دانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276184120260321A Look at Tragedy and Tragic Pleasure in the Thought of Susan Feaginنگاهی به تراژدی و لذت تراژدیک در تفکر سوزان فیگین1132946510.22108/mph.2025.144251.1620FAزینبعسگری فروشانیکارشناسی ارشد گروه فلسفه هنر، دانشکده پژوهشهای عالی هنر و کارآفرینی، دانشگاه هنر اصفهان، ایرانمرضیهپیراوی ونکاستاد گروه فلسفه هنر، دانشکده پژوهشهای عالی هنر و کارآفرینی، دانشگاه هنر اصفهان، ایرانJournal Article20250203Tragedies, despite their painful and fateful content, have always questioned how they can be pleasurable for the audience. Susan Feagin, as a contemporary analytic philosopher, seeks to explain this paradoxical feature. The lack of attention to her works among Persian-speaking audiences further highlights the significance of this research. This study, employing an analytical approach and qualitative methodology, examines the impact of tragedy on the audience and how it evokes a sense of pleasure from Feagin’s perspective. The primary and secondary research questions are as follows: How does tragedy affect the audience? And how does tragedy evoke a sense of pleasure in the audience? Feagin argues that contemporary tragedies, like classical ones, are powerful in their impact but are more often inspired by social realities and historical events such as wars. The findings indicate that emotions such as empathy and meta-response play a crucial role in Feagin’s thought. Tragedy, by creating moments of revelation and transformation in characters, deeply influences the audience psychologically and morally, leading them toward empathy and a deeper understanding of human conditions. Moreover, the pleasure derived from tragedy stems from recognizing shared emotions with others and gaining insight into its ethical dimensions.
<strong> </strong>تراژدیها، با وجود محتوای رنجآور و سرنوشتساز خود، همواره این پرسش را مطرح کردهاند که چگونه میتوانند برای مخاطب لذتبخش باشند. سوزان فیگین تلاش کرده است تا از منظر یک فیلسوف تحلیلی معاصر، تبیینی برای این ویژگی پارادوکسیکال بیابد و کم توجهی به آثار وی در بین فارسی زبانان بر اهمیت این پژوهش میافزاید. در این پژوهش، با رویکرد تحلیلی و روش کیفی، تأثیر تراژدی بر مخاطب و چگونگی برانگیختن حس لذت در او از دیدگاه فیگین بررسی شده است. در ابتدا، پرسشهای اصلی و فرعی این پژوهش بهترتیب عبارتند از: چگونه تراژدی بر مخاطب تأثیر میگذارد؟ و تراژدی چگونه حس لذت را در مخاطب برمیانگیزد؟ فیگین معتقد است تراژدیهای معاصر، همچون آثار کلاسیک، تأثیرگذار هستند اما بیشتر از دل جوامع و وقایع تاریخی مانند جنگها الهام میگیرند. یافتهها نشان میدهند احساساتی مانند همدلی و فراواکنش در اندیشۀ فیگین نقش اساسی دارند. تراژدی، با ایجاد لحظههای کشف و تحول در شخصیتها، تأثیرات روانی و اخلاقی عمیقی در مخاطب برمیانگیزد و او را به همدلی و درک شرایط انسانی سوق میدهد. همچنین، لذت ناشی از تراژدی از درک احساسات مشترک مخاطب با دیگران و آگاهی از جنبههای اخلاقی آن حاصل میشود.https://mph.ui.ac.ir/article_29465_26e252baf0e66e84b4cfe8aae5a4dd4b.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276184120260321Re-reading Aristotle’s Account of Plato’s Unwritten Doctrines by Contemporary Interpretersبازخوانی روایت ارسطو از آموزههای نانوشتۀ افلاطون توسط مفسران معاصر15262966110.22108/mph.2025.144385.1624FAحسینکلباسی اشتریاستاد گروه فلسفه، دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانعرفانآرامش دلکارشناس ارشد فلسفه، دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران0009-0003-5217-9006Journal Article20250221In various works, Aristotle critically attributes theories to Plato that have no direct reference in Plato's written dialogues. One notable claim presents Plato identifying Ideas with numbers, asserting the principles of Ideas and numbers as the same, namely, the One and the Indefinite Dyad. In the twentieth century, this issue became a controversial subject among prominent scholars in ancient Greek philosophy, spanning