف (پانوشتِ §3) اعلام میکند که زیبایی نه مبتنی بر علقه است و نه علقهای را بنیاد میگذارد. رویۀ کانت در تعریف امر زیبا، سلبی بوده و صرفاً تفاوت آن را با امر مطبوع و خیر بیان میکند. کانت در <em>نقد عقل محض</em>، وجود را محمول واقعی نمیداند؛ لذا ضروری است برای یافتن معنای واضح رابطۀ علقه با وجودِ عین به آثار دیگر (آثار اخلاقی[i]) او مراجعه شود. با مراجعه به آثار اخلاقی متوجه میشویم که علقه تمایل براساس قاعدهای عقلانی یا ذهنی به چیزی است. در این نوشتار، تلاش شده است با عنایت به کلیت اندیشۀ زیباشناختیِ کانت، مفهوم روشنی از علقه فراهم شود تا با تکیه بر آن به مسئلۀ ارتباط علقه با وجود پرداخته شود و به این پرسش پاسخ داده شود که علقهمندی چگونه با تصور وجود مرتبط میشود.https://mph.ui.ac.ir/article_28439_755d26a2c96b3253794440e92d9a2560.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276163720240320Investigating some ethical issues of artificial intelligence in artطرح و بررسی برخی از مسائلِ اخلاقیِ هوش مصنوعی در هنر931102812910.22108/mph.2024.138105.1488FAمحمد علیعاشوری کیسمیگروه فلسفه هنر، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانJournal Article20230621The aim of this paper is to explore the ethical implications of artificial intelligence (AI) in the realm of art. Drawing on the philosophy and ethics of AI, this study examines the ethical challenges that may arise in the art domain. Given the increasing use and penetration of AI in the field of art, there is a need for more careful attention to the ethical dimensions of this phenomenon by scholars of art and philosophy. To achieve the objective of the paper, concepts such as AI, some of its techniques, and the ethical issues of AI in art are explained and analyzed using the analytical-descriptive method. The findings of the study reveal that ethical issues such as privacy and surveillance, manipulation of behavior, opacity and transparency, bias in decision systems, and automation and employment can be investigated in the field of art. These ethical issues are sometimes in conflict and sometimes in direct relation with each other. This study suggests that addressing the ethical questions of AI in the field of art requires addressing the ethical questions of AI in general.هدف از پژوهش حاضر، بررسی مسائل اخلاق هوش مصنوعی در حوزۀ هنر است. بهاینمنظور، با تکیه بر فلسفه و اخلاق هوش مصنوعی، موضوعات اخلاقی که میتواند در حوزۀ هنر تأثیرگذار باشد، بررسی شده است. باتوجهبه رشد و توسعۀ استفاده از هوش مصنوعی و ورود آن به حوزۀ هنر، نیاز است تا مباحث اخلاقی دقیقتر مورد توجه پژوهشگران هنر و فلسفه قرار گیرد. برای دستیابی به هدف پژوهش، با استفاده از روش تحلیلیـتوصیفی، مفاهیمی همچون هوش مصنوعی، برخی تکنیکهای آن و موضوعات اخلاقی هوش مصنوعی در هنر تبیین و بررسی شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد موضوعات اخلاقی همچون حریم خصوصی و نظارت، دستکاری در رفتار، تاری و شفافیت، سوگیری در تصمیمات سیستم، و اتوماسیون و اشتغال حوزۀ هنر قابلبررسی است. این موضوعات اخلاقی، گاهی درتقابل و گاهی در ارتباط مستقیم و همسو با یکدیگر قرار دارند. بررسیها نشان میدهد پاسخ به پرسشهای اخلاق هوش مصنوعی در حوزۀ هنر، نیازمند پاسخ به پرسشهای اخلاقی بهصورت عام در هوش مصنوعی است.https://mph.ui.ac.ir/article_28129_9730d98552871fd9e619a478dd80714b.