both analytic and continental traditions, commonly referred to as the puzzle of Plato's Unwritten Doctrines (ἄγραφα δόγματα). The term 'unwritten' suggests that Plato conveys part of his philosophy orally within the Academy, while deliberately avoiding its written documentation. In the English-speaking world, Harold Cherniss adopts an extreme stance, considering Aristotle entirely mistaken and unreliable in his exposition of Plato's thought, thereby rejecting the historical validity of the Unwritten Doctrines. Conversely, scholars like David Ross and John Findlay defend Aristotle's interpretation of Plato's philosophy and the unwritten theory. Meanwhile, in European philosophy, the Tübingen School diverges from the Schleiermacher tradition, arguing that the Unwritten Doctrines represent Plato's most authentic philosophy. Hans-Georg Gadamer, however, advocates a more balanced perspective regarding Plato's oral versus written teachings. This article evaluates and compares the views of contemporary interpreters.ارسطو در آثار مختلف خویش با لحنی انتقادیْ نظریههایی را به افلاطون نسبت داده است که بیتردید نمیتوان برای آنها مرجعی در محاوراتِ مکتوبِ افلاطون یافت؛ به ویژه این ادعای ارسطو که افلاطون ایدهها را با اعداد اینهمان دانسته و به عبارتی دیگر، او مبادی ایدهها و اعداد را یک چیز (واحد و دوگانۀ نامتعیّن) در نظر گرفته است. این موضوع در قرن بیستم در میان بخشی چشمگیر از پژوهشگران سرشناس حوزۀ فلسفۀ یونان باستان در سنّت تحلیلی و قارّهای به مسئلهای مناقشهبرانگیز تبدیل شد که میتوان آن را معمّای آموزههای نانوشتۀ افلاطون خواند. منظور از نانوشتهبودنِ آموزههای افلاطون این است که او بخشی از اندیشههای خود را به طور شفاهی و غیرمکتوب در آکادمی تعلیم داده و از مکتوبکردنِ آن خودداری کرده است. در دنیای انگلیسیزبان، هارولد چرنیس با اتخاذ موضعی افراطی، ارسطو را در تشریح اندیشۀ افلاطون تماماً خطاکار و غیرقابل اعتماد دانست و ایدۀ آموزههای نانوشته را به لحاظ تاریخی مردود شمرد؛ اما در مقابل چرنیس، مفسران دیگری مانند دیوید راس و جان فیندلی تلاش کردند از روایت ارسطو دربارۀ فلسفۀ افلاطون و نظریۀ آموزههای نانوشته دفاع کنند. در فلسفۀ اروپایی نیز مکتب موسوم به توبینگن، با گسست از سنّت شلایرماخر به طریقی دیگر موضعی رادیکال پیش گرفتند و آموزههای نانوشته را اصیلترین و کاملترین نسخۀ فلسفۀ افلاطون دانستند و در نهایت، در مقابل ایشان، هانس گئورگ گادامر تلاش کرد اهمیت تعلیمات شفاهی افلاطون را نسبت به آثار مکتوب تعدیلشدهتر بنگرد. در این مقاله تلاش شده است تا دیدگاههای این مفسران معاصر ارزیابی و با یکدیگر مقایسه شود.https://mph.ui.ac.ir/article_29661_66ab863e5608349c1896330bc55738d8.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276184120260321The ‘New Induction’ Against Scientific Realism and its Parallel in Philosophy: An Evaluation of Mizrahi’s Response to Stanford’s Pessimistic Induction"استقراء جدید" علیه رئالیسم علمی و همتای آن در حوزۀ فلسفه: ارزیابی پاسخ میزراحی به استقراء بدبینانۀ استنفورد27452938010.22108/mph.2025.144373.1625FAجواداکبری تختمشلواستادیار فلسفۀ علم، گروه فلسفۀ علم، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایرانسیاوشمزداپوردانشجوی دکتری فلسفه علم و فناوری، گروه فلسفه علم، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایرانJournal Article20250222According to Kyle Stanford’s argument against scientific realism, “New Induction”, past scientists were unable to conceive of alternatives to their chosen theories; therefore, present scientists are also unable to conceive of alternatives to their chosen theories. Consequently, present scientific theories, chosen without considering the alternatives, are not believable. In response to Stanford, Moti Mizrahi argues that since this approach can be extended to philosophers and philosophical theories as well, Stanford’s argument is self-defeating. This is because, parallel to the problem of unconceived alternatives, there exists a similar problem in philosophy, called “unconceived objections”: past philosophers were unable to conceive of serious objections to their chosen theories; therefore, present philosophers are also unable to conceive of serious objections to their chosen theories. Consequently, present philosophical theories, chosen without considering the objections, are not believable. Hence, Stanford’s argument, being a philosophical view, is not believable either. <br /><br />In this article, after explaining Mizrahi’s strategy, we will examine and evaluate the coherence and effectiveness of such a strategy. Our objective is to determine whether Mizrahi’s response can truly withstand potential criticisms and plausibly counter Stanford’s argument against scientific realism. The arguments and findings of this study indicate a positive answer to this question.طبق استدلال کایل استنفورد علیه رئالیسم علمی، مشهور به "استقراء جدید"، دانشمندان پیشین عاجز از تصوّر بدیلهای نظریههای علمی منتخب خود بودهاند، و لذا دانشمندان کنونی نیز عاجز از تصوّر بدیلهای نظریههای خود هستند. بنابراین، نظریههای علمی کنونی (که حاصل غفلت از چنین بدیلهاییاند) قابل باور نیستند. موتی میزراحی در پاسخ به استنفورد استدلال میکند که چون این رویکرد عیناً قابل تعمیم به فلاسفه و نظریههای فلسفی نیز میباشد، استدلال استنفورد خودمبطل است. زیرا بهموازات مسئلة بدیلهای تصوّرنشده مسئلۀ مشابهی نیز در حوزۀ فلسفه خواهدبود بهنام "ایرادهای تصوّرنشده": فلاسفۀ پیشین عاجز از تصوّر ایرادهای مُهلِک نظریههای فلسفی منتخب خود بودهاند، و لذا فلاسفۀ کنونی نیز عاجز از تصور ایرادات مُهلِک نظریههای خود هستند. بنابراین، نظریههای فلسفی کنونی (که حاصل غفلت از چنین ایراداتیاند) قابل باور نیستند. پس، استدلال استنفورد نیز، که یک دیدگاه فلسفی است، قابل باور نمیباشد.<br /><br />در این مقاله، ضمن تبیین استراتژی میزراحی، به بررسی و ارزیابی انسجام و کارآمدی چنین استراتژی میپردازیم. هدف ما ارزیابی این است که آیا پاسخ میزراحی حقیقتاً میتواند در مقابل نقدهای احتمالی دوام آورده و بهنحو قابل قبولی استدلال استنفورد علیه رئالیسم علمی را متوقف سازد؟ استدلالات و نتایج این پژوهش از پاسخ مثبت به چنین سوالی پشتیبانی مینمایند.https://mph.ui.ac.ir/article_29380_8ff9e8fcac63b3813e3a5adbfca99e0b.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276184120260321A Critical Study of the Relation of the Substantial Movement with the Constant and the Changingبررسی انتقادی نسبت حرکت جوهری با ثابت و سیال47662994910.22108/mph.2025.144570.1630FAمهدیاسدیدانشیار فلسفۀ اسلامی و حکمت معاصر، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایرانJournal Article20250304<strong>Abstract </strong>
Some scholars argue that Mullā Ṣadrā places more emphasis on proving substantial movement (<em>al-ḥarakat al-juharīyyah</em>) through the relationship between the constant and the changing than any other proof. They contend that if the moving substance is not interconnected with both the constant and the changing, then nothing else can establish such a connection. Therefore, substantial movement exists. The growing block version of Four-Dimensionalism and static Eternalism are sometimes presented to support this view as well. This paper evaluates and criticizes these claims comprehensively. We will employ a historical methodology to compile criticisms that have arisen throughout history and analyze them using philosophical reasoning and logical tools. We will also propose our own criticisms. The conclusion of our study indicates that none of the aforementioned claims are ultimately acceptable. For instance, if the above-mentioned argument for substantial movement is upheld, it leads to the reemergence of the constant and changing problem in a new context—particularly concerning accidental movement, which can be linked to both the constant and the changing - and the current defenses of the proponents finally cannot be acceptable as well. Furthermore, we demonstrate that the positions of Muṭahharī's growing block theory and Jawādī Āmulī’s Eternalism are contradictory to their own statements, as they have at times explicitly denied the existence of any constant entity within the moving material universe and any coexistence among temporal parts.