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276163720240320Akhund Khorasani's Essentialist Moral Reductionismتقلیلگرایی اخلاقی ذاتگرایانۀ آخوند خراسانی1111222831010.22108/mph.2024.138925.1507FAبهروزمحمدی منفرددانشیار گروه اخلاق، دانشکده معارف و اندیشه اسلامی، دانشکاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20230829The present research seeks to explain and clarify the ontology of ethics and the existence of moral attributes such as good and bad based on the fundamental views of Aakhund Khorasani. At first glance, the opinions of Khorasani Aakhund use a kind of essentialist moral reductionism, in such a way that moral attributes such as good and bad are reduced to the compatibility of the act with the power of reason, and of course, this compatibility is because the act has expediency and existence and good effects are compatible with the inherent beauty and ugliness of his consideration. With some reflections on the discussions of Aakhund Khorasani, it is possible to present an amendment to his first opinion and distinguish between the truth of the act and the performance of the act. In this case, to act, the element of intention must be added to the expediency and existence capacity and compatibility with the intellectual power. The implications of Aakhund's moral reductionism include 1) Posterior moral knowledge, 2) absolutism, 3) Lack of moral independence, and 4) Inference of must and value from being. In this research, first, the moral reductionism of Aakhund is explained and analyzed, and then its implications are discussed.پژوهش حاضر به دنبال تبیین و تدقیق وجودشناسی اخلاق و نحوۀ وجودی اوصاف اخلاقی از جمله خوبی و بدی بر مبنای آرای اصولی آخوند خراسانی است. در نگاه نخست، از آرای آخوند خراسانی نوعی تقلیلگرایی اخلاقی ذاتگرایانه برداشت میشود؛ به این معنا که اوصاف اخلاقی از جمله خوب و بدی به سازگاری فعل با قوۀ عاقله تقلیل مییابند و البته این سازگاری به خاطر برخورداری فعل از مصلحت و سعۀ وجودی و آثار خیر است و با حسن و قبح ذاتی مورد اعتنای وی سازگار است. با تأملاتی در مباحث آخوند خراسانی، میتوان اصلاحیهای بر رأی نخست ایشان ارائه کرد و بین حقیقت فعل و انجام فعل تفکیک قائل شد. در این صورت، برای انجام فعل، عنصر قصد و نیت را نیز باید به مصلحت و سعۀ وجودی و سازگاری با قوۀ عاقله اضافه کرد. دلالتهایی که تقلیلگرایی اخلاقی آخوند خراسانی دارد، عبارتاند از: 1)معرفت اخلاقی پسینی، 2) مطلقگرایی، 3) عدم استقلال اخلاقی، و 4) استنتاج باید و ارزش از هست. در این پژوهش، ابتدا تقلیلگرایی اخلاقی آخوند خراسانی تبیین و تحلیل میشود و در ادامه، دلالتهای آن بررسی میشوند.https://mph.ui.ac.ir/article_28310_98100c766141efd8fefaaf74c53b839f.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276163720240320An Exegesis of Moritz Schlick's Compatibilist Perspective on Free Willبررسی انتقادی دیدگاه سازگارگروانۀ موریتس شلیک دربابِ ارادۀ آزاد1231372843810.22108/mph.2024.139197.1510FAکرامتورزدارمدرّس گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تهرانJournal Article20230920<strong>Abstract</strong>
The primary focus of this research centers on the analysis and critique of Moritz Shclick's perspective concerning the "relationship between free will and determinism." Its objective is to demonstrate the inadequacy of his proposed solution in a descriptive-analytical manner. According to Shclick, the purported dilemma surrounding free will and determinism is a pseudo-philosophical quandary stemming from a conflation of key concepts. He contends that disentangling these concepts through differentiation of terms in common sense, such as "normative law" from "descriptive law," "causality" (representing determinism) from "compulsion," and "non-causality" (indeterminism) from "freedom," will naturally dissipate this pseudo-problem. Shclick posits that "compulsion" falls within the realm of normative concepts, while determinism and the principle of causal necessity reside in the domain of descriptive concepts, thereby rendering any connection between "compulsion" and "determinism" non-existent. In this study, I illustrate through three innovative examples that: a) "compulsion" and "freedom" possess at least two distinct meanings in common sense, and Shclick's claim succumbs to the fallacy of reductionism. b) The crux of the issue surrounding free will revolves around the secondary meaning of these terms. c) Shclick's definition of freedom encompasses not only humans but also extends to animals, thereby not impeding others. These three critiques collectively demonstrate the untenability of Shclick's compatibilist perspective.