برخی باور دارند صدرا بر اثبات حرکت جوهری از راه چگونگی ارتباط ثابت و سیال بیش از هر برهان دیگرى پا میفشرد: اگر جوهرِ متحرک رابط این دو نباشد، هیچ چیز دیگرى نمیتواند رابط شود. پس حرکت جوهرى وجود دارد. در همین راستا، در تحلیل معنای حرکت جوهری گاه ثبات گذشته و حال – به صورت لبس پس از لبس – و ثبات گذشته و حال و آینده – به صورت سرمدگروی – نیز مطرح میشود. در این مقاله ادعاهای بالا به طور جامع نقد و بررسی میشوند: به روش تاریخی نقدهای پراکنده در طول تاریخ را یکجا گردآوری و به روش عقلی و با ابزارهای منطقی آنها را تحلیل و ارزیابی میکنیم و سپس نقدهای خاص خود را نیز پیش مینهیم. نتیجه و یافتۀ پژوهش ما این است که با ادلۀ گوناگون نشان میدهیم هیچ یک از ادعاهای بالا در نهایت پذیرفتنی نیست. برای نمونه، اگر اثبات یادشدۀ حرکت جوهری پذیرفته شود، دشوارۀ ثابت و سیال در جایی دیگر – به ویژه در رابطبودن حرکت عرضی میان ثابت و سیال – خود را دوباره نشان میدهد و دفاعهای موجود مدافعان نیز در نهایت ره به جایی نمیبرد. در نقد لبس پس از لبس مطهری و سرمدگروی جوادی آملی نیز نشان میدهیم گذشته از دیگر اشکالهای مهم، چنین ادعاهایی با سایر سخنان خود آنها تعارض دارند؛ چه، آنها امر ثابت در جهان مادی متحرک و اجتماع در وجود بین اجزای زمانی را گاه بهتصریح منکر شدهاند.https://mph.ui.ac.ir/article_29949_e04a34bd97ae73f8181a8de8ea814fad.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276184120260321Conceptual Engineering and the Linguistic Turn: Toward Formulating a Conceptual Meta-Philosophyپیوندهای مهندسی مفهومی و چرخش زبانی: به سوی تدوین یک فرافلسفۀ مفهومی67832972710.22108/mph.2025.144909.1633FAمرتضینوریاستادیار گروه فلسفه، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20250418This paper aims to demonstrate that a metaphilosophical approach grounded in conceptual engineering offers a more comprehensive and effective framework for analyzing and resolving philosophical problems than one based on linguistic philosophy. Whereas ordinary language philosophers emphasized the preservation of natural language and its constraints, and ideal language philosophers sought to avoid reliance on conceptual entities altogether, conceptual engineering endeavors to move beyond such limitations by drawing on the flexibility of concepts and the possibility of reconstructing conceptual frameworks. Instead of being bound by inherited linguistic structures, conceptual engineering focuses on revising or replacing our cognitive tools concerning epistemic, ethical, and social goals. The principal aim of this article is to examine the transition from the linguistic turn to the conceptual turn and to reassess the philosophical insights of Wittgenstein and Quine in this context - either as critical challenges or as sources of support for this transition. Although both philosophers maintain views that are, in various ways, restrictive toward concepts, their reflections on use, behavior, and conceptual change can be repurposed to advance the project of conceptual engineering. Thus, this paper outlines an alternative metaphilosophical vision - one that builds upon the legacy of linguistic philosophy while opening up new prospects for philosophy’s active role in reshaping conceptual schemes and, thereby, transforming the ways we think about the world.<strong>در این مقاله، میکوشیم تا با تمرکز بر فرافلسفۀ مبتنی بر مهندسی مفهومی، نشان دهیم این رویکرد در مقایسه با فرافلسفۀ زبانی، چارچوبی جامعتر و مؤثرتر برای تحلیل و حل مسائل فلسفی فراهم میآورد. برخلاف فیلسوفان زبانی که در شاخۀ فلسفۀ زبانِ روزمره بر پاسداشتِ زبان طبیعی و محدودیتهای آن، و در شاخۀ فلسفۀ زبان ایدهآل بر پرهیز از توسل به موجودیتهای مفهومی تأکید داشتند، مهندسی مفهومی با تکیه بر انعطافپذیری مفاهیم و امکان بازسازی نظامهای مفهومی، میکوشد محدودیتهای اینچنینی فلسفۀ زبانی را پشت سر گذارد و در عوض، متناسب با اهداف معرفتی، اخلاقی و اجتماعی، بر ترمیم یا تعویض ابزارهای تفکر تمرکز کند. هدف اصلی این مقاله تحلیل نقش گذار از چرخش زبانی به چرخش مفهومی و بازخوانی نظریههای ویتگنشتاین و کواین در راستای نقد یا تقویت بنیانهای این گذار است. اگرچه هر دو فیلسوف نگرشهایی محدودکننده نسبت به مفهوم دارند، بصیرتهای آنها، به ویژه دربارۀ کاربرد، رفتار و تحول مفهومی، میتواند در خدمت پروژۀ مهندسی مفهومی قرار گیرد. به این ترتیب، مقالۀ حاضر کوشیده است فرافلسفۀ بدیلی را طرحافکنی کند که ضمن بهرهگیری از سنت فلسفۀ زبانی، افقهایی نو برای نقش فعال فلسفه در تغییر نظامهای مفهومی و در نتیجه، دگرگونی در شیوههای اندیشیدن به جهان میگشاید.</strong>https://mph.ui.ac.ir/article_29727_5e51efffe25f446993132043a95372c8.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276184120260321Phenomenological Explanation of the Transfiguration of the Being of Everyday Objects in Modern Art based on Heidegger's Thoughtsتبیین پدیدارشناسانة دگردیسی وجود اشیای روزمره در هنر مدرن با ابتنا بر اندیشههای هایدگر851012991210.22108/mph.2025.144910.1634FAپوریاشکوهیمنشکارشناسی ارشد گروه پژوهش هنر، دانشکده پژوهشهای عالی هنر و کارآفرینی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایراننادرشایگانفردانشیار گروه پژوهش هنر، دانشکده پژوهشهای عالی هنر و کارآفرینی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20250412<strong>Abstract</strong>
It appears that with the emergence of everyday objects in certain forms of modern art, we are confronted with a kind of transfiguration of the ordinary object into an artwork. This study aims to elucidate the ontological implications of this transfiguration and demonstrate how modern art transcends and transforms the domain of the natural understanding of beings by turning an everyday object into an artwork. To achieve this goal, a phenomenological approach based on Heidegger’s perspective is adopted, examining the transfiguration of everyday objects into artworks in light of the contrast between natural understanding and phenomenological understanding of beings. Following this path, it seems that the transfiguration of an everyday object into an artwork does not fit within the framework of the natural understanding of beings, as the natural understanding considers beings as things in themselves and devoid of relation. However, what occurs in this transfiguration is precisely the establishment of a new relation and encounter between us and the object, which the artist brings about by throwing the object into a new context and world. Conversely, since phenomenology understands the being of beings solely with regard to the notion of encounter and intentionality, and from the perspective of the way beings appear to us, the emergence of an everyday object as artwork can be explained within this framework. Based on this, it can be concluded that the modern artist, like a phenomenologist, suspends the natural understanding of beings and leads us into the phenomenological sphere of understanding of being.به نظر میرسد با ظهور اشیای روزمره در برخی از انواع هنر مدرن، ما با نوعی دگردیسی شیء روزمره به کار هنری مواجه هستیم. این پژوهش میکوشد با تبیین دلالتهای هستیشناسانة این دگردیسی، نشان دهد چگونه هنر مدرن با دگردیسی شیء روزمره به کار هنری از قلمرو فهم طبیعی از موجودات فرا میرود و آن را متحول میکند. برای رسیدن به این هدف، تلاش شده است با رویکردی پدیدارشناسانه مبتنی بر دیدگاه هایدگر، دگردیسی شیء روزمره به کار هنری در پرتو تقابل فهم طبیعی و فهم پدیدارشناسانه از موجودات مورد تأمل قرار گیرد. با پیگیری این مسیر، به نظر میرسد دگردیسی شیء روزمره به کار هنری در چارچوب فهم طبیعی از موجودات جای نمیگیرد، زیرا برای فهم طبیعی، موجود امری فینفسه و فارغ از نسبت است. این در حالی است که آنچه در دگردیسی رخ میدهد دقیقاً همین برقراری نسبت و مواجههای تازه میان ما و شیء است که هنرمند به واسطة پرتاب شیء درون بافت و جهانی تازه آن را رقم میزند. در مقابل، با توجه به اینکه پدیدارشناسی وجودِ موجود را فقط با نظر به مسئلة مواجهه و رویآورندگی و از دریچة ظهور موجود برای ما فهم میکند، ظهور شیء روزمره به منزلة هنر در این رویکرد تبیینپذیر است. بر این اساس، میتوان نتیجه گرفت هنرمند مدرن مانند یک پدیدارشناس، فهمِ طبیعی از موجودات را به حال تعلیق درمیآورد و ما را به ساحت پدیدارشناسانة فهم وجود وارد میکند.https://mph.ui.ac.ir/article_29912_eb2e73544dce7b163b509febd849b112.