مسئلۀ اساسی این پژوهش تحلیل و نقد دیدگاه موریس شلیک دربابِ «نسبت ارادۀ آزاد و تعیّنگروی» و هدف از آن نشاندادن ناکارآمدی راهکار وی دربابِ مسئلۀ مذکور بهروش توصیفیـتحلیلی است. ازنظر شلیک، پیدایش مسئلۀ نسبت ارادۀ آزاد و تعیّنگروی از سنخ شبهمسئلههای فلسفی و ناشی از خلط مفاهیم است. با رجوع به کاربرد واژگان در عُرف مشترک و تفکیک مفاهیم «قانون هنجاری» از «قانون توصیفی»، «علّیت» (تعیّنگروی) از «اجبار» و «عدم علّیت» (ناتعیّنگروی) از «آزادی» این شبهمسئله خودبهخود رفع میشود. ازنظر شلیک، «اجبار» از سنخ مفاهیم هنجاری است؛ درحالیکه تعیّنگروی و اصل ضرورت علّی از سنخ مفاهیم توصیفی است؛ ازاینرو، هیچ نسبتی میان «اجبار» و «تعیّنگروی» برقرار نیست. این پژوهش با ارائۀ سه مثال ابتکاری نشان میدهد: الف) اجبار و آزادی در عرف مشترک دستکم دو معنا دارد و شلیک دچار مغالطۀ تحویلینگری شده است؛ ب) اصالت در طرح مسئلۀ ارادۀ آزاد، با معنای دوم این واژگان است؛ ج) تعریف شلیک از آزادی مانع اغیار نیست و شامل حیوانات نیز میشود. با این سه نقد آشکار میشود دیدگاه سازگارگروانۀ شلیک دفاعپذیر نیست.https://mph.ui.ac.ir/article_28438_0a53f771c42535475fcaa3517230e355.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276163720240320The death of consciousness from the perspective of Schopenhauer and Nietzscheمرگ آگاهی از دیدگاه نیچه و شوپنهاور1371532824010.22108/mph.2024.139382.1519FAاکرمعسکرزاده مزرعهدانشیار گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانJournal Article20231021According to Schopenhauer, awareness of death is based on Knowing the desire and abandoning the desire and self-willed death or canceling the desire for immortality. He denies any individuality in immortality. Therefore, his theory does not satisfy the desire for survival in man. According to him, awareness of death is achieved through intuition. Nietzsche looks from death to life. It is death that gives man the power to live. The ideal life of each person is determined by his characteristics. He wants man to live creatively and not passively. Nietzsche is a follower of individual natural ethics, but in explaining his belief, he ignores aspects of natural ethics that are based on things other than the struggle for survival. He also ignores the role of environmental factors and education in creating superhumans. What he introduces as a solution for the meaning of life requires having pure wisdom, while the common people lack it, therefore it does not work for everyone. Awareness of death is produced by all the natural forces. For him, the knowledge of death is of the type of understanding.مرگآگاهی نزد شوپنهاور در شناخت خواست و مرگ خودخواسته و در واقع، در لغو خواست جاودانگی نهفته است. نظر وی هر نوع تفرد در جاودانگی را انکار میکند و از این رو، میل به بقاء در انسان را سیراب نمیکند. جنس مرگاندیشی وی از نوع شهود نفسانی است. نیچه از مرگ به سمت زندگی نظر میکند و به عبارتی، سرنا را از ته مینوازد، این مرگ است که نیروی زندگی به انسان میبخشد. ایدهآل زندگی هر فردی با مشخصههای شخصی او تعریف میشود. نیچه از انسان میخواهد خلاقانه زندگی کند نه منفعلانه. نیچه پیرو اخلاق طبیعی فردی است، اما در تبیین باور خود، زوایایی از اخلاق طبیعی که مبتنی بر اموری غیر از تنازع بقاء هستند را نادیده میگیرد. همچنین، او از نقش عوامل محیطی و آموزش در ساخت ابَرانسان غفلت ورزیده است. آنچه وی به عنوان راهکار برای معناداری زندگی معرفی میکند، مستلزم داشتن خرد ناب است که همسنگ خردهای عامۀ مردم نیست و از این رو، کارآمدی همگانی ندارد. مرگآگاهی نزد وی از جنس فهم است که به وسیلۀ تمام قوای طبیعی انسان تولید میشود.https://mph.ui.ac.ir/article_28240_c291fa34ee188df033ced71c00b47910.