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276184120260321Rethinking Narrative as Representation of Subjective Possibilitiesبازخوانی روایت به مثابۀ بازنمود امکانهای سوژه1031193001910.22108/mph.2025.145398.1640FAمسعودآلگونه جونقانیدانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20250523<strong>Abstract</strong>
This study offers a critical and comparative rereading of Paul Ricoeur’s theory of narrative as a representation of human action within the context of literature. Central to this rereading is the conceptual model of the “fivefold orientation of the subject,” which includes orientation toward the self, the other, the material world, the Big Other, and language. Inspired by the traditions of phenomenology, hermeneutics, and discourse analysis, this model provides a framework for understanding the multilayered, dialectical nature of subjectivity in narrative. The article argues that narrative is not a neutral reflection of action, but an active and subjective mechanism for reconstructing the self—a process in which language, power, structure, history, ideology, memory, the body, and social institutions are all simultaneously at work. From this perspective, the subject in narrative is both the creator of meaning and a product of discourses. The study concludes by briefly examining the theoretical implications of this approach for ideology critique and rethinking the autonomy of the subject.در این جستار، نظریۀ روایت پل ریکور به مثابۀ بازنمایی کنش انسانی در بستر ادبیات، با رویکردی انتقادی و تطبیقی بازخوانی میشود. در کانون این بازخوانی، مدل مفهومی «پنجگانۀ رویآوری سوژه» قرار دارد که شامل رویآوری به خود، به دیگری، به اشیای جهان، به دیگری بزرگ و به زبان است. این مدل با الهام از سنتهای پدیدارشناسی، هرمنوتیک و تحلیل گفتمان، چارچوبی برای فهم چندلایگی، گسستمندی و دیالکتیک هویت سوژه در روایت فراهم میآورد. مقاله نشان میدهد روایت نه بازنمایی خنثای کنش، بلکه سازوکاری فعال و سوبژکتیو برای بازسازی خود است؛ فرایندی که در آن، زبان، قدرت، ساختار، تاریخ، ایدئولوژی، حافظه، بدن و نهادهای اجتماعی همزمان دخیل هستند. از این دیدگاه، سوژه در روایت هم فاعل معناست و هم محصولی از گفتمانها. این بازخوانی افقهایی تازه برای روایتشناسی، نقد ادبی، فلسفۀ زبان و مطالعات فرهنگی و ارتباطات میگشاید. در پایان، پیامدهای نظری این تحلیل در نسبت با امکان نقد ایدئولوژی و بازاندیشی در خودمختاری سوژه بررسی میشوند.https://mph.ui.ac.ir/article_30019_57712b4b72d41b0fa02e8310597f2e69.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276184120260321Study and Critique of Lynch’s Pluralist and Functionalist Theory of Truthمطالعه و نقد دیدگاه کثرتگرایی و کارکردگرایی صدق از منظر لینچ1211352997110.22108/mph.2025.145473.1642FAهومنمحمد قربانیاناستادیار گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6601-063Xساراقانعدکترای تخصصی گروه فلسفه اخلاق، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایرانJournal Article20250530Michael Lynch, by proposing a functionalist theory of truth, offers an engaging framework for moderate alethic pluralism. Unlike strong pluralism, which views truth as a collection of independent and disparate properties, Lynch argues that truth is a functional property defined through shared normative truisms such as "truth is the aim of belief," "truth is distinct from justification," and "truth is worth pursuing in inquiry." In his view, truth must account for objectivity, normativity, and the goal of research. Lynch’s theory requires further development in explaining how local truth-constituting properties, such as correspondence in science or coherence in ethics, relate to the overall functional role of truth, maintaining distance from reductive theories of truth, clarifying the meaning of truth in mixed discourses, and avoiding metaphysical complexities. By assuming a specific characterization of truth, such as correspondence, reducing metaphysical principles, and redefining the normative role of truth, one can arrive at a pluralist view of truth that both preserves the conceptual unity of truth and interprets its meaning differently across various scientific domains. This study aims to provide a coherent framework for understanding truth pluralism that both respects discursive diversity and responds to criticisms of Lynch's theory.مایکل لینچ با ارائۀ نظریۀ کارکردگرایانۀ صدق، چارچوبی جالب توجه برای تکثرگرایی تعدیلشده پیشنهاد کرده است. برخلاف تکثرگرایی قوی که صدق را مجموعهای از ویژگیهای مستقل و پراکنده میبیند، لینچ استدلال میکند صدق یک ویژگی کارکردی است که از طریق بدیهیات هنجاری مشترکی مانند «صدق هدف باور است»، «صدق از توجیه متمایز است» و «صدق ارزش پیگیری در پژوهش را دارد» تعریف میشود. از نظر او صدق باید عینیت، هنجارمندی و غایت پژوهش را توضیح دهد. نظریۀ لینچ در توضیح چگونگی ارتباط ویژگیهای موضعی صدقساز، مانند مطابقت در علم یا انسجام در اخلاق با نقش کارکردی کلی صدق، حفظ فاصله از نظریههای فروکاهشی صدق، توضیح معنای صدق در گفتمانهای ترکیبی و رهایی از پیچیدگیهای متافیزیکی نیازمند تقویت است. میتوان با فرض یک توصیف خاص از صدق، مانند مطابقت، کاهش اصول متافیزیکی و بازتعریف نقش هنجاری صدق، به دیدگاه کثرتگرایی از صدق رسید که هم وحدت مفهومی صدق را حفظ میکند و هم معنای صدق را در حوزههای علمی مختلف، متفاوت تفسیر میکند. هدف نهایی این مطالعه ارائۀ چارچوبی منسجم برای فهم تکثرگرایی صدق است که هم به تنوع گفتمانی احترام بگذارد و هم به انتقادات وارد به نظریۀ لینچ پاسخ دهد.https://mph.ui.ac.ir/article_29971_31e1ead1f4c8e294c174acdf4ba83483.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276184120260321How Does Engagement with Artistic Beauty in Kant’s Philosophy Lead to Moral Action in Individualsچگونه در فلسفۀ کانت پرداخت به زیبایی هنری منجر به اخلاقی عمل کردن فرد میشود؟1371453006510.22108/mph.2025.145640.1647FAمیلادالفتگروه آموزش هنر، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665 ، تهران، ایران.0000-0002-6772-3276رضوانه الساداتحسینیکارشناسی ارشد فلسفه هنر، گروه فلسفه هنر، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.0000-0002-1059-4637Journal Article20250613<strong>Abstract</strong>
This paper examines the relationship between aesthetics and morality in Immanuel Kant’s philosophy, asking whether the experience of beauty—particularly in art—can lead to moral action. In the <em>Critique of Judgment</em> (1790), Kant conceives the realm of beauty as autonomous from the sphere of morality, emphasizing that judgments of taste must be “disinterested,” free from desire, utility, or moral obligation. Nevertheless, he establishes an indirect connection between aesthetic experience and moral capacity, a relation explicable through the concept of “purposiveness without purpose.” The central question of the paper is how this independence and, at the same time, this correlation can be understood within Kant’s system of thought. Through an examination of the distinction between “free beauty” and “dependent beauty,” and by engaging interpretations such as Wenzel’s (2005), the study argues that artistic beauty—especially in its dependent form—can serve as a symbol of the moral law and prepare the mind for the reception of moral ideas. However, from Kant’s perspective, while aesthetic experience may facilitate moral motivation, it is not a sufficient condition for moral action, since morality is grounded in the autonomy of the will and the conscious commitment to the rational law. The paper concludes that artistic beauty in Kant’s philosophy functions as a mediating symbol: not a direct cause of moral action, but a domain that nurtures moral sensitivity and cognitive readiness toward ethical understanding.