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276163720240320A Confrontation between Aristotelian and Newtonian Metaphysics in Qājar Period: Muḥammad-Karīm Khān Kirmānī’s Criticism of Heliocentrismتقابل مابعدالطبیعۀ ارسطویی و نیوتنی در عصر ناصری: نقد محمدکریمخان کرمانی بر نظریۀ خورشیدمرکزی1551792830910.22108/mph.2024.139587.1522FAامیرمحمدگمینیپژوهشکدۀ تاریخ علم، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20231031Muḥmmad-Karīm Khān Kirmānī (1810-1873) in his <em>Riṣala fī Tazyīf Kitāb Afranjī fī Ḥarakāt al-Aflāk</em> (<em>A Treatise on a European Book’s Fraud about the Celestial Motions</em> -April 10, 1853), brings an Arabic summary of a Persian translation of a European book. This summary includes heliocentrism as well as Cartesian and Newtonian mechanics to explain it, followed by Kirmānī’s detailed criticism. Based on the metaphysical principles of space and movement, Kirmānī rejects the arguments of heliocentricity and its new mechanical explanations. In addition, he does not consider the empirical evidence sufficient to reject geocentrism. In his opinion, Cartesian and Newtonian explanations for heliocentrism are not compatible with the metaphysical principles of natural motion and the negation of vacuum. Kirmānī creates a change in the traditional concept of the orbs by changing the solidity of the heavens and accepting their rarity, to respond to heliocentric reasons. In addition, he believes that there is empirical evidence for denying the heliocentrism and mobility of the earth. He shows the flaws in the supporting experiments on the Earth's mobility. He even refers to the verses of the Qur'an. The philosophical-mystical system of Shaykhism was also a motivation to reject the new astronomy. Still, Kirmānī did not just emphasize his belief system for his opposition to the new astronomy, as did many of his Christian Aristotelian counterparts in the 17<sup>th</sup> century.محمدکریمخان کرمانی (1225 - 1288ق) در رسالۀ <em>فی تزییف کتاب أفرنجی فی حرکات الأفلاک </em>(1269ق) خلاصهای عربی از کتابی دربارۀ نظریۀ خورشیدمرکزی و تبیین آن بر اساس مکانیک دکارت و نیوتن را آورده و آن را نقد کرده است. میدانیم خورشیدمرکزی و مکانیکباوری بر اساس تفسیری جدید از مابعدالطبیعۀ ریاضیباوری فیثاغورسی ایجاد شده بود. کرمانی، بر اساس اصول مابعدالطبیعیِ ارسطوییِ مکان و حرکت، دلایل قائلان به خورشیدمرکزی و تبیینهای مکانیکی جدید آنها را رد کرد و دلایل تجربی را برای نفی زمینمرکزی و پذیرش خورشیدمرکزی کافی نمیدانست. به عقیدۀ او، تبیینهای دکارتی و نیوتنی برای خورشیدمرکزی با اصول مابعدالطبیعی حرکت طبیعی و نفی خلأ سازگار نیستند. کرمانی با تغییر در ویژگی صُلبیت افلاک و پذیرش رقّت آنها، تغییری در مفهوم سنتی فلک ایجاد کرد تا به دلایل خورشیدمرکزی پاسخ دهد. علاوه بر این، او معتقد بود دلایلی تجربی نیز برای نفی خورشیدمرکزی و حرکت زمین وجود دارند، و اِشکالات آزمایشهای مؤید حرکت زمین را نشان داد. او آیات قرآن را نیز مخالف خورشیدمرکزی میدانست. نظام فلسفی - عرفانی مذهب شیخیه انگیزهای برای رد نجوم جدید بود، اما کرمانی، مانند بسیاری از همتاهای مسیحی ارسطویی او در قرن هفدهم میلادی، برای مخالفت خود با نجوم جدید فقط بر نظام عقیدتی خود تأکید نکرد.https://mph.ui.ac.ir/article_28309_f90e3189edb66c24ffb669dd9c5e6cb8.pdf