این مقاله رابطۀ میان زیباییشناسی و اخلاق در فلسفۀ ایمانوئل کانت را بررسی میکند و میپرسد آیا تجربۀ زیبایی، به ویژه در هنر، میتواند به عمل اخلاقی منجر شود. در <em>نقد قوۀ حکم</em> (1790)، کانت قلمرو زیبایی را مستقل از حوزۀ اخلاق میداند و تأکید میکند حکم ذوقی باید «بیعلقه» باشد و از هر گونه میل، سود، یا الزام اخلاقی جدا بماند. با این حال، او میان تجربۀ زیباشناختی و قوۀ اخلاقی پیوندی غیرمستقیم برقرار میکند که به واسطۀ مفهوم «غایتمندی بدون غایت» قابل تبیین است. پرسش محوری مقاله این است که چگونه میتوان این استقلال و در عین حال، همبستگی را در اندیشۀ کانت فهم کرد. در این راستا، با بررسی تمایز میان «زیبایی آزاد» و «زیبایی مقید» و تحلیل دیدگاههایی همچون تفسیر ونزل (2005)، نشان داده میشود زیبایی هنری، به ویژه در شکل مقید خود، میتواند نمادی از قانون اخلاقی باشد و ذهن انسان را برای پذیرش ایدههای اخلاقی آماده کند. با وجود این، از دیدگاه کانت، این تجربه هرچند انگیزش اخلاقی را تسهیل میکند، شرط کافی برای تحقق عمل اخلاقی نیست؛ زیرا اخلاق بر خودآیینی اراده و التزام آگاهانه به قانون عقلانی استوار است. نتیجه آن است که تجربۀ زیبایی هنری در فلسفۀ کانت نقشی واسطهگر دارد: نه منشأ مستقیم عمل اخلاقی، بلکه بستری برای پرورش حساسیت و آمادگی ذهنی نسبت به اخلاق.https://mph.ui.ac.ir/article_30065_93db0af623a3371d5ca0e5b5521a7dde.pdfدانشگاه اصفهانمتافیزیک2476-3276184120260321The Artifact-Like Nature of Scientific Modelsماهیت مصنوعمانند مدلهای علمی1471622994810.22108/mph.2025.145811.1652FAعلیسیدیدانشجوی دکتری پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایرانعلیرضامنصوریدانشیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایرانJournal Article20250702The present article critiques prevalent views regarding the nature of abstract scientific models, arguing that these approaches fail to account for the role of intentionality in determining a model's essence. Instead, the paper proposes that scientific models should be viewed as abstract artifacts whose nature is directly dependent on the design intention, specific scientific goals, and the particular institutional contexts in which they are embedded. This approach specifically emphasizes the importance of intentionality in the formation of scientific models, positing that these models are purposefully designed to achieve specific scientific and research objectives. This perspective carries significant metaphysical implications, as it leverages the philosophy of artifacts to stress the existential dependence of models on the collective intention of scientists and the role of scientific institutions in shaping and establishing them. Finally, by offering a solution to the ontological problem of models, the article paves the way for proposing a form of institutional-functional realism that assesses the reality of models within the framework of their scientific and social functions.مقالۀ حاضر ضمن نقدی بر دیدگاههای رایج دربارۀ ماهیت مدلهای انتزاعی علمی، نشان میدهد این رویکردها از تبیین نقش قصدمندی در تعیین ماهیت مدلها ناتوان هستند. مقاله در عوض پیشنهاد میکند مدلهای علمی به عنوان مصنوعاتی انتزاعی در نظر گرفته شوند که ماهیت آنها به طور مستقیم وابسته به قصد طراحی، اهداف علمی و زمینههای نهادی خاصی است که در آنها قرار دارند. این رویکرد به طور ویژه بر اهمیت قصدمندی در شکلگیری مدلهای علمی تأکید دارد و بر این باور است که این مدلها به منظور رسیدن به مقاصد خاص علمی و پژوهشی طراحی میشوند. این رویکرد پیامدهای متافیزیکی مهمی دارد؛ زیرا با بهرهگیری از فلسفۀ مصنوعات، بر وابستگی وجود مدلها به قصد جمعی دانشمندان و نقش نهادهای علمی در شکلگیری و تثبیت آنها تأکید میکند. در نهایت، مقاله از رهگذر پاسخی به مسألۀ هستیشناختی مدلها، زمینه را برای پیشنهاد نوعی رئالیسم نهادی-کارکردی فراهم میکند که واقعیت مدلها را در چارچوب کارکردهای علمی و اجتماعی آنها میسنجد.https://mph.ui.ac.ir/article_29948_afb166eb0d483339c556c445f86c